Edward Elgar

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Edward Elgar
Edward Elgar.jpg
Edward Elgar a principios dos anos 1900s.
Nome completo Edward William Elgar
Data de nacemento 2 de xuño de 1857
Lugar de nacemento Lower Broadheth
Reino Unido Reino Unido
Data de falecemento 23 de febreiro de 1934 (76 anos)
Lugar de falecemento Worcester
Reino Unido Reino Unido
Parella/s Caroline Alice Roberts
Fillo/s Carice Irene
Web official The Elgar Society
Sinatura Edward Elgar signature.jpg

Sir Edward William Elgar (OM, GCVO), nado nunha pequena localidade de Lower Broadheth, no condado de Worcestershire o 2 de xuño de 1857 e finado o 23 de febreiro de 1934, foi un compositor británico. Entre as moitas das súas obras que entraron a formar parte do repertorio clásico de concertos figuran as coñecidas Enigma Variations, as Pomp and Circumstance Marches, os concertos para violín e violonchelo, e dúas sinfonías. Tamén compuxo obras corais, entre as que cómpre sinalar The Dream of Gerontius, música de cámara e cancións. Foi nomeado Master of the King's Musick en 1924.

Aínda que Elgar é visto con frecuencia como un compositor tipicamente inglés, a maioría das súas influencias musicais non proviñan de Inglaterra, senón da Europa continantal.[1][2] Víase a si mesmo como un forasteiro, non só musicalmente, senón tamén socialmente. Nos círculos musicais dominados por académicos, el era un compositor autodidacta; na Gran Bretaña Protestante, o seu Catolicismo era visto con receo en certos sectores; e na clasista sociedade vitoriana e eduardiana británica, era moi sensible sobre as súas orixes humildes mesmo despois de ter conseguido recoñecemento. Con todo, Elgar casou coa filla dun oficial do exército británico. Ela inspirouno tanto musical como socialmente, mais el loitou por acadar o éxito ata cumprir os corenta anos, cando tras unha serie de obras dun éxito moderado, as súas Enigma Variations (1899) fixéronse inmediatamente populares en Gran Bretaña e no extranxeiro. Ás variacións seguiulles unha obra coral, The Dream of Gerontius (1900), baseada nun texto católico que causou inquietude entre as clases dirixentes Anglicanas británicas, mais converteuse, e tense mantido, nunha obra do repertorio clásico en Gran Bretaña e outros lugares.[3][4] As súas seguintes composicións corais relixiosas foron ben recibidas, mais non entraron no repertorio regular.

Aos seus cincuenta anos, Elgar compuxo unha sinfonía e un concerto para violón que tiveron un gran éxito. A súa segunda sinfonía e o seu concerto para violonchelo non conseguiron popularidade entre o público de xeito inmediato, e pasaron moitos anos ata que foron incorporadas ao repertorio. Nos seus últimos anos, a música de Elgar comezou a considerarse atractiva, sobre todo para o público británico. A súa valorización permaneceu baixa durante a xeración posteriora á súa morte. A súa obra comezou a revivir de xeito significativo nos anos 1960s, axudade polas novas gravacións das súas obras. En anos recentes, algunhas das súas obras teñen recobrado o nivel internacional, mais a maioría segue a ser máis interpretada en Gran Bretaña que en ningún outro lugar.

Elgar foi descrito como o primeiro compositor en tomar en serio o uso do gramófono. Entre 1914 e 1925, dirixiu unha serie de gravacións das súas obras. A introdución do micrófono en 1925 posibilitou unha reprodución máis fiel do son, e Elgar fixo novas gravacións das súas principais obras orquestrais e de fragmentos de The Dream of Gerontius. Estas gravacións foron reeditadas en LP na década de 1970 e en CD na década de 1990.[5]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Casa natal de Elgar en Lower Broadheath.

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Edward Elgar naceu na pequena vila de Lower Broadheath, nas aforas de Worcester, en Worcestershire (Inglaterra). Seu pai, Willian Henry Elgar (1821-1906), criouse en Dover e fora aprendiz dun editor musical de Londres. En 1841 William trasladouse a Worcester, onde traballou como afinador de pianos e estableceu unha tenda de partituras e instrumentos musicais.[1] En 1848 casou con Ann Greening (1822–1902), filla dun traballador agrícola.[2] Edward foi o cuarto dos seus sete fillos.[nota 1] Ann Elgar convertérase ao Catolicismo pouco antes do nacemento de Edward, e foi bautizado e criado como católico, coa desaprobación de seu pai.[nota 2] William Elgar era un violinista de nivel profesional e conseguiu o posto de organista da Igrexa de San Xurxo de Worcester, entre 1846 e 1885. Pola súa iniciativa foron escoitadas por primeira vez misas de Cherubini e Hummel no Three Choirs Festival pola orquestra na que el tocaba o violín.[8] Todos os fillos de Elgar recibiron educación musical. Aos oito anos, Elgar recibiu clases de piano e violín, e seu pai, que afinaba os pianos de moitas casas importantes de Worcestershire, ás veces o levaba con el, dándolle a posibilidade de mostrar o seu talento a importantes figuras locais.[1]

A nai de Elgar estaba interesada nas artes e incentivou o seu desenvolvemento musical.[2] Dela herdou o seu gusto esixente para a literatura e un amor apaixoada pola campiña.[9] Seu amigo e biógrafo W. H. "Billy" Reed escribiu que os primeiros arredores de Elgar tiveron unha influencia que "impregnaba toda a súa obra e deu a toda a súa vida unha sutil pero menos auténtica e forte cualidade inglesa."[10][nota 3] Comezou a compoñer a unha idade temperá; para unha obra de teatro escrita e interpretada polos seus irmáns cando el contaba con dez anos, el escribiu música que corenta anos despois rearranxou con tan só trocos menores e que sería tamén orquestrada como as suites títuladas The Wand of Youth.[2]

Ata os quince anos, Elgar recibiu unha educación xeral nun internado en Littleton (agora Lyttleton)[nota 4], preto Worcester. Non obstante, a súa única formación musical formal máis aló das clases de piano e violín de mestres locais foron os estudos máis avanzados que realizou con Adolf Pollitzer durante breves visitas a Londres en 1877–78. Elgar dixo:[13]

os meus primeiros coñecementos musicais foron aprendidos na Catedral ... de libros prestados da biblioteca musical, cando tiña oito anos, nove ou dez.

Traballou sobre manuais de interpretación do órgano e leu todos ou libros que puido atopar sobre teoría da música.[8] Posteriormente dixo que lle foran de gran axuda os artigos de Hubert Parry no Grove Dictionary of Music and Musicians.[14] Elgar comezou a aprender alemán, coa esperanza de ir ao Conservatorio de Leipzig para continuar a súa formación, mais seu pai non podía pagarlle a estancia alí. Anos despois unha reseña en The Musical Times considerou que esta viaxe frustrada a Leipzig foi positiva para o desenvolvemento musical de Elgar: "Deste xeito o compositor que xermolaba afastouse do dogmatismo das escolas."[8] Non obstante, para Elgar foi decepcionante cando deixou a escola en 1872 non ir a Leipzig, senón á oficina dun avogado logal como empregado. Non encontrou placer na carreira de ofisinista, e para sentirse realizado recurriu non só á música senón tamén á literatura, e converteuse nun lector voraz.[nota 5] En torno a esta época, Elgar fixo as súas primeiras aparicións públicas como violinista e organista.[16]

Comezos da súa carreira musical[editar | editar a fonte]

Despois duns poucos meses, Elgar deixou o despacho do avogado para iniciar a súa carreira musical, recibindo clases de piano e violín e traballando ocasionalmente na tenda de seu pai.[1] Foi un membro activo do Clee Club de Worcester, xunto co seu pai, e acompañou a cantantes, tocou o violín, compuxo e arranxou obras, e dirixiu por primeira vez. Pollitzer creu que, como violinista, Elgar tiña o potencial de ser un dos mellores solistas do país,[17] mais o propio Elgar, tendo escoitado aos principais virtuosos nos concertos de Londres, sentiu o seu propio xeito de tocar o violín carecía de matices suficientes, e abandonou as súas ambicións de ser un solista.[1] Aos vintedous anos asumiu o posto de director da banda dos gardas no Worcester and County Lunatic Asylum en Powick, a 5 km de Worcester.[8] A banda consistía en: piccolo, frauta, clarinete, dúas cornetas, bombardino, tres ou catro primeiros e un número similar de segundos violíns, viola ocasional, violonchelo, contrabaixo e piano.[18] Elgar instruíu aos intérpretes e escribiu e arranxou a súa música, incluíndo cuadrillas e polkas, para a inusual combinación de instrumentos. The Musical Times escribiu, "Esta experiencia práctica demostrou ser de gran valor para o xove músico. ... Adquiriu un coñecemento práctico das capacidades deses instrumentos diferentes. ... Polo tanto chegou a coñecer intimamente a cor do ton, os pros e contras destes e de moitos outros instrumentos."[8] Ocupou o cargo durante cinco anos, dende 1879, viaxando a Powick unha vez por semana.[1] Outro posto que ocupou nos seus primeiros anos foi o de profesor de violín no Worcester College for the Blind Sons of Gentlemen.[8]

Aínda que máis ben solitario e introspectivo por natureza, Elgar prosperou nos círculos musicais de Worcester.[2] Tocou nos violíns dos Festivais de Birmingham e Worcester, e unha gran experiencia para el foi tocar a Sexta Sinfonía e o Stabat Mater de Dvořák baixo a dirección do propio compositor.[19] Elgar tocou o fagot regularmente nun quinteto de vento, xunto con seu irmán Frank, un oboísta (e director de orquestra que dirixía a súa propia banda de música).[8] Elgar arranxou numerosas pezas de Mozart, Beethoven, Haydn, e outros para o quinteto, perfeccionando as súas habilidades para facer arranxos e para compoñer.[8]

Nas súas primeiras viaxes ao extranxeiro, Elgar visitou París en 1880 e Leipzig en 1882. Escoitou a Saint-Saëns tocar o órgano na Madeleine e asistiu a concertos de orquestras de primeiro nivel. En 1882 escribiu:[13]

Recibiu unha dose suficiente de Schumann (o meu ideal!), Brahms, Rubinstein e Wagner, polo que non tiña motivos para queixarme.

En Leipzig visitou a unha amiga, Helen Weaver, que era unha estudiante do Conservatorio. No verán de 1883 comprometéronse, mais por motivos descoñecidos o compromiso rompeuse ao ano seguinte.[1] Elgar aflixiuse moito, e algunhas das súas adicatorias crípticas posteriores de música romántica poden facer alusión a Helen e aos seus sentimentos por ela.[nota 6] En 1887, tres anos despois de romper o seu compromiso, Elgar compuxo un pequeno Dueto para trombón e contrabaixo como regalo de vodas para o irmán de Helen, Frank Weaver, zapateiro e contrabaixista afeccionado.[20] Ao longo da súa vida, elgar foi frecuentemente inspirado por amigas próximas; Helen Weaver foi sucedida por Mary Lygon, Dora Penny, Julia Worthington, Alice Stuart Wortley e finalmente Vera Hockman, que animoi a súa vellez.[21]

En 1883, como membro habitual da orquestra para a tempada invernal de concertos de W. C. Stockley en Birmingham, Elgar participou nunha interpretación dunha das súas primeiras obras para orquestra completa, a Sérénade mauresque. Stockley o invitara para dirixir a obra, mais, como Stockley posteriormente declarou:[22]

el declinou, e, ademáis, insistiu en tocar no seu lugar na orquestra. A consecuencia foi que tivo que aparecer, violín en man, para aceptar o aplauso xenuíno e caluroso da audiencia.

Frecuentemente ía a Londres nun intento por publicar as súas obras, mais esta época da súa vida encontrouse frecuentemente abatido e con carencias económicas. El escribiu a un amigo en abril de 1884:[23]

As miñas perspectivas son tan desesperadas como sempre ... creo que non estou falto de enerxí, así que ás veces chego á conclusión de que é por falta de habilidade. ... Non teño cartos - nin un céntimo.

Durante varios anos foi asistente de seu pai, William Elgar, como organista de San Xurxo de Worcester, e o sucedeu durante catro anos dende 1885. Durate este período escribiu as súas primeiras obras litúrxicas seguindo a tradición católica, comezando cos seus tres motetes Op. 2 (1887) para coro a catro partes (Ave Verum Corpus, Ave Maria e Ave Maris Stella), e seguido por un arranxo de Ecce sacerdos magnus para a entrada do bispo nunha visita oficial a San Xurxo en 1888, os catro permanecen no repertorio coral eclesiástico.

Matrimonio[editar | editar a fonte]

Ficheiro:Elgar-Alice-c1891.jpg
Edward and Alice Elgar, c. 1891

Cando Elgar tiña 29 anos, comezou a darlle clases a unha nova alumna, Caroline Alice Roberts, filla do antigo xeneral Sir Henry Roberts, e autora de algunhas obras de poesía e prosa de fición. Oito anos maior que Elgar, Alice converteuse na súa muller tres anos despois. O biógrafo de Elgar Michael Kennedy escribiu:[1]

A familia de Alice estaba horrorizada pola súa intención de casar cun músico descoñecido que traballaba nunha tenda e era católico. Ela foi desherdada.

Casaron o 8 de maio de 1889 en Brompton Oratory.[19] Dende aquela e ata a súa morte ela actuou como a súa representante e secretaria, tratou os seus cambios de humor e foi unha perspicaz crítica musical.[24][25] Fixo o posible para que o seu home obtivera a atención da sociedade influínte, mais cun éxito limitado.[26] Co tempo aprendeu a aceptar as honras que lle foron outorgadas, dándose conta de que significaban máis para ela e para a súa clase social e recoñecendo o que ela tivera que abandoar para seguir a súa carreira.[nota 7] No seu diario ela escribiu:[28]

O coidado dun xenio é traballo suficiente de por vida para calquer muller.

Como regalo de voda, Elgar adicoulle a súa pequena obra para violín e piano Salut d'Amour.[nota 8] Co apoio de Alice, a familia Elgar trasladouse a Londres para estar máis preto do centro da vida cultural británica, e Elgar comezou a adicar o seu tempo á composición. A súa única fill, Carice Irene, naceu na súa casa en West Kensington o 14 de agosto de 1890. Seu nome, revelado na dedicatori de Elgar de Salut d'Amour, foi unha contracción dos nomes de súa nai Caroline e Alice.

Elgar aproveitou a oportunidade para escoitar para escoitar música descoñecida. Nos días previos á aparición de partituras en miniatura e gravacións, non era doado para os xoves compositores coñecer nova música.[29] Elgar tivo todas as posibilidades de facelo nos concertos do Crystal Palace. El e Alice asistiron día tras días, escoitando a música dunha ampla gama de compositores. Entre eles estaban mestres da orquestración dos que que aprendeu moito, como Berlioz e Richard Wagner.[2] As súas propias composicións, con todo, causaron pouco impacto na escena musical de Londres. August Manns dirixiu a versión orquestral de Salut d'amour de Elgar e a Suite en re no Crystal Palace, e dous editores aceptaron algunhas pezas para violín de Elgar, voluntarios para órgano, e partsongs.[30] Algunhas oportunidades tentadoras parecía estar ao alcance, mais desapareceron de xeito inesperado.[30] Por exemplo, unha oferta da Royal Opera House, Covent Garden, para tocar algunhas das súas obras foi retirada no último segundo cando Sir Arthur Sullivan chegou sen avisar para ensaiar algunhas das súas propias obras. Sullivan horrorizouse cando Elgar posteriormente lle contou o que ocorrera.[nota 9] O único encargo importante que recibiu Elgar durante a súa estadía en Londres chegou da súa cidade natal: o Worcester Festival Committee convidouno a compoñer unha curta obra orquestral para o Three Choirs Festival de 1890.[32] O resultado é descrito por Diana McVeagh no Grove Dictionary of Music and Musicians, como:

a súa primeira gran obra, a segura e sen inhibicións Froissart

Elgar dirixiu a primeira interpretación en Worcester en setembro de 1890.[2] A falta de outro traballo, el foi obrigado a deixar Londres en 1891 e a regresar xunto a súa muller a súa filla a Worcestershire, onde podía gañarse a vida dirixindo agrupacións musicais locais e dando clases. Establecéronse na cidade na que anteriormente vivía Alice, Great Malvern.[2]

Reputación crecente[editar | editar a fonte]

Durante os anos 1890s, a reputación de Elgar como compositor medrou gradualmente, especialmente de ogras para os grandes festivais corais das Midlands. The Black Knight (1892) e King Olaf (1896), ambas inspiradas en Longfellow, The Light of Life (1896) e Caractacus (1898) foron éxitos moderados, mais valéronlle para que Novello and Co publicara as súas obras durante moito tempo.[33] Entre outras obras desta década inclúense a Serenata para cordas (1892) e Three Bavarian Dances (1897). Elgar adquiriu suficiente importancia a nivel local como para recomendar ao xove compositor Samuel Coleridge-Taylor para escribir unha peza de concerto para o Three Choirs Festival, que axudou a establecer a carreira do xove compositor.[nota 10] Elgar foi captando a atención de críticos importantes, mais as súas críticas eran máis amables que entusiastas. A pesar de que era solicitado como compositor de festivais, a penas se sustentaba económicamente e sentíase pouco valorado. En 1898, dixo que estaba "co corazón destrozado pola música" e expresou a esperanza de encontrar un camiño para alcanzar o éxito cunha obra maior. Seu amigo August Jaeger tentou levantarte o ánimo:[35]

Un día de ataque de depresión ... non vai afastar o teu desexo, a túa necesidade, que é o de exercer esas facultades creativas que a providencia che deu. O teu tempo de recoñecemento universal chegará.

En 1899, este predición de súpeto fíxose realidade. Aos 42 anos, Elgar escribiu as Enigma Variations, que foron estreadas en Londres baixo a batuta do eminente director alemán Hans Richter. En palabras de Elgar:[36]

Esbocei unha serie de variacións sobre un tema orixinal. As Variacións divertíronme porque as chamei polos alcumes dos meus propios amigos ... é dicir, escribín cada unha das variacións para representar o caracter de cada 'parte' (a persoa) ... e escribín o que creo que eles tiveran escrito - se foran o suficientemente burros para compoñer.

Elgar adicou a obra "Aos meus amigos retratados". Probablemente a variación máis coñecida é "Nimrod", que representa a Jaeger. Consideracións puramente musicais levaron a Elgar a omitir as variacións que retrataban a Arthur Sullivan e Hubert Parry, cuxos estilos tentou imitar sen éxito e non puido incorporar nas variacións.[37] A obra foi recibida cunha aclamación xeral pola súa orixinalidade, encanto e destreza, e posicionou a Elgar como o compositor británico máis prominente da súa xeración.[2]

A obra está títulada formalmente Variations on an Original Theme (en galego Variacións nun Tema Orixinal); a palabra "Enigma" aparece nos primeiros seis compases da obra, que levaron á versión familiar do título. O enigma consiste en que, malia as catorce variacións no "tema orixinal", hai outro tema completo, nunco identificado por Elgar, do que di que "percorre toda a obra" pero nunca se percibe.[nota 11] Posteriores comentaristas teñen observado que aínda que Elgar é recordado actualmente como un compositor inglés característico, a súa música orquestral e esta obra en particular ten moitos puntos en común coa tradición centroeuropea tipificada naquela época por Richard Strauss.[1][2] As Enigma Variations foron ben recibidas en Alemaña e Italia,[39] e permaneceron ata o presente como unha obra básica nas salas de concertos de todo o mundo.[nota 12]

Fama e recoñecemento nacional e internacional[editar | editar a fonte]

O Cardenal Newman, autor do texto de The Dream of Gerontius.

O biógrafo de Elgar Basil Maine comentou:[19]

Cando Sir Arthur Sullivan morreu en 1900 fíxose patente para moitos que Elgar, aínda que era un compositor en ciernes, era o seu verdadeiro sucesor como primeiro músico do país.

A seguinte gran ogra de Elgar era agardada con gran expectación.[40] Elgar adaptou o poema do cardenal John Henry Newman The Dream Of Gerontius para solistas, coro e orquestra, presentando a obra no Birmingham Triennial Music Festival de 1900. Richter dirixiu a estrea, que estivo marcada pola mala preparación do coro, que cantou mal.[41] Elgar estaba profundamente deprimido, mais os críticos recoñeceron a mestría da peza a pesar dos defectos da interpretación.[1] Posteriormente foi interpretada en Düsseldorf (Alemaña) en 1901 e de novo en 1902, dirixida por Julius Buths, que tamén dirixiu a estrea europea das Enigma Variations en 1901. A prensa alemá foi entusiasta. O Kölnische Zeitung publicou:

En ambas partes nos encontramos con belezas de valor imperecedeiro. ... Elgar sostense sobre os ombreiros de Berlioz, Wagner, e Liszt, de cuxa influencia se librou para converterse nunha importante individualidade. El é un dos líderes da arte da música nos tempos modernos.

O Düsseldorfer Volksblatt escribiu:[42]

Unha interpretación memorable e que marca época! Dende os días de Liszt non se ten producido nada na forma do oratorio ... que consiga a grandeza e a importancia desta cantata sacra.

Richard Strauss, daquela considerado o principal compositor vivo,[43] quedou tan impresionado que en presenza de Elgar propuxo un brindis polo éxito do "primeiro músico avanzado inglés, Meister Elgar."[43][nota 13] Seguíronlle enterpretacións en Viena, París e Nova York,[2][45] e The Dream of Gerontius pronto foi igualmente admirada en Gran Bretaña. De acordo con Kennedy:[1]

É incuestionablemente a maior obra británica na forma do oratorio ... [que] abriu un novo capítulo na tradición coral inglesa e a liberou da súa obsesión händeliana.

Elgar, como católico, estaba conmovido polo poema de Newman sobre a morte e a redención dun pecador, mais algúns membros infuíntes da clase dirixente anglicana discrepaban. Seu compañeiro, Charles Villiers Stanford queixouse de que a obra "cheiraba a incienso".[46] O deán de Gloucester prohibiu Gerontius na súa catedral en 1901, e en Worcester ao ano seguinte, o deán insistiu en expurgala antes de permitir a súa interpretación.[47]

Clara Butt, primeira cantante de "Land of Hope and Glory".

Elgar é probablemente máis coñecido pola primeira das súas Pomp and Circumstance Marches, que foron compostas entre 1901 e 1930.[48] Estas obras son moi célebres debido á súa tradicional interpretación na Last Night of the Proms.[49] Cando se lle ocorreu o tema máis lento da sección central (tecnicamente chamado "trío") da primeira marcha, díxolle á súa amiga Dora Penny, "teño unha melodía que os deixará pampos".[50] Cando a primeira marcha foi interpretada en 1901 nun London Promenade Concert, foi dirixida por Henry J. Wood, que despois escribiu que o público, "erqueuse e berrou ... a primeira e única vez na historia dos concertos que se lle concedeu un dobre bis a unha obra orquestral".[51] Con motivo da coronación de Eduardo VII, pediuselle a Elgar que agregara a Coronation Ode de A. C. Benson para un concerto de gala na Royal Opera House en xuño de 1901. A aprobación do rei foi confirmada, e Elgar comezou a obra. A contralto Clara Butt convenceuno de que o trío da primeira marcha Pomp and Circumstance podía ter palabras, e Elgar invitou a Benson a facelo. Elgar incorporou a nova versión vocal na Oda. Os editores da partitura recoñeceron o potencial da peza vocal, "Land of Hope and Glory", e pedíronlles a Benson e Elgar facer unha nova revisión para publicala como unha canción por separado.[52] Esta foi moi popular e actualmente é considerada un himno nacional británico non oficial.[1] Nos Estados Unidos, o trío, coñecido simplemente como "Pomp and Circumstance" ou "The Graduation March", foi adoptado dende 1905 por case todos os institutos e universidades para as súas cerimonias de graduación.[53][54]

En marzo de 1904 tivo lugar no Covent Garden un festival de tres días no que se interpretaron en exclusiva obras de Elgar, un honor que nunca antes alcanzara ningún outro compositor inglés. The Times sinalou:[55]

Se alguén predicira catro ou cinco anos atrás que a Opera-house estaría completa dende o chan ata o teito para a interpretación dun oratorio dun compositor inglés pobablemente tería sido considerado un tolo.

O rei e a raíña asistiron ao primeiro concerto, nel Richter dirixiu The Dream of Gerontius,[55] e regresou a seguinte noite para o segundo, a estrea londinense de The Apostles (escoitada por primeira vez o ano anterior no Festival de Birmingham).[56] O concerto final do festival, dirixido polo propio Elgar, foi principalmente orquestral, coa excepción de Caractacus e a interpretación completa de Sea Pictures (cantada por Clara Butt). As obras orquestrais interpretadas foron Froissart, as Enigma Variations, Cockaigne, e as primeiras dúas (e naquela época as únicas dúas) marchas Pomp and Circumstance, e a estrea dunha nova obra orquestral, In the South (Alassio), inspirada por unhas vacacións en Italia.[57]

Universidade de Birmingham, onde Elgar traballou como profesor.

Elgar foi nomeado cabaleiro no Palacio de Buckingham o 5 de xullo de 1904.[58] Ao mes seguinte, el e a súa familia trasladáronse a Plâs Gwyn,[59] unha gran casa ás aforas de Hereford, con vistas ao río Wye, onde viviron ata 1911.[1] Entre 1902 e 1914, Elgar estaba, en palabras de Kennedy, no cénit da súa popularidade.[1] O compositor visitou dúas veces os Estados Unidos, incluíndo unha xira como director, conseguindo importantes ingresos pola interpretación da súa música. Entre 1905 e 1908, ocupou o posto de Profesor de Música na Universidade de Birmingham.[2] El aceptou o cargo con desgana, sentindo que un compositor non debía dirixir unha escola de música.[60] Non estaba a gusto co papel,[61] e as súas clases causaron controversia, cos seus ataques aos críticos e á música inglesa en xeral:[62][nota 14]

A vulgaridade pode ser refinada no transcurso dotempo. A vulgaridade frecuentemente pasa por enxeño ... mais a mente corrente non pode ser outra cousa que corrente. Un inglés o levará a unha gran habitación, ben proporcionada, e sinalaralle a vestede que é branca – toda branca - e alguén dirá: "Que gusto exquisito!". Vostede sabe na súa propia mente, na súa propia alma, que non é en absoluto de bo gusto, que é a falta de gusto, que é mera evasión. A música inglesa é branca, e o evade todo.

He regretted the controversy and was glad to hand on the post to his friend Granville Bantock in 1908.[65] His new life as a celebrity was a mixed blessing to the highly strung Elgar, as it interrupted his privacy, and he often was in ill-health. He complained to Jaeger in 1903, "My life is one continual giving up of little things which I love."[66] Both W. S. Gilbert and Thomas Hardy sought to collaborate with Elgar in this decade. Elgar refused, but would have collaborated with George Bernard Shaw had Shaw been willing.[67]

A principal composición de Elgar en 1905 foi a Introduction and Allegro para cordas, adicada a Samuel Sanford, profesor na Yale University. Elgar visitou América ese ano para dirixir a súa música e para aceptar un doutorado de Yale.[2][nota 15] A súa seguinte obra a gran escala foi a secuela de The Apostles, o oratorio The Kingdom (1906). Este foi ben recibido mais non atraeu o interese do público como o fixera e o seguía a facer The Dream of Gerontius. Entre os amantes da súa música, con todo, The Kingdom ás veces a prefiren á obra anterior: O amigo de Elgar Frank Schuster díxolle ao xove Adrian Boult: "comparada con The Kingdom, Gerontius é a obra dun afeccionado novato".[68] Cando se achegaba o quincuaxésimo aniversario de Elgar, o compositor comezou a traballar na súa primeira sinfonía, un prexecto que estivera na súa mente en varias formas durante case dez anos.[69] A súa Primeira Sinfonía (1908) foi un éxito tanto a nivel nacional como internacional. Poucas semanas despois da estrea foi interpretada en Nova York baixo a dirección de Walter Damrosch, Viena por Ferdinand Löwe, San Petersburgo baixo a batuta Alexander Siloti, e en Leipzig con Arthur Nikisch. Houbo interpretacións en Roma, Chicago, Boston, Toronto e quince cidades e vilas británicas. En pouco máis dun ano, foi interpretada un cento de veces en Gran Bretaña, América e a Europa continental.[70]

Fritz Kreisler, a quen Elgar adicou o seu Concerto para violín.

O Concerto para violín (1910) foi encargado por Fritz Kreisler, un dos mellores violinistas internacionais da época. Elgar escribiuno durante o verán de 1910, coa axuda ocasional de W. H. Reed, o concertino da London Symphony Orchestra, que axudou ao compositor con consellos sobre aspectos técnicos. Elgar e Reed entablaron unha gran amizade, que durou o resto da vida do compositor. A biografía de Reed, Elgar As I Knew Him (1936), recolle moitos detalles dos métodos de composición de Elgar.[71] A obra foi presentada na Royal Philharmonic Society, con Kreisler e a London Symphony Orchestra, dirixida polo propio compositor. Reed lembrou:[72]

o Concerto resultou ser un completo éxito, o concerto unha brillante e inesquecible ocasión.

Tan grande foi o impacto do concerto que o rival de Kreisler Eugène Ysaÿe pasou moito tempo con Elgar revisando a obra. Houbo unha gran decepción cando as dificultades contractuais impediron que Ysaÿe o interpretara en Londres.[72]

O Concerto para violín foi o último triunfo popular de Elgar. Ao ano seguinte presentou a súa Segunda Sinfonía en Londres, mais a súa recepción foi decepcionante. Ao contrario da súa Primeira Sinfonía, esta non acaba nun estoupido de explendor orquestral, senón en silencio e de xeito contemplativo. Reed, que participou na estrea, posteriormente escribiu que Elgar subiu ao podio varias veces para agradecer os aplausos:[73]

mais perdeu esa nota inconfundible que se percibe cando o público, mesmo un público inglés, está absolutamente entusiasmado e exaltado, como o estivera despois do Concerto para violín o a Primeira Sinfonía.

Elgar preguntoulle a Reed:[73]

Que pasa con eles, Billy? Sentan ahí como un lote de porcos recheos.

A obra foi, segundo os parámetros normais, un éxito, con 27 interpretacións nos tres anos posteriores á súas estrea mais non acadou o furor internacional da Primeira Sinfonía.[74]

Last major works[editar | editar a fonte]

Ficheiro:Edward Elgar 1917.jpg
Elgar aged about 60

In June 1911, as part of the celebrations surrounding the coronation of King George V, Elgar was appointed to the Order of Merit,[75] an exclusive honour limited to twenty-four holders at any time. The following year, the Elgars moved back to London, to a large house in Netherhall Gardens, Hampstead, designed by Norman Shaw. There Elgar composed his last two large-scale works of the pre-war era, the choral ode, The Music Makers (for the Birmingham Festival, 1912) and the symphonic study Falstaff (for the Leeds Festival, 1913). Both were received politely but without enthusiasm. Even the dedicatee of Falstaff, the conductor Landon Ronald, confessed privately that he could not "make head or tail of the piece,"[76] while the musical scholar Percy Scholes wrote of Falstaff that it was a "great work" but, "so far as public appreciation goes, a comparative failure."[77]

When World War I broke out, Elgar was horrified at the prospect of the carnage, but his patriotic feelings were nonetheless aroused.[78] He composed "A Song for Soldiers", which he later withdrew. He signed up as a special constable in the local police and later joined the Hampstead Volunteer Reserve of the army.[79] He composed patriotic works, Carillon, a recitation for speaker and orchestra in honour of Belgium,[80] and Polonia, an orchestral piece in honour of Poland.[81] Land of Hope and Glory, already popular, became still more so, and Elgar wished in vain to have new, less nationalistic, words sung to the tune.[2]

Ficheiro:Binyon-kipling.jpg
Laurence Binyon (top) and Rudyard Kipling, whose verses Elgar set during World War I

Elgar's other compositions during the war included incidental music for a children's play, The Starlight Express (1915); a ballet, The Sanguine Fan (1917); and The Spirit of England (1915–17, to poems by Laurence Binyon), three choral settings very different in character from the romantic patriotism of his earlier years.[2] His last large-scale composition of the war years was The Fringes of the Fleet, settings of verses by Rudyard Kipling, performed with great popular success around the country, until Kipling for unexplained reasons objected to their performance in theatres.[82] Elgar conducted a recording of the work for the Gramophone Company.[83]

Towards the end of the war, Elgar was in poor health. His wife thought it best for him to move to the countryside, and she rented 'Brinkwells', a house near Fittleworth in Sussex, from the painter Rex Vicat Cole. There Elgar recovered his strength and, in 1918 and 1919, he produced four large-scale works. The first three of these were chamber pieces: the Violin Sonata in E minor, the Piano Quintet in A minor, and the String Quartet in E minor. On hearing the work in progress, Alice Elgar wrote in her diary, "E. writing wonderful new music".[84] All three works were well received. The Times wrote, "Elgar's sonata contains much that we have heard before in other forms, but as we do not at all want him to change and be somebody else, that is as it should be."[85] The quartet and quintet were premiered at the Wigmore Hall on 21 May 1919. The Manchester Guardian wrote, "This quartet, with its tremendous climaxes, curious refinements of dance-rhythms, and its perfect symmetry, and the quintet, more lyrical and passionate, are as perfect examples of chamber music as the great oratorios were of their type."[86]

Modelo:Listen By contrast, the remaining work, the Cello Concerto in E minor, had a disastrous premiere, at the opening concert of the London Symphony Orchestra's 1919–20 season in October 1919. Apart from the Elgar work, which the composer conducted, the rest of the programme was conducted by Albert Coates, who overran his rehearsal time at the expense of Elgar's. Lady Elgar wrote, "that brutal selfish ill-mannered bounder ... that brute Coates went on rehearsing."[87] The critic of The Observer, Ernest Newman, wrote, "There have been rumours about during the week of inadequate rehearsal. Whatever the explanation, the sad fact remains that never, in all probability, has so great an orchestra made so lamentable an exhibition of itself. ... The work itself is lovely stuff, very simple – that pregnant simplicity that has come upon Elgar's music in the last couple of years – but with a profound wisdom and beauty underlying its simplicity."[88] Elgar attached no blame to his soloist, Felix Salmond, who played for him again later.[89] In contrast with the First Symphony and its hundred performances in just over a year, the Cello Concerto did not have a second performance in London for more than a year.[90]

Last years[editar | editar a fonte]

Although in the 1920s Elgar's music was no longer in fashion,[1] his admirers continued to present his works when possible. Reed singles out a performance of the Second Symphony in March 1920 conducted by "a young man almost unknown to the public", Adrian Boult, for bringing "the grandeur and nobility of the work" to a wider public. Also in 1920, Landon Ronald presented an all-Elgar concert at the Queen's Hall.[91] Alice Elgar wrote with enthusiasm about the reception of the symphony, but this was one of the last times she heard Elgar's music played in public.[92] After a short illness, she died of lung cancer on 7 April 1920, at the age of seventy-two.[93]

Elgar was devastated by the loss of his wife.[89] With no public demand for new works, and deprived of Alice's constant support and inspiration, he allowed himself to be deflected from composition. His daughter later wrote that Elgar inherited from his father a reluctance to "settle down to work on hand but could cheerfully spend hours over some perfectly unnecessary and entirely unremunerative undertaking", a trait that became stronger after Alice's death.[94] For much of the rest of his life, Elgar indulged himself in his several hobbies.[1] Throughout his life he was a keen amateur chemist, sometimes using a laboratory in his back garden.[95] He even patented the "Elgar Sulphuretted Hydrogen Apparatus" in 1908.[96][97][98] He enjoyed football, supporting Wolverhampton Wanderers F.C., for whom he composed an anthem, "He Banged the Leather for Goal",[99] and in his later years he frequently attended horseraces. His protégés, the conductor Malcolm Sargent and violinist Yehudi Menuhin, both recalled rehearsals with Elgar at which he swiftly satisfied himself that all was well and then went off to the races.[100][101] In his younger days, Elgar had been an enthusiastic cyclist, buying Royal Sunbeam bicycles for himself and his wife in 1903 (he named his "Mr. Phoebus").[102] As an elderly widower, he enjoyed being driven about the countryside by his chauffeur.[1] In November and December 1923, he took a voyage to Brazil, journeying up the Amazon to Manaus, where he was impressed by its opera house, the Teatro Amazonas. Almost nothing is recorded about Elgar's activities or the events that he encountered during the trip, which gave the novelist James Hamilton-Paterson considerable latitude when writing Gerontius, a fictional account of the journey.[103]

After Alice's death, Elgar sold the Hampstead house, and after living for a short time in a flat in St James's in the heart of London, he moved back to Worcestershire, to the village of Kempsey, where he lived from 1923 to 1927.[104] He did not wholly abandon composition in these years. He made large-scale symphonic arrangements of works by Bach and Handel and wrote his Empire March and eight songs Pageant of Empire for the 1924 British Empire Exhibition.[105] Shortly after these were published, he was appointed Master of the King's Musick on 13 May 1924, following the death of Sir Walter Parratt.[106]

From 1926 onwards, Elgar made a series of recordings of his own works. Described by the music writer Robert Philip as "the first composer to take the gramophone seriously",[5] he had already recorded much of his music by the early acoustic-recording process for His Master's Voice (HMV) from 1914 onwards, but the introduction of electrical microphones in 1925 transformed the gramophone from a novelty into a realistic medium for reproducing orchestral and choral music.[5] Elgar was the first composer to take full advantage of this technological advance.[5] Fred Gaisberg of HMV, who produced Elgar's recordings, set up a series of sessions to capture on disc the composer's interpretations of his major orchestral works, including the Enigma Variations, Falstaff, the first and second symphonies, and the cello and violin concertos. For most of these, the orchestra was the LSO, but the Variations were played by the Royal Albert Hall Orchestra. Later in the series of recordings, Elgar also conducted two newly founded orchestras, Boult's BBC Symphony Orchestra and Sir Thomas Beecham's London Philharmonic Orchestra.

Elgar's recordings were released on 78-rpm discs by both HMV and RCA Victor. After World War II, the 1932 recording of the Violin Concerto with the teenage Menuhin as soloist remained available on 78 and later on LP, but the other recordings were out of the catalogues for some years. When they were reissued by EMI on LP in the 1970s, they caused surprise to many by their fast tempi, in contrast to the slower speeds adopted by many conductors in the years since Elgar's death.[5] The recordings were reissued on CD in the 1990s.[107]

In November 1931, Elgar was filmed by Pathé for a newsreel depicting a recording session of Pomp and Circumstance March No. 1 at the opening of EMI's Abbey Road Studios in London. It is believed to be the only surviving sound film of Elgar, who makes a brief remark before conducting the London Symphony Orchestra, asking the musicians to "play this tune as though you've never heard it before."[108] A memorial plaque to Elgar at Abbey Road was unveiled on 24 June 1993.[109]

A late piece of Elgar's, the Nursery Suite, was an early example of a studio premiere: its first performance was in the Abbey Road studios. For this work, dedicated to the wife and daughters of the Duke of York, Elgar once again drew on his youthful sketch-books.[2][n 1]

Modelo:Listen In his final years, Elgar experienced a musical revival. The BBC organised a festival of his works to celebrate his seventy-fifth birthday, in 1932.[110] He flew to Paris in 1933 to conduct the Violin Concerto for Menuhin. While in France, he visited his fellow composer Frederick Delius at his house at Grez-sur-Loing.[19] He was sought out by younger musicians such as Adrian Boult, Malcolm Sargent and John Barbirolli, who championed his music when it was out of fashion.[111][112] He began work on an opera, The Spanish Lady, and accepted a commission from the BBC to compose a Third Symphony. His final illness, however, prevented their completion. He fretted about the unfinished works. He asked Reed to ensure that nobody would "tinker" with the sketches and attempt a completion of the symphony,[113] but at other times he said, "If I can't complete the Third Symphony, somebody will complete it – or write a better one."[114] After Elgar's death, Percy M. Young, in cooperation with the BBC and Elgar's daughter Carice, produced a version of The Spanish Lady,[115] which was issued on CD. The Third Symphony sketches were elaborated by the composer Anthony Payne into a complete score in 1998.[114]

Inoperable colorectal cancer was discovered during an operation on 8 October 1933.[116] Elgar died on 23 February 1934 at the age of seventy-six and was buried next to his wife at St. Wulstan's Church in Little Malvern.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Seus irmáns foron Henry John ("Harry"; 1848–64), Lucy Ann ("Loo") (nada 1852), Susannah Mary ("Pollie"; nada 1854), Frederick Joseph ("Jo"; 1859–66), Francis Thomas ("Frank"; nado 1861), e Helen Agnes ("Dott" o "Dot"; nado 1864).[6]
  2. William Elgar era evidentemente escéptico con calquer rama da igrexa: escribiu sobre "a absurda superstición e o teatro choqueirada dos papistas; as fías e formais cerimonias da Igrexa de Inglaterra; ou a intolerancia e flagrante hipocresía dos Metodistas."[7]
  3. O propio Elgar dixo posteriormente: "Hai música no aire, música ao noso redor, o mundo está cheo dela e ti simplemente tomas toda a que necesitas",[11] e "As árbores están a cantar a miña música - ou cantei eu a súa?"[12]
  4. Está escrito "Littleton" por todos os estudosos de Elgar citados; non obstante, algunhas fontes actuais, por exemplo English Heritage, o escriben "Lyttleton".
  5. Unha reseña en The Musical Times sinalou que Elgar "leu moito neste período formativo da súa vida. ... Deste xeito coñeceu Arcadia de Sir Philip Sidney, as Chronicles de Richard Baker, Polyolbion Michael Drayton, e as obras de Voltaire."[15]
  6. Kennedy (ODNB) menciona a variación 'Romanza' (nº 13) nas Enigma Variations e o Concerto para violín como posibles exemplos, o primeiro co cabezado "****" e o último coa inscrición como consagrando a un alma sen nome.
  7. Cando Elgar foi investido cabaleiro en 1904, a súa filla Carice dixo, "Alédome polo ben de miña nai de que meu pai teña sido cabaleiro. Xa ve - esto a coloca no lugar no que estaba."[27]
  8. Salut d'Amour converteuse nunha das obras mellor vendidas de Elgar, mais inicialmente non conseguiu beneficios por dereitos de autor, que vendera ao editor Schott por unha tarifa plana de dúas guineas; Schott decidiu posteriormente pagarlle os beneficios xerados polos seus dereitos.[1][2]
  9. Sullivan díxolle a Elgar, "Pero, meu querido rapaz, eu non tiña nin a menor idea deso – por que non viñeches e mo dixeches? A tería ensaiado eu mesmo para ti".[31]
  10. Elgar, ao recomendar a Coleridge-Taylor para un encargo para o festival, dixo, "El é, de lonxe, o rapaz máis listo entre os mozos novos."[34]
  11. Descoñécese se Elgar se refería a un tema musical ou a un tema xeral non musical como a amizade. Fixéronse moitos intentos por atopar melodías coñecidas que se puideran interpretar en contrapunto co tema musical principal da peza de Elgar, dende Auld Lang Syne ata un tema da Sinfonía Praga de Mozart.[38]
  12. For example, according to the Elgar Society's website, in April and May 2010, the Variations were programmed in New Orleans, New York, Vancouver, Denver, Moscow, Washington D.C. and Kraków.
  13. Strauss e Elgar mantiveron a súa amizade durante o resto da súa vida, e Strauss pagoulle como tributo un caluroso obituario en 1934.[44]
  14. O principal obxectivo de Elgar foi J.A. Fuller Maitland, crítico musical de The Times, cuxo paternalista obituario a Arthur Sullivan repeleu a Elgar;[63] nas súas clases en Birmingham aludiu a el como "olado escuro da crítica musical ... ese vil e inesquecible episodio".[64]
  15. Esta foi a ocasión na que se orixinou a tradición americana de tocar o trío da primeira marcha Pomp and Circumstance nas cerimonias de graduación.
Referencias
  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 Kennedy, Michael, "Elgar, Sir Edward William, baronet (1857–1934)". Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004. Accessed 22 April 2010 Modelo:Subscription.
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 2,16 McVeagh, Diana, "Elgar, Edward". Grove Music Online. Accessed 20 April 2010 Modelo:Subscription
  3. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Grogan629632
  4. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Lewis
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Philip, Robert, "The recordings of Edward Elgar (1857–1934): Authenticity and Performance Practice", Early Music, November 1984, pp. 481–89
  6. Moore (1984), p. 14
  7. Quoted in Moore (1984), p. 6
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 8,7 "Edward Elgar", The Musical Times, 1 October 1900, pp. 641–48
  9. Moore (1984), p. 11 and Kennedy (ODNB)
  10. Reed, p. 1
  11. Nunha conversa en 1896, citado por Buckley, p. 32
  12. Beck, Frank, "Elgar – His Music: The Dream of Gerontius – A Musical Analysis", The Elgar Society. Accessed 6 June 2010.
  13. 13,0 13,1 Citado por Kennedy (ODNB)
  14. Reed, p. 11
  15. "Edward Elgar", The Musical Times, 1 de outubro de 1900, pp. 641–48; e "Elgar, the man," The Observer, 25 de febreiro de 1934, p. 19
  16. Moore (1984), pp. 57 e 67
  17. "Edward Elgar", The Manchester Guardian, 24 de febreiro de 1934, p. 16
  18. Young (1973), p. 47
  19. 19,0 19,1 19,2 19,3 Maine, Basil, "Elgar, Sir Edward William", Oxford Dictionary of National Biography archive, Oxford University Press, 1949. Accessed 20 April 2010 Modelo:Subscription.
  20. Hellen (2012), p. 72
  21. Moore (1984), pp. 96, 264, 348, 512, 574, and 811
  22. Citado en "Edward Elgar", The Musical Times, 1 de outubro de 1900, pp. 641–48
  23. Kennedy (1987), p. 15.
  24. "Some of Elgar's Friends", The Musical Times, abril de 1934, p. 319
  25. Moore (1984), p. 587
  26. Moore (1984), p. 134
  27. Moore (1984), p. 440
  28. Kennedy (1987), p. 115.
  29. Anderson, Robert, "Elgar's Musical Style", The Musical Times, December 1993, pp. 689–90 and 692. Accessed 23 October 2010 Modelo:Subscription
  30. 30,0 30,1 Reed, p. 23
  31. Reed, p. 24
  32. Reed, p. 25
  33. The Musical Times, obituary of Elgar, April 1934, pp. 314–18
  34. Duchen, Jessica. "Edward Elgar: A maestro you can bank on", The Independent, 16 March 2007.
  35. Kennedy (1987), p. 50.
  36. Kennedy (1987), p. 55.
  37. McVeagh (1987), p. 51; Hughes, p. 72
  38. Whitney, Craig R., "New Answer to a Riddle Wrapped in Elgar's 'Enigma' Variations", The New York Times, 7 November 1991; Portnoy, Marshall A., "The Answer to Elgar's 'Enigma'", The Musical Quarterly, Vol. 71, No. 2 (1985), pp. 205–10 Accessed 24 October 2010 Modelo:Subscription; and Westrup, J. A., "Elgar's Enigma", Proceedings of the Royal Musical Association, 86th Session (1959–1960), pp. 79–97. Accessed 24 October 2010 Modelo:Subscription
  39. Atkins, Ivor, "Elgar's 'Enigma' Variations", The Musical Times, April 1934, pp. 328–30
  40. Reed, p. 59
  41. Reed, p. 60
  42. "The German Press on Dr. Elgar's 'Dream of GerontiusModelo:' ", The Musical Times, 1 February 1902, p. 100
  43. 43,0 43,1 Reed, p. 61
  44. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome mt322
  45. "First Performances in Foreign Countries", The Musical Times, April 1934, p. 318
  46. Grogan, Christopher, "Elgar, Newman and 'The Dream of Gerontius'", Music & Letters, Vol. 77, No. 4 (November 1996), pp. 629–32
  47. Lewis, Geraint, "A Cathedral in Sound", Gramophone, September 2008, p. 50. Accessed 1 June 2010.
  48. Kennedy (1970), pp. 38–39
  49. "Last Night of the Proms set to reach largest ever global audience", BBC website, 7 September 2009. Accessed 5 November 2010
  50. Kennedy, Michael, Liner note (orig. 1977) to EMI CD CDM 5-66323-2
  51. Wood, p. 154
  52. Moore (1984), pp. 364–67
  53. "Why Americans graduate to Elgar", The Elgar Society. Accessed 5 June 2010.
  54. Hoffman, Miles, "Pomp and Circumstance: Familiar Standard Marches Ahead of Competitors", NPR Music. Accessed 25 October 2010.
  55. 55,0 55,1 "Concerts", The Times, 15 March 1904, p. 8
  56. "The Elgar Festival", The Times, 16 March 1904, p. 12
  57. "The Elgar Festival", The Times, 17 March 1904, p. 8
  58. "Birthday Honours", The Times, 24 June 1904, p. 12
  59. "Elgar Court, once known as Plas Gwyn", Geograph. Accessed 29 October 2010
  60. Moore (1984), p. 446
  61. Reed, p. 92
  62. Reed, p. 89
  63. Fuller Maitland, J. A., "Sir Arthur Sullivan", Cornhill Magazine, March 1901, p. 300–09
  64. Young (1971), p. 264
  65. Reed, p. 97
  66. Kennedy (1987), p. 144.
  67. Anderson, pp. 115–16
  68. Kennedy (1987), p. 29
  69. Reed, p. 96
  70. "Elgar's Symphony", The Musical Times, 1 February 1909, p. 102
  71. Reed, p. 102
  72. 72,0 72,1 Reed, p. 103
  73. 73,0 73,1 Reed, p. 105
  74. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome mason
  75. Supplement, The London Gazette, no. 2769, p. 4448, 19 June 1911. Accessed 27 October 2010.
  76. Kennedy (1971), p. 82
  77. Scholes, Percy A., "Elgar's 'Falstaff' Reconsidered", The Musical Times, 1 August 1929, p. 696
  78. Reed, p. 115.
  79. Reed, pp. 115 and 118
  80. Reed, pp. 115–16
  81. Reed, pp. 117–18
  82. Reed, p. 121
  83. HMV discs 02734-7. See Rust, p. 45
  84. Oliver, Michael, Review, Gramophone, June 1986, p. 73
  85. "Sir E. Elgar's Violin Sonata", The Times, 22 March 1919, p. 9
  86. "Elgar's New Chamber Music", The Manchester Guardian, 22 May 1919, p. 10
  87. Lloyd-Webber, Julian, "How I fell in love with E E's darling", The Daily Telegraph, 17 May 2007.
  88. Newman, Ernest, "Music of the Week", The Observer, 2 November 1919
  89. 89,0 89,1 Reed, p. 131
  90. "Elgar's Cello Concerto", The Observer, 16 January 1921, p. 15
  91. Reed, p. 130
  92. Reed, p. 13
  93. Moore (1984), pp. 750–51
  94. Moore (1984), p. 17
  95. "Plas Gwyn, Hereford", Classic FM. Accessed 25 October 2010.
  96. Royal Society of Chemistry. Retrieved 18 October 2014
  97. Michael Sternberg, The Symphony: A Listener's Guide, p. 155. Retrieved 18 October 2014
  98. faculty.cua.edu. Retrieved 18 October 2014
  99. Alleyne, Richard, "Sir Edward Elgar wrote football chant along with his classical music", The Daily Telegraph, 26 September 2010
  100. "Malcolm Sargent", BBC LP RE10 1967 (includes recording of Sargent talking about Elgar)
  101. "Yehudi Menuhin". BBC Four. Accessed 1 May 2010
  102. Moore (1984), p. 323
  103. Service, Tom, "Beyond the Malverns: Elgar in the Amazon", guardian.co.uk, 25 March 2010. Accessed 5 May 2010
  104. Reed, p. 134
  105. Reed, pp. 207–09
  106. The London Gazette, no. 32935, p. 3841, 13 May 1924. Accessed 27 October 2010.
  107. "Elgar Edition", Gramophone, June 1992; February 1993; and August 1993
  108. "Green plaques", City of Westminster, accessed 15 March 2014
  109. Reed, p. 142
  110. Moore (1979), pp. 42–47, 56–59, 96–98
  111. Aldous, p. 124
  112. Reed, p. 145
  113. 114,0 114,1 Payne, Anthony (1998), Liner notes to NMC compact disc D053
  114. The Spanish Lady, The Elgar Society. Accessed 2 June 2010.
  115. Moore (1984), p. 818

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Edward Elgar Modificar a ligazón no Wikidata
Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Edward Elgar

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Michael Kennedy - Portrait of Elgar 3a. ed. (Oxford: Clarendon Press, 1987) (en inglés)
  • Jerrold Northrop Moore - Edward Elgar: a creative life (Oxford: OUP, 1984) (en inglés)
  • William H. Reed - Elgar as I knew him (Oxford: OUP, 1989) (en inglés)
  • Percy Young - Alice Elgar: enigma of a Victorian lady (London: Dobson, 1978) (en inglés)
  • Percy Young - Elgar OM: a study of a musician 2a ed. (London: Purnell, 1973) (en inglés)

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Predecesor:
Hans Richter
Director principal, London Symphony Orchestra
19111912
Sucesor:
Arthur Nikisch


Erro no código da cita: As etiquetas <ref> existen para un grupo chamado "n", pero non se atopou a etiqueta <references group="n"/> correspondente ou falta unha etiqueta </ref> de peche