Edward Elgar

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Edward Elgar
Edward Elgar.jpg
Edward Elgar a principios dos anos 1900s.
Nome completo Edward William Elgar
Data de nacemento 2 de xuño de 1857
Lugar de nacemento Lower Broadheth
Reino Unido Reino Unido
Data de falecemento 23 de febreiro de 1934 (76 anos)
Lugar de falecemento Worcester
Reino Unido Reino Unido
Parella/s Caroline Alice Roberts
Fillo/s Carice Irene
Web official The Elgar Society
Sinatura Edward Elgar signature.jpg

Sir Edward William Elgar (OM, GCVO), nado nunha pequena localidade de Lower Broadheth, no condado de Worcestershire o 2 de xuño de 1857 e finado o 23 de febreiro de 1934, foi un compositor británico. Entre as moitas das súas obras que entraron a formar parte do repertorio clásico de concertos figuran as coñecidas Enigma Variations, as Pomp and Circumstance Marches, os concertos para violín e violonchelo, e dúas sinfonías. Tamén compuxo obras corais, entre as que cómpre sinalar The Dream of Gerontius, música de cámara e cancións. Foi nomeado Master of the King's Musick en 1924.

Aínda que Elgar é visto con frecuencia como un compositor tipicamente inglés, a maioría das súas influencias musicais non proviñan de Inglaterra, senón da Europa continantal.[1][2] Víase a si mesmo como un forasteiro, non só musicalmente, senón tamén socialmente. Nos círculos musicais dominados por académicos, el era un compositor autodidacta; na Gran Bretaña Protestante, o seu Catolicismo era visto con receo en certos sectores; e na clasista sociedade vitoriana e eduardiana británica, era moi sensible sobre as súas orixes humildes mesmo despois de ter conseguido recoñecemento. Con todo, Elgar casou coa filla dun oficial do exército británico. Ela inspirouno tanto musical como socialmente, mais el loitou por acadar o éxito ata cumprir os corenta anos, cando tras unha serie de obras dun éxito moderado, as súas Enigma Variations (1899) fixéronse inmediatamente populares en Gran Bretaña e no extranxeiro. Ás variacións seguiulles unha obra coral, The Dream of Gerontius (1900), baseada nun texto católico que causou inquietude entre as clases dirixentes Anglicanas británicas, mais converteuse, e tense mantido, nunha obra do repertorio clásico en Gran Bretaña e outros lugares.[3][4] As súas seguintes composicións corais relixiosas foron ben recibidas, mais non entraron no repertorio regular.

Aos seus cincuenta anos, Elgar compuxo unha sinfonía e un concerto para violón que tiveron un gran éxito. A súa segunda sinfonía e o seu concerto para violonchelo non conseguiron popularidade entre o público de xeito inmediato, e pasaron moitos anos ata que foron incorporadas ao repertorio. Nos seus últimos anos, a música de Elgar comezou a considerarse atractiva, sobre todo para o público británico. A súa valorización permaneceu baixa durante a xeración posteriora á súa morte. A súa obra comezou a revivir de xeito significativo nos anos 1960s, axudade polas novas gravacións das súas obras. En anos recentes, algunhas das súas obras teñen recobrado o nivel internacional, mais a maioría segue a ser máis interpretada en Gran Bretaña que en ningún outro lugar.

Elgar foi descrito como o primeiro compositor en tomar en serio o uso do gramófono. Entre 1914 e 1925, dirixiu unha serie de gravacións das súas obras. A introdución do micrófono en 1925 posibilitou unha reprodución máis fiel do son, e Elgar fixo novas gravacións das súas principais obras orquestrais e de fragmentos de The Dream of Gerontius. Estas gravacións foron reeditadas en LP na década de 1970 e en CD na década de 1990.[5]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Casa natal de Elgar en Lower Broadheath.

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Edward Elgar naceu na pequena vila de Lower Broadheath, nas aforas de Worcester, en Worcestershire (Inglaterra). Seu pai, Willian Henry Elgar (1821-1906), criouse en Dover e fora aprendiz dun editor musical de Londres. En 1841 William trasladouse a Worcester, onde traballou como afinador de pianos e estableceu unha tenda de partituras e instrumentos musicais.[1] En 1848 casou con Ann Greening (1822–1902), filla dun traballador agrícola.[2] Edward foi o cuarto dos seus sete fillos.[nota 1] Ann Elgar convertérase ao Catolicismo pouco antes do nacemento de Edward, e foi bautizado e criado como católico, coa desaprobación de seu pai.[nota 2] William Elgar era un violinista de nivel profesional e conseguiu o posto de organista da Igrexa de San Xurxo de Worcester, entre 1846 e 1885. Pola súa iniciativa foron escoitadas por primeira vez misas de Cherubini e Hummel no Three Choirs Festival pola orquestra na que el tocaba o violín.[6] Todos os fillos de Elgar recibiron educación musical. Aos oito anos, Elgar recibiu clases de piano e violín, e seu pai, que afinaba os pianos de moitas casas importantes de Worcestershire, ás veces o levaba con el, dándolle a posibilidade de mostrar o seu talento a importantes figuras locais.[1]

A nai de Elgar estaba interesada nas artes e incentivou o seu desenvolvemento musical.[2] Dela herdou o seu gusto esixente para a literatura e un amor apaixoada pola campiña.[7] Seu amigo e biógrafo W. H. "Billy" Reed escribiu que os primeiros arredores de Elgar tiveron unha influencia que "impregnaba toda a súa obra e deu a toda a súa vida unha sutil pero menos auténtica e forte cualidade inglesa."[8][nota 3] Comezou a compoñer a unha idade temperá; para unha obra de teatro escrita e interpretada polos seus irmáns cando el contaba con dez anos, el escribiu música que corenta anos despois rearranxou con tan só trocos menores e que sería tamén orquestrada como as suites títuladas The Wand of Youth.[2]

Ata os quince anos, Elgar recibiu unha educación xeral nun internado en Littleton (agora Lyttleton)[nota 4], preto Worcester. Non obstante, a súa única formación musical formal máis aló das clases de piano e violín de mestres locais foron os estudos máis avanzados que realizou con Adolf Pollitzer durante breves visitas a Londres en 1877–78. Elgar dixo:[9]

os meus primeiros coñecementos musicais foron aprendidos na Catedral ... de libros prestados da biblioteca musical, cando tiña oito anos, nove ou dez.

Traballou sobre manuais de interpretación do órgano e leu todos ou libros que puido atopar sobre teoría da música.[6] Posteriormente dixo que lle foran de gran axuda os artigos de Hubert Parry no Grove Dictionary of Music and Musicians.[10] Elgar comezou a aprender alemán, coa esperanza de ir ao Conservatorio de Leipzig para continuar a súa formación, mais seu pai non podía pagarlle a estancia alí. Anos despois unha reseña en The Musical Times considerou que esta viaxe frustrada a Leipzig foi positiva para o desenvolvemento musical de Elgar: "Deste xeito o compositor que xermolaba afastouse do dogmatismo das escolas."[6] Non obstante, para Elgar foi decepcionante cando deixou a escola en 1872 non ir a Leipzig, senón á oficina dun avogado logal como empregado. Non encontrou placer na carreira de ofisinista, e para sentirse realizado recurriu non só á música senón tamén á literatura, e converteuse nun lector voraz.[nota 5] En torno a esta época, Elgar fixo as súas primeiras aparicións públicas como violinista e organista.[11]

Comezos da súa carreira musical[editar | editar a fonte]

Despois duns poucos meses, Elgar deixou o despacho do avogado para iniciar a súa carreira musical, recibindo clases de piano e violín e traballando ocasionalmente na tenda de seu pai.[1] Foi un membro activo do Clee Club de Worcester, xunto co seu pai, e acompañou a cantantes, tocou o violín, compuxo e arranxou obras, e dirixiu por primeira vez. Pollitzer creu que, como violinista, Elgar tiña o potencial de ser un dos mellores solistas do país,[12] mais o propio Elgar, tendo escoitado aos principais virtuosos nos concertos de Londres, sentiu o seu propio xeito de tocar o violín carecía de matices suficientes, e abandonou as súas ambicións de ser un solista.[1] Aos vintedous anos asumiu o posto de director da banda dos gardas no Worcester and County Lunatic Asylum en Powick, a 5 km de Worcester.[6] A banda consistía en: piccolo, frauta, clarinete, dúas cornetas, bombardino, tres ou catro primeiros e un número similar de segundos violíns, viola ocasional, violonchelo, contrabaixo e piano.[13] Elgar instruíu aos intérpretes e escribiu e arranxou a súa música, incluíndo cuadrillas e polkas, para a inusual combinación de instrumentos. The Musical Times escribiu, "Esta experiencia práctica demostrou ser de gran valor para o xove músico. ... Adquiriu un coñecemento práctico das capacidades deses instrumentos diferentes. ... Polo tanto chegou a coñecer intimamente a cor do ton, os pros e contras destes e de moitos outros instrumentos."[6] Ocupou o cargo durante cinco anos, dende 1879, viaxando a Powick unha vez por semana.[1] Outro posto que ocupou nos seus primeiros anos foi o de profesor de violín no Worcester College for the Blind Sons of Gentlemen.[6]

Aínda que máis ben solitario e introspectivo por natureza, Elgar prosperou nos círculos musicais de Worcester.[2] Tocou nos violíns dos Festivais de Birmingham e Worcester, e unha gran experiencia para el foi tocar a Sexta Sinfonía e o Stabat Mater de Dvořák baixo a dirección do propio compositor.[14] Elgar tocou o fagot regularmente nun quinteto de vento, xunto con seu irmán Frank, un oboísta (e director de orquestra que dirixía a súa propia banda de música).[6] Elgar arranxou numerosas pezas de Mozart, Beethoven, Haydn, e outros para o quinteto, perfeccionando as súas habilidades para facer arranxos e para compoñer.[6]

Nas súas primeiras viaxes ao extranxeiro, Elgar visitou París en 1880 e Leipzig en 1882. Escoitou a Saint-Saëns tocar o órgano na Madeleine e asistiu a concertos de orquestras de primeiro nivel. En 1882 escribiu:[9]

Recibiu unha dose suficiente de Schumann (o meu ideal!), Brahms, Rubinstein e Wagner, polo que non tiña motivos para queixarme.

En Leipzig visitou a unha amiga, Helen Weaver, que era unha estudiante do Conservatorio. No verán de 1883 comprometéronse, mais por motivos descoñecidos o compromiso rompeuse ao ano seguinte.[1] Elgar aflixiuse moito, e algunhas das súas adicatorias crípticas posteriores de música romántica poden facer alusión a Helen e aos seus sentimentos por ela.[nota 6] En 1887, tres anos despois de romper o seu compromiso, Elgar compuxo un pequeno Dueto para trombón e contrabaixo como regalo de vodas para o irmán de Helen, Frank Weaver, zapateiro e contrabaixista afeccionado.[15] Ao longo da súa vida, elgar foi frecuentemente inspirado por amigas próximas; Helen Weaver foi sucedida por Mary Lygon, Dora Penny, Julia Worthington, Alice Stuart Wortley e finalmente Vera Hockman, que animoi a súa vellez.[16]

En 1883, como membro habitual da orquestra para a tempada invernal de concertos de W. C. Stockley en Birmingham, Elgar participou nunha interpretación dunha das súas primeiras obras para orquestra completa, a Sérénade mauresque. Stockley o invitara para dirixir a obra, mais, como Stockley posteriormente declarou:[17]

el declinou, e, ademáis, insistiu en tocar no seu lugar na orquestra. A consecuencia foi que tivo que aparecer, violín en man, para aceptar o aplauso xenuíno e caluroso da audiencia.

Frecuentemente ía a Londres nun intento por publicar as súas obras, mais esta época da súa vida encontrouse frecuentemente abatido e con carencias económicas. El escribiu a un amigo en abril de 1884:[18]

As miñas perspectivas son tan desesperadas como sempre ... creo que non estou falto de enerxí, así que ás veces chego á conclusión de que é por falta de habilidade. ... Non teño cartos - nin un céntimo.

Durante varios anos foi asistente de seu pai, William Elgar, como organista de San Xurxo de Worcester, e o sucedeu durante catro anos dende 1885. Durate este período escribiu as súas primeiras obras litúrxicas seguindo a tradición católica, comezando cos seus tres motetes Op. 2 (1887) para coro a catro partes (Ave Verum Corpus, Ave Maria e Ave Maris Stella), e seguido por un arranxo de Ecce sacerdos magnus para a entrada do bispo nunha visita oficial a San Xurxo en 1888, os catro permanecen no repertorio coral eclesiástico.

Matrimonio[editar | editar a fonte]

Nineteenth century photograph of a man in his 30s and a middle-aged woman standing side by side. He has a large moustache, and is looking at the woman; she is looking straight at the camera.
Edward and Alice Elgar, c. 1891

Cando Elgar tiña 29 anos, comezou a darlle clases a unha nova alumna, Caroline Alice Roberts, filla do antigo xeneral Sir Henry Roberts, e autora de algunhas obras de poesía e prosa de fición. Oito anos maior que Elgar, Alice converteuse na súa muller tres anos despois. O biógrafo de Elgar Michael Kennedy escribiu:[1]

A familia de Alice estaba horrorizada pola súa intención de casar cun músico descoñecido que traballaba nunha tenda e era católico. Ela foi desherdada.

Casaron o 8 de maio de 1889 en Brompton Oratory.[14] Dende aquela e ata a súa morte ela actuou como a súa representante e secretaria, tratou os seus cambios de humor e foi unha perspicaz crítica musical.[19][20] Fixo o posible para que o seu home obtivera a atención da sociedade influínte, mais cun éxito limitado.[21] Co tempo aprendeu a aceptar as honras que lle foron outorgadas, dándose conta de que significaban máis para ela e para a súa clase social e recoñecendo o que ela tivera que abandoar para seguir a súa carreira.[nota 7] No seu diario ela escribiu:[22]

O coidado dun xenio é traballo suficiente de por vida para calquer muller.

Como regalo de voda, Elgar adicoulle a súa pequena obra para violín e piano Salut d'Amour.[nota 8] Co apoio de Alice, a familia Elgar trasladouse a Londres para estar máis preto do centro da vida cultural británica, e Elgar comezou a adicar o seu tempo á composición. A súa única fill, Carice Irene, naceu na súa casa en West Kensington o 14 de agosto de 1890. Seu nome, revelado na dedicatori de Elgar de Salut d'Amour, foi unha contracción dos nomes de súa nai Caroline e Alice.

Elgar aproveitou a oportunidade para escoitar para escoitar música descoñecida. Nos días previos á aparición de partituras en miniatura e gravacións, non era doado para os xoves compositores coñecer nova música.[23] Elgar tivo todas as posibilidades de facelo nos concertos do Crystal Palace. El e Alice asistiron día tras días, escoitando a música dunha ampla gama de compositores. Entre eles estaban mestres da orquestración dos que que aprendeu moito, como Berlioz e Richard Wagner.[2] As súas propias composicións, con todo, causaron pouco impacto na escena musical de Londres. August Manns dirixiu a versión orquestral de Salut d'amour de Elgar e a Suite en re no Crystal Palace, e dous editores aceptaron algunhas pezas para violín de Elgar, voluntarios para órgano, e partsongs.[24] Algunhas oportunidades tentadoras parecía estar ao alcance, mais desapareceron de xeito inesperado.[24] Por exemplo, unha oferta da Royal Opera House, Covent Garden, para tocar algunhas das súas obras foi retirada no último segundo cando Sir Arthur Sullivan chegou sen avisar para ensaiar algunhas das súas propias obras. Sullivan horrorizouse cando Elgar posteriormente lle contou o que ocorrera.[nota 9] O único encargo importante que recibiu Elgar durante a súa estadía en Londres chegou da súa cidade natal: o Worcester Festival Committee convidouno a compoñer unha curta obra orquestral para o Three Choirs Festival de 1890.[25] O resultado é descrito por Diana McVeagh no Grove Dictionary of Music and Musicians, como:

a súa primeira gran obra, a segura e sen inhibicións Froissart

Elgar dirixiu a primeira interpretación en Worcester en setembro de 1890.[2] A falta de outro traballo, el foi obrigado a deixar Londres en 1891 e a regresar xunto a súa muller a súa filla a Worcestershire, onde podía gañarse a vida dirixindo agrupacións musicais locais e dando clases. Establecéronse na cidade na que anteriormente vivía Alice, Great Malvern.[2]

Reputación crecente[editar | editar a fonte]

Durante os anos 1890s, a reputación de Elgar como compositor medrou gradualmente, especialmente de ogras para os grandes festivais corais das Midlands. The Black Knight (1892) e King Olaf (1896), ambas inspiradas en Longfellow, The Light of Life (1896) e Caractacus (1898) foron éxitos moderados, mais valéronlle para que Novello and Co publicara as súas obras durante moito tempo.[26] Entre outras obras desta década inclúense a Serenata para cordas (1892) e Three Bavarian Dances (1897). Elgar adquiriu suficiente importancia a nivel local como para recomendar ao xove compositor Samuel Coleridge-Taylor para escribir unha peza de concerto para o Three Choirs Festival, que axudou a establecer a carreira do xove compositor.[nota 10] Elgar foi captando a atención de críticos importantes, mais as súas críticas eran máis amables que entusiastas. A pesar de que era solicitado como compositor de festivais, a penas se sustentaba económicamente e sentíase pouco valorado. En 1898, dixo que estaba "co corazón destrozado pola música" e expresou a esperanza de encontrar un camiño para alcanzar o éxito cunha obra maior. Seu amigo August Jaeger tentou levantarte o ánimo:[27]

Un día de ataque de depresión ... non vai afastar o teu desexo, a túa necesidade, que é o de exercer esas facultades creativas que a providencia che deu. O teu tempo de recoñecemento universal chegará.

En 1899, este predición de súpeto fíxose realidade. Aos 42 anos, Elgar escribiu as Enigma Variations, que foron estreadas en Londres baixo a batuta do eminente director alemán Hans Richter. En palabras de Elgar:[28]

Esbocei unha serie de variacións sobre un tema orixinal. As Variacións divertíronme porque as chamei polos alcumes dos meus propios amigos ... é dicir, escribín cada unha das variacións para representar o caracter de cada 'parte' (a persoa) ... e escribín o que creo que eles tiveran escrito - se foran o suficientemente burros para compoñer.

Elgar adicou a obra "Aos meus amigos retratados". Probablemente a variación máis coñecida é "Nimrod", que representa a Jaeger. Consideracións puramente musicais levaron a Elgar a omitir as variacións que retrataban a Arthur Sullivan e Hubert Parry, cuxos estilos tentou imitar sen éxito e non puido incorporar nas variacións.[29] A obra foi recibida cunha aclamación xeral pola súa orixinalidade, encanto e destreza, e posicionou a Elgar como o compositor británico máis prominente da súa xeración.[2]

A obra está títulada formalmente Variations on an Original Theme (en galego Variacións nun Tema Orixinal); a palabra "Enigma" aparece nos primeiros seis compases da obra, que levaron á versión familiar do título. O enigma consiste en que, malia as catorce variacións no "tema orixinal", hai outro tema completo, nunco identificado por Elgar, do que di que "percorre toda a obra" pero nunca se percibe.[nota 11] Posteriores comentaristas teñen observado que aínda que Elgar é recordado actualmente como un compositor inglés característico, a súa música orquestral e esta obra en particular ten moitos puntos en común coa tradición centroeuropea tipificada naquela época por Richard Strauss.[1][2] As Enigma Variations foron ben recibidas en Alemaña e Italia,[30] e permaneceron ata o presente como unha obra básica nas salas de concertos de todo o mundo.[nota 12]

Fama e recoñecemento nacional e internacional[editar | editar a fonte]

O Cardenal Newman, autor do texto de The Dream of Gerontius.

O biógrafo de Elgar Basil Maine comentou:[14]

Cando Sir Arthur Sullivan morreu en 1900 fíxose patente para moitos que Elgar, aínda que era un compositor en ciernes, era o seu verdadeiro sucesor como primeiro músico do país.

A seguinte gran ogra de Elgar era agardada con gran expectación.[31] Elgar adaptou o poema do cardenal John Henry Newman The Dream Of Gerontius para solistas, coro e orquestra, presentando a obra no Birmingham Triennial Music Festival de 1900. Richter dirixiu a estrea, que estivo marcada pola mala preparación do coro, que cantou mal.[32] Elgar estaba profundamente deprimido, mais os críticos recoñeceron a mestría da peza a pesar dos defectos da interpretación.[1] Posteriormente foi interpretada en Düsseldorf (Alemaña) en 1901 e de novo en 1902, dirixida por Julius Buths, que tamén dirixiu a estrea europea das Enigma Variations en 1901. A prensa alemá foi entusiasta. O Kölnische Zeitung publicou:

En ambas partes nos encontramos con belezas de valor imperecedeiro. ... Elgar sostense sobre os ombreiros de Berlioz, Wagner, e Liszt, de cuxa influencia se librou para converterse nunha importante individualidade. El é un dos líderes da arte da música nos tempos modernos.

O Düsseldorfer Volksblatt escribiu:[33]

Unha interpretación memorable e que marca época! Dende os días de Liszt non se ten producido nada na forma do oratorio ... que consiga a grandeza e a importancia desta cantata sacra.

Richard Strauss, daquela considerado o principal compositor vivo,[34] quedou tan impresionado que en presenza de Elgar propuxo un brindis polo éxito do "primeiro músico avanzado inglés, Meister Elgar."[34][nota 13] Seguíronlle enterpretacións en Viena, París e Nova York,[2][35] e The Dream of Gerontius pronto foi igualmente admirada en Gran Bretaña. De acordo con Kennedy:[1]

É incuestionablemente a maior obra británica na forma do oratorio ... [que] abriu un novo capítulo na tradición coral inglesa e a liberou da súa obsesión händeliana.

Elgar, como católico, estaba conmovido polo poema de Newman sobre a morte e a redención dun pecador, mais algúns membros infuíntes da clase dirixente anglicana discrepaban. Seu compañeiro, Charles Villiers Stanford queixouse de que a obra "cheiraba a incienso".[36] O deán de Gloucester prohibiu Gerontius na súa catedral en 1901, e en Worcester ao ano seguinte, o deán insistiu en expurgala antes de permitir a súa interpretación.[37]

Clara Butt, primeira cantante de "Land of Hope and Glory".

Elgar é probablemente máis coñecido pola primeira das súas Pomp and Circumstance Marches, que foron compostas entre 1901 e 1930.[38] Estas obras son moi célebres debido á súa tradicional interpretación na Last Night of the Proms.[39] Cando se lle ocorreu o tema máis lento da sección central (tecnicamente chamado "trío") da primeira marcha, díxolle á súa amiga Dora Penny, "teño unha melodía que os deixará pampos".[40] Cando a primeira marcha foi interpretada en 1901 nun London Promenade Concert, foi dirixida por Henry J. Wood, que despois escribiu que o público, "erqueuse e berrou ... a primeira e única vez na historia dos concertos que se lle concedeu un dobre bis a unha obra orquestral".[41] Con motivo da coronación de Eduardo VII, pediuselle a Elgar que agregara a Coronation Ode de A. C. Benson para un concerto de gala na Royal Opera House en xuño de 1901. A aprobación do rei foi confirmada, e Elgar comezou a obra. A contralto Clara Butt convenceuno de que o trío da primeira marcha Pomp and Circumstance podía ter palabras, e Elgar invitou a Benson a facelo. Elgar incorporou a nova versión vocal na Oda. Os editores da partitura recoñeceron o potencial da peza vocal, "Land of Hope and Glory", e pedíronlles a Benson e Elgar facer unha nova revisión para publicala como unha canción por separado.[42] Esta foi moi popular e actualmente é considerada un himno nacional británico non oficial.[1] Nos Estados Unidos, o trío, coñecido simplemente como "Pomp and Circumstance" ou "The Graduation March", foi adoptado dende 1905 por case todos os institutos e universidades para as súas cerimonias de graduación.[43][44]

En marzo de 1904 tivo lugar no Covent Garden un festival de tres días no que se interpretaron en exclusiva obras de Elgar, un honor que nunca antes alcanzara ningún outro compositor inglés. The Times sinalou:[45]

Se alguén predicira catro ou cinco anos atrás que a Opera-house estaría completa dende o chan ata o teito para a interpretación dun oratorio dun compositor inglés pobablemente tería sido considerado un tolo.

O rei e a raíña asistiron ao primeiro concerto, nel Richter dirixiu The Dream of Gerontius,[45] e regresou a seguinte noite para o segundo, a estrea londinense de The Apostles (escoitada por primeira vez o ano anterior no Festival de Birmingham).[46] O concerto final do festival, dirixido polo propio Elgar, foi principalmente orquestral, coa excepción de Caractacus e a interpretación completa de Sea Pictures (cantada por Clara Butt). As obras orquestrais interpretadas foron Froissart, as Enigma Variations, Cockaigne, e as primeiras dúas (e naquela época as únicas dúas) marchas Pomp and Circumstance, e a estrea dunha nova obra orquestral, In the South (Alassio), inspirada por unhas vacacións en Italia.[47]

Universidade de Birmingham, onde Elgar traballou como profesor.

Elgar foi nomeado cabaleiro no Palacio de Buckingham o 5 de xullo de 1904.[48] Ao mes seguinte, el e a súa familia trasladáronse a Plâs Gwyn,[49] unha gran casa ás aforas de Hereford, con vistas ao río Wye, onde viviron ata 1911.[1] Entre 1902 e 1914, Elgar estaba, en palabras de Kennedy, no cénit da súa popularidade.[1] O compositor visitou dúas veces os Estados Unidos, incluíndo unha xira como director, conseguindo importantes ingresos pola interpretación da súa música. Entre 1905 e 1908, ocupou o posto de Profesor de Música na Universidade de Birmingham.[2] El aceptou o cargo con desgana, sentindo que un compositor non debía dirixir unha escola de música.[50] Non estaba a gusto co papel,[51] e as súas clases causaron controversia, cos seus ataques aos críticos e á música inglesa en xeral:[52][nota 14]

A vulgaridade pode ser refinada no transcurso dotempo. A vulgaridade frecuentemente pasa por enxeño ... mais a mente corrente non pode ser outra cousa que corrente. Un inglés o levará a unha gran habitación, ben proporcionada, e sinalaralle a vestede que é branca – toda branca - e alguén dirá: "Que gusto exquisito!". Vostede sabe na súa propia mente, na súa propia alma, que non é en absoluto de bo gusto, que é a falta de gusto, que é mera evasión. A música inglesa é branca, e o evade todo.

He regretted the controversy and was glad to hand on the post to his friend Granville Bantock in 1908.[53] His new life as a celebrity was a mixed blessing to the highly strung Elgar, as it interrupted his privacy, and he often was in ill-health. He complained to Jaeger in 1903, "My life is one continual giving up of little things which I love."[54] Both W. S. Gilbert and Thomas Hardy sought to collaborate with Elgar in this decade. Elgar refused, but would have collaborated with George Bernard Shaw had Shaw been willing.[55]

A principal composición de Elgar en 1905 foi a Introduction and Allegro para cordas, adicada a Samuel Sanford, profesor na Yale University. Elgar visitou América ese ano para dirixir a súa música e para aceptar un doutorado de Yale.[2][nota 15] A súa seguinte obra a gran escala foi a secuela de The Apostles, o oratorio The Kingdom (1906). Este foi ben recibido mais non atraeu o interese do público como o fixera e o seguía a facer The Dream of Gerontius. Entre os amantes da súa música, con todo, The Kingdom ás veces a prefiren á obra anterior: O amigo de Elgar Frank Schuster díxolle ao xove Adrian Boult: "comparada con The Kingdom, Gerontius é a obra dun afeccionado novato".[56] Cando se achegaba o quincuaxésimo aniversario de Elgar, o compositor comezou a traballar na súa primeira sinfonía, un prexecto que estivera na súa mente en varias formas durante case dez anos.[57] A súa Primeira Sinfonía (1908) foi un éxito tanto a nivel nacional como internacional. Poucas semanas despois da estrea foi interpretada en Nova York baixo a dirección de Walter Damrosch, Viena por Ferdinand Löwe, San Petersburgo baixo a batuta Alexander Siloti, e en Leipzig con Arthur Nikisch. Houbo interpretacións en Roma, Chicago, Boston, Toronto e quince cidades e vilas británicas. En pouco máis dun ano, foi interpretada un cento de veces en Gran Bretaña, América e a Europa continental.[58]

Fritz Kreisler, a quen Elgar adicou o seu Concerto para violín.

O Concerto para violín (1910) foi encargado por Fritz Kreisler, un dos mellores violinistas internacionais da época. Elgar escribiuno durante o verán de 1910, coa axuda ocasional de W. H. Reed, o concertino da London Symphony Orchestra, que axudou ao compositor con consellos sobre aspectos técnicos. Elgar e Reed entablaron unha gran amizade, que durou o resto da vida do compositor. A biografía de Reed, Elgar As I Knew Him (1936), recolle moitos detalles dos métodos de composición de Elgar.[59] A obra foi presentada na Royal Philharmonic Society, con Kreisler e a London Symphony Orchestra, dirixida polo propio compositor. Reed lembrou:[60]

o Concerto resultou ser un completo éxito, o concerto unha brillante e inesquecible ocasión.

Tan grande foi o impacto do concerto que o rival de Kreisler Eugène Ysaÿe pasou moito tempo con Elgar revisando a obra. Houbo unha gran decepción cando as dificultades contractuais impediron que Ysaÿe o interpretara en Londres.[60]

O Concerto para violín foi o último triunfo popular de Elgar. Ao ano seguinte presentou a súa Segunda Sinfonía en Londres, mais a súa recepción foi decepcionante. Ao contrario da súa Primeira Sinfonía, esta non acaba nun estoupido de explendor orquestral, senón en silencio e de xeito contemplativo. Reed, que participou na estrea, posteriormente escribiu que Elgar subiu ao podio varias veces para agradecer os aplausos:[61]

mais perdeu esa nota inconfundible que se percibe cando o público, mesmo un público inglés, está absolutamente entusiasmado e exaltado, como o estivera despois do Concerto para violín o a Primeira Sinfonía.

Elgar preguntoulle a Reed:[61]

Que pasa con eles, Billy? Sentan ahí como un lote de porcos recheos.

A obra foi, segundo os parámetros normais, un éxito, con 27 interpretacións nos tres anos posteriores á súas estrea mais non acadou o furor internacional da Primeira Sinfonía.[62]

Últimas grandes obras[editar | editar a fonte]

Rudyard Kipling, cuxos versos musicalizou Elgar durante a Primeira Guerra Mundial.

En xuño de 1911, como parte das celebracións que rodearon á coronación do Rei Xurxo V, Elgar nomeado membro da Orde de Mérito,[63] un honor exclusivo limitado a 24 titulares en cada momento. Ao ano seguinte, a familia Elgar trasladouse a Londres, a unha gran casa en Netherhall Gardens, Hampstead, deseñada por Norman Shaw. Alí Elgar compuxo as súas últimas dúas últimas obras a gran escala anteriores á guérra, a oda coral, The Music Makers (para o Festival de Birmingham, 1912) e o estudio sinfónico Falstaff (para o Festival de Leeds, 1913). Ambas foron recibidas con cortesía, mais sen entusiasmo. Mesmo o adicatario Fastaff. o director Landon Ronald, confesou en privado que non atopaba "pés nin cabeza á peza",[64] mentres que o estudoso musical Percy Scholes sobre Falstaff que foi unha "gran obra" mais, "no que se refire á apreciación do público, un fracaso".[65]

Cando estoupou a Primeira Guerra Mundial, Elgar horrorizouse ante a perspectiva da carnicería, mais os seus sentimentos patrióticos espertáronse.[66] Compuxo "A Song for Soldiers", que máis tarde abandonou. Uniuse como axente especial á policía local e máis tarde uniuse á Reserva de Voluntarios de Hampstead.[67] Nesta época compuxo varias obras patrióticas, Carillon, un recitado para narrador e orquestra en honor a Bélxica,[68] e Polonia, unha obra orquestral en honor a Polonia.[69] Land of Hope and Glory, fíxose aínda máis popular do que era, e Elgar desexou en van que tivera novas e menos nacionalistas palabras na melodía.[2]

Outras composicións de Elgar durante a Guerra inclúen música incidental para a obra de teatro infantil The Starlight Express (1915); un ballet, The Sanguine Fan (1917); e The Spirit of England (1915–17, sobre poemas de Laurence Binyon), tres arranxos corais moi diferentes en carácter respecto ao patriotismo romántico dos seus primeiros anos.[2] A súa última obra a gran escala nesta época foi The Fringes of the Fleet, que é un arranxo de versos de Rudyard Kipling, interpretada cun gran éxito de público en todo o país ata que Kipling, por motivos que se descoñecen, opúxose á súa interpretación nos teatros.[70] Elgar dirixiu unha gravación da obra para o selo discográfico Gramophone Company.[71]

Cara ao final da guerra, Elgar estaba mal de saúde. A súa muller pensou que o mellor para el era trasladarse ao campo, e alugou 'Brinkwells', unha casa preto de Fittleworth (West Sussex), ao pintor Rex Vicat Cole. Alí Elgar recuperou forzas e, entre 1918 e 1919, compuxo catro obras a gran escala. As primeiras tres destas obras foron composicións de cámara: a Sonata para violín en mi menor, o Quinteto con piano en la menor, e o Cuarteto en mi menor. Ao escoitar as obras en progreso, Alice Elgar escribiu no seu diario, "E. escribindo maravillosa nova música".[72] As tres obras foron ben recibidas. The Times escribiu, "A sonata de Elgar contén moito do que xa escoitamos antes noutras formas, mais como non queremos para nada que el cambie e sexa outro, así é como debe ser".[73] O cuarteto e o quinteto foron estreados no Wigmore Hall de Londres o 21 de maio de 1919. The Manchester Guardian escribiu, "Este cuarteto, cos seus tremendos clímax, curiosos refinamentos de ritmos de danza, e a súa perfecta simetría, e o quinteto, máis lírico e apaixoado, son exemplos tan perfectos de música de cámara como os grandes oratorios o eran no seu xénero".[74]

Por contra, a outra obra, o Concerto para violonchelo en mi menor, tivo unha estrea desastrosa, no concerto inaugural da tempada 1919-20 da London Symphony Orchestra en outubro de 1919. Aparte da obra de Elgar, que el mesmo dirixiu, o resto do programa foi dirixido por Albert Coates, que extendeu o seu tempo de ensaio a expensas do de Elgar. Lady Elgar escribiu, "este brutal egoísta, maleducado, groseiro ... ese bruto Coates seguiu ensaiando",[75] O crítico de The Observer, Ernest Newman, escribiu, "Houbo rumores durante a semana de que os ensaios non foran suficientes. Calquera que sexa a explicación, a triste realidade é que nunca, con toda probabilidade, unha orquestra tan grande deu tan lamentable espectáculo. ... O probia obra é en si algo precioso, moi simple - esa elocuente simplicidade que adquiriu a música de Elgar no último par de anos – mais cunha profunda sabiduría e beleza baixo esa simplicidade".[76] Elgar non culpou ao solista, Felix Salmond, que tocou para el posteriormente.[77] En contraste coa Primeira Sinfonía e o seu centenar de interpretacións en pouco máis dun ano, o Concerto para Violonchelo non volveu tocarse en Londres ata pasado máis dun ano.[78]

Últimos anos[editar | editar a fonte]

Aínda que na década de 1920 a música de Elgar xa non estaba de moda,[1] os seus admiradores continuaron a interpretar as súas obras cando era posible. Reed sinala unha interpretación da Segunda Sinfonía en marzo de 1920 dirixida por "un home novo case descoñecido para o público", Adrian Boult, por traer "a grandeza e nobleza da obra" a un público máis amplo. Tamén en 1920, Landon Ronald presentou un concerto íntegro de obras de Elgar no Queen's Hall.[79] Alice Elgar escribiu con entusiasmo sobre a recepción da sinfonía, mais esta foi unha das últimas veces que escoitou a música do seu home interpretada en público.[80] Despois dunha breve enfermidade, Alice morreu de cancro de pulmón o 7 de abril de 1920, aos 72 anos.[81] Nos anos seguintes a este suceso dramático, Elgar compuxo xa poucas pezas importantes.

Elgar quedou desolado pola perda da súa muller.[77] Sen público que demandara novas obras, e privado do constante apoio e inspiración de Alice, deixou a un lado a composición. Súa filla escribiu máis tarde que Elgar herdara do seu pai unha certa desgana a "poñerse seriamente a traballar a man, mais con ledicia podía pasar horas en tarefas innecesarias e sen remuneración", un rasgo que se fixo máis forte despois da morte de Alice.[82] Deste xeito, durante gran parte do resto da súa vida, Elgar entregouse a varias afeccións.[1] Ao longo da súa vida fora un químico afeccionado, ás veces empregando un laboratorio no seu xardín traseiro.[83] Mesmo patentou o "Elgar Sulphuretted Hydrogen Apparatus" en 1908.[84][85][86] Disfrutou do fútbol, animando ao Wolverhampton Wanderers F.C., para o que compuxo o himno, "He Banged the Leather for Goal",[87] e nos seus últimos anos asistiu frecuentemente a carreiras de cabalos. Os seus protexidos, o director Malcolm Sargent e o violinista Yehudi Menuhin, rembraron os ensaios con Elgar nos que rapidamente se convencía de que todo estaba ben e despois marchaba ás carreiras.[88][89] Nos seus anos de xuventude, Elgar fora un entusiasta ciclista, comprango bicicletas Royal Sunbeam para el a para a súa muller en 1903 (á que chamou "Mr. Phoebus").[90] Como viúvo de idade avanzada, disfrutaba dando paseos polo campo co seu chófer.[1] En novembro de decembro de 1923, realizou unha viaxe a Brasi, subindo polo Amazonas ata Manaus, onde quedou impresionado polo seu teatro de ópera, Teatro Amazonas. Case non se conservan datos sobre os sucesos que tiveron lugar durante o viaxe de Elgar, o que lle deu marxe de maniobra ao novelista James Hamilton-Paterson cando escribiu Gerontius, un relato ficticio da viaxe.[91]

Despois da morte de Alice, Elgar vendeu a casa de Hampstead, e logo de vivir durante un breve período de tempo en St James's, no centro de Londres, trasladouse de novo a Worcestershire, á vila de Kempsey, onde viviu dende 1923 ata 1927.[92] Durante eses anos non abandonou por completo a composición. Fixo arranxos sinónicos a gran escala de obras de Bach e Händel e escribiu a súa Empire March e oito cancións Pageant of Empire para a British Empire Exhibition en 1924.[93] Pouco despois de que foran publicadas, foi nomeado Master of the King's Musick o 13 de maio deses mesmo ano, logo da morte de Sir Walter Parratt.[94]

A partir de 1926, Elgar fixo unha serie de gravacións das súas obras. Descrito polo editor musical Robert Philip como "o primeiro compositor en tomar o gramófono en serio",[5] xa gravara gran parte da súa música seguindo os primeiros procesos de gravación acústica co His Master's Voice (HMV) dende 1914, mais a introdución de micrófonos eléctricos en 1925 transformou o grafófono dunha innovación a un medio realista para a reprodución de música orquestral e coral.[5] Elgar foi o primeiro compositor que sacou proveito deste avance tecnolóxico.[5] Fred Gaisberg de HMV, que produciu as gravacións de Elgar, estableceu unha serie de gravacións para rexistrar en disco as interpretacións do compositor das súas maiores obras orquestrais, incluíndo Enigma Variations, Falstaff, a primeira e segunda sinfonías, e os concertos para violín e violonchelo. Na maior parte delas, a orquestra que as interpretou foi a London Symphony Orchestra (LSO), mais as Variations foron interpretadas pola Royal Albert Hall Orchestra. Posteriormente nesta serie de gravacións, Elgar tamén dirixiu dúas orquestras recentemente creadas, a BBC Symphony Orchestra de Boult, e a London Philharmonic Orchestra de Sir Thomas Beecham.

As gravacións de Elgar foron realizadas en discos de 78 rpm tanto por HMV como por RCA Victor. Despois da Segunda Guerra Mundial, a gravación de 1932 do seu concerto para violín co adolescente Menuhin como solista seguía estando dispoñible neste formato, e posteriormente en LP, mais as outras gravacións estiveron descatalogadas durante algúns anos. Cando foron reeditadas por EMI en LP na década de 1970, sorprenderon a moitos polos seus tempi rápidos, en constraste coas velocidades lentas adoptadas por moitos directores nos anos posteriores á morte de Elgar.[5] As gravacións foron reeditadas en CD na década de 1990.[95]

En novembro de 1931, Elgar foi filmado por Pathé para un documental que representaba unha sesión de gravación de Pomp and Circumstance March No. 1 na apertura dos Abbey Road Studios de EMI en Londres. Pénsase que é a única filmación sonora de Elgar que sobrevive, que fai unha breve observación antes de dirixir á London Symphony Orchestra, pedindo aso músicos "tocar esta melodía como se non a escoitaran antes".[96] Unha placa conmemorativa de Elgar en Abbey Road foi dada a coñecer o 24 de xuño de 1993.[97]

Unha peza posterior de Elgar, a Nursery Suite, foi un exemplo temperán de estrea en estudio: a súa primeira interpretación tivo lugar no estudio de Abbey Road. Para esta obra, dedicada á muller e ás fillas de Duque de York (Elizabeth Bowes-Lyon, Isabel e Margarita), Elgar inspirouse de novo nos seus bosquexos de xuventude.[2][nota 16]

Nos seus anos finais, Elgar experimentou un rexurdir musical. A BBC organizou un festival coas súas obras para celebrar o seu 75 aniversario, en 1932.[98] Voou a París en 1933 para dirixir o Concerto para violín xunto a Menuhin. Durante a súa estadía en Francia visitou ao seu amigo compositor Frederick Delius na súa casa de Grez-sur-Loing.[14] Era buscado por músicos novos como Adrian Boult, Malcolm Sargent e John Barbirolli, que defenderon a súa música cando esta non estaba de moda.[99][100] Comezou a traballar unha ópera, The Spanish Lady, e aceptou o encargo da BBC para compoñer unha Terceira Sinfonía. A súa enfermidade final, con todo, impediu que as puidera finalizar. Preocupouse das súas obras sen rematar e pediulle a Reed que ninguén "remendara" os bosquexos e tratara de rematar a sinfonía,[101] mais noutras ocasións dixo:[102]

Se non pode rematar a Terceira Sinfonía, alguén a completará -ou escribirá unha mellor.

Despois da morte de Elgar, Percy M. Young, en colaboración coa BBC e a filla de Elgar Carice, produciu unha versión de The Spanish Lady,[103] que se publicou en CD. Os bosquexos da Terceira Sinfonía foron reelaborados polo compositor Anthony Payne nunha partitura completa en 1998.[102]

O 8 de outubro de 1933, durante unha operación, detectáronlle un cancro intestinal incurable.[104] Elgar morreu o 23 de febreiro de 1934 aos 76 anos e foi enterrado ao carón da súa muller na igrexa católica de St. Wulstan, en Little Malvern (Worcestershire). No transcurso de catro meses morreron tamén outros dous grandes compositores ingleses: Gustav Holst e Frederick Delius, polo que ese ano foi coñecido como o «annus horribilis» da música inglesa.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Seus irmáns foron Henry John ("Harry"; 1848–64), Lucy Ann ("Loo") (nada 1852), Susannah Mary ("Pollie"; nada 1854), Frederick Joseph ("Jo"; 1859–66), Francis Thomas ("Frank"; nado 1861), e Helen Agnes ("Dott" o "Dot"; nado 1864).[105]
  2. William Elgar era evidentemente escéptico con calquer rama da igrexa: escribiu sobre "a absurda superstición e o teatro choqueirada dos papistas; as fías e formais cerimonias da Igrexa de Inglaterra; ou a intolerancia e flagrante hipocresía dos Metodistas."[106]
  3. O propio Elgar dixo posteriormente: "Hai música no aire, música ao noso redor, o mundo está cheo dela e ti simplemente tomas toda a que necesitas",[107] e "As árbores están a cantar a miña música - ou cantei eu a súa?"[108]
  4. Está escrito "Littleton" por todos os estudosos de Elgar citados; non obstante, algunhas fontes actuais, por exemplo English Heritage, o escriben "Lyttleton".
  5. Unha reseña en The Musical Times sinalou que Elgar "leu moito neste período formativo da súa vida. ... Deste xeito coñeceu Arcadia de Sir Philip Sidney, as Chronicles de Richard Baker, Polyolbion Michael Drayton, e as obras de Voltaire."[109]
  6. Kennedy (ODNB) menciona a variación 'Romanza' (nº 13) nas Enigma Variations e o Concerto para violín como posibles exemplos, o primeiro co cabezado "****" e o último coa inscrición como consagrando a un alma sen nome.
  7. Cando Elgar foi investido cabaleiro en 1904, a súa filla Carice dixo, "Alédome polo ben de miña nai de que meu pai teña sido cabaleiro. Xa ve - esto a coloca no lugar no que estaba."[110]
  8. Salut d'Amour converteuse nunha das obras mellor vendidas de Elgar, mais inicialmente non conseguiu beneficios por dereitos de autor, que vendera ao editor Schott por unha tarifa plana de dúas guineas; Schott decidiu posteriormente pagarlle os beneficios xerados polos seus dereitos.[1][2]
  9. Sullivan díxolle a Elgar, "Pero, meu querido rapaz, eu non tiña nin a menor idea deso – por que non viñeches e mo dixeches? A tería ensaiado eu mesmo para ti".[111]
  10. Elgar, ao recomendar a Coleridge-Taylor para un encargo para o festival, dixo, "El é, de lonxe, o rapaz máis listo entre os mozos novos."[112]
  11. Descoñécese se Elgar se refería a un tema musical ou a un tema xeral non musical como a amizade. Fixéronse moitos intentos por atopar melodías coñecidas que se puideran interpretar en contrapunto co tema musical principal da peza de Elgar, dende Auld Lang Syne ata un tema da Sinfonía Praga de Mozart.[113]
  12. For example, according to the Elgar Society's website, in April and May 2010, the Variations were programmed in New Orleans, New York, Vancouver, Denver, Moscow, Washington D.C. and Kraków.
  13. Strauss e Elgar mantiveron a súa amizade durante o resto da súa vida, e Strauss pagoulle como tributo un caluroso obituario en 1934.[114]
  14. O principal obxectivo de Elgar foi J.A. Fuller Maitland, crítico musical de The Times, cuxo paternalista obituario a Arthur Sullivan repeleu a Elgar;[115] nas súas clases en Birmingham aludiu a el como "olado escuro da crítica musical ... ese vil e inesquecible episodio".[116]
  15. Esta foi a ocasión na que se orixinou a tradición americana de tocar o trío da primeira marcha Pomp and Circumstance nas cerimonias de graduación.
  16. A filla maior era a Princesa Isabel de York (despois a Raíña Isabel II).
Referencias
  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 Kennedy, Michael, "Elgar, Sir Edward William, baronet (1857–1934)". Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004. Accessed 22 April 2010 Modelo:Subscription.
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 2,16 McVeagh, Diana, "Elgar, Edward". Grove Music Online. Accessed 20 April 2010 Modelo:Subscription
  3. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Grogan629632
  4. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Lewis
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Philip, Robert, "The recordings of Edward Elgar (1857–1934): Authenticity and Performance Practice", Early Music, November 1984, pp. 481–89
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 6,7 "Edward Elgar", The Musical Times, 1 October 1900, pp. 641–48
  7. Moore (1984), p. 11 and Kennedy (ODNB)
  8. Reed, p. 1
  9. 9,0 9,1 Citado por Kennedy (ODNB)
  10. Reed, p. 11
  11. Moore (1984), pp. 57 e 67
  12. "Edward Elgar", The Manchester Guardian, 24 de febreiro de 1934, p. 16
  13. Young (1973), p. 47
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 Maine, Basil, "Elgar, Sir Edward William", Oxford Dictionary of National Biography archive, Oxford University Press, 1949. Accessed 20 April 2010 Modelo:Subscription.
  15. Hellen (2012), p. 72
  16. Moore (1984), pp. 96, 264, 348, 512, 574, and 811
  17. Citado en "Edward Elgar", The Musical Times, 1 de outubro de 1900, pp. 641–48
  18. Kennedy (1987), p. 15.
  19. "Some of Elgar's Friends", The Musical Times, abril de 1934, p. 319
  20. Moore (1984), p. 587
  21. Moore (1984), p. 134
  22. Kennedy (1987), p. 115.
  23. Anderson, Robert, "Elgar's Musical Style", The Musical Times, December 1993, pp. 689–90 and 692. Accessed 23 October 2010 Modelo:Subscription
  24. 24,0 24,1 Reed, p. 23
  25. Reed, p. 25
  26. The Musical Times, obituary of Elgar, April 1934, pp. 314–18
  27. Kennedy (1987), p. 50.
  28. Kennedy (1987), p. 55.
  29. McVeagh (1987), p. 51; Hughes, p. 72
  30. Atkins, Ivor, "Elgar's 'Enigma' Variations", The Musical Times, April 1934, pp. 328–30
  31. Reed, p. 59
  32. Reed, p. 60
  33. "The German Press on Dr. Elgar's 'Dream of GerontiusModelo:' ", The Musical Times, 1 February 1902, p. 100
  34. 34,0 34,1 Reed, p. 61
  35. "First Performances in Foreign Countries", The Musical Times, April 1934, p. 318
  36. Grogan, Christopher, "Elgar, Newman and 'The Dream of Gerontius'", Music & Letters, Vol. 77, No. 4 (November 1996), pp. 629–32
  37. Lewis, Geraint, "A Cathedral in Sound", Gramophone, September 2008, p. 50. Accessed 1 June 2010.
  38. Kennedy (1970), pp. 38–39
  39. "Last Night of the Proms set to reach largest ever global audience", BBC website, 7 September 2009. Accessed 5 November 2010
  40. Kennedy, Michael, Liner note (orig. 1977) to EMI CD CDM 5-66323-2
  41. Wood, p. 154
  42. Moore (1984), pp. 364–67
  43. "Why Americans graduate to Elgar", The Elgar Society. Accessed 5 June 2010.
  44. Hoffman, Miles, "Pomp and Circumstance: Familiar Standard Marches Ahead of Competitors", NPR Music. Accessed 25 October 2010.
  45. 45,0 45,1 "Concerts", The Times, 15 March 1904, p. 8
  46. "The Elgar Festival", The Times, 16 March 1904, p. 12
  47. "The Elgar Festival", The Times, 17 March 1904, p. 8
  48. "Birthday Honours", The Times, 24 June 1904, p. 12
  49. "Elgar Court, once known as Plas Gwyn", Geograph. Accessed 29 October 2010
  50. Moore (1984), p. 446
  51. Reed, p. 92
  52. Reed, p. 89
  53. Reed, p. 97
  54. Kennedy (1987), p. 144.
  55. Anderson, pp. 115–16
  56. Kennedy (1987), p. 29
  57. Reed, p. 96
  58. "Elgar's Symphony", The Musical Times, 1 February 1909, p. 102
  59. Reed, p. 102
  60. 60,0 60,1 Reed, p. 103
  61. 61,0 61,1 Reed, p. 105
  62. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome mason
  63. Supplement, The London Gazette, no. 2769, p. 4448, 19 June 1911. Accessed 27 October 2010.
  64. Kennedy (1971), p. 82
  65. Scholes, Percy A., "Elgar's 'Falstaff' Reconsidered", The Musical Times, 1 August 1929, p. 696
  66. Reed, p. 115.
  67. Reed, pp. 115 and 118
  68. Reed, pp. 115–16
  69. Reed, pp. 117–18
  70. Reed, p. 121
  71. HMV discs 02734-7. See Rust, p. 45
  72. Oliver, Michael, Review, Gramophone, xuño de 1986, p. 73
  73. "Sir E. Elgar's Violin Sonata", The Times, 22 de marzo de 1919, p. 9
  74. "Elgar's New Chamber Music", The Manchester Guardian, 22 de maio de 1919, p. 10
  75. Lloyd-Webber, Julian, "How I fell in love with E E's darling", The Daily Telegraph, 17 de maio de 2007.
  76. Newman, Ernest, "Music of the Week", The Observer, 2 de novembro de 1919
  77. 77,0 77,1 Reed, p. 131
  78. "Elgar's Cello Concerto", The Observer, 16 January 1921, p. 15
  79. Reed, p. 130
  80. Reed, p. 13
  81. Moore (1984), pp. 750–51
  82. Moore (1984), p. 17
  83. "Plas Gwyn, Hereford", Classic FM. Accessed 25 October 2010.
  84. Royal Society of Chemistry. Retrieved 18 October 2014
  85. Michael Sternberg, The Symphony: A Listener's Guide, p. 155. Retrieved 18 October 2014
  86. faculty.cua.edu. Retrieved 18 October 2014
  87. Alleyne, Richard, "Sir Edward Elgar wrote football chant along with his classical music", The Daily Telegraph, 26 September 2010
  88. "Malcolm Sargent", BBC LP RE10 1967 (includes recording of Sargent talking about Elgar)
  89. "Yehudi Menuhin". BBC Four. Accessed 1 May 2010
  90. Moore (1984), p. 323
  91. Service, Tom, "Beyond the Malverns: Elgar in the Amazon", guardian.co.uk, 25 March 2010. Accessed 5 May 2010
  92. Reed, p. 134
  93. Reed, pp. 207–09
  94. The London Gazette, no. 32935, p. 3841, 13 May 1924. Accessed 27 October 2010.
  95. "Elgar Edition", Gramophone, June 1992; February 1993; and August 1993
  96. "Green plaques", City of Westminster, accessed 15 March 2014
  97. Reed, p. 142
  98. Moore (1979), pp. 42–47, 56–59, 96–98
  99. Aldous, p. 124
  100. Reed, p. 145
  101. 102,0 102,1 Payne, Anthony (1998), Liner notes to NMC compact disc D053
  102. The Spanish Lady, The Elgar Society. Accessed 2 June 2010.
  103. Moore (1984), p. 818
  104. Moore (1984), p. 14
  105. Quoted in Moore (1984), p. 6
  106. Nunha conversa en 1896, citado por Buckley, p. 32
  107. Beck, Frank, "Elgar – His Music: The Dream of Gerontius – A Musical Analysis", The Elgar Society. Accessed 6 June 2010.
  108. "Edward Elgar", The Musical Times, 1 de outubro de 1900, pp. 641–48; e "Elgar, the man," The Observer, 25 de febreiro de 1934, p. 19
  109. Moore (1984), p. 440
  110. Reed, p. 24
  111. Duchen, Jessica. "Edward Elgar: A maestro you can bank on", The Independent, 16 March 2007.
  112. Whitney, Craig R., "New Answer to a Riddle Wrapped in Elgar's 'Enigma' Variations", The New York Times, 7 November 1991; Portnoy, Marshall A., "The Answer to Elgar's 'Enigma'", The Musical Quarterly, Vol. 71, No. 2 (1985), pp. 205–10 Accessed 24 October 2010 Modelo:Subscription; and Westrup, J. A., "Elgar's Enigma", Proceedings of the Royal Musical Association, 86th Session (1959–1960), pp. 79–97. Accessed 24 October 2010 Modelo:Subscription
  113. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome mt322
  114. Fuller Maitland, J. A., "Sir Arthur Sullivan", Cornhill Magazine, March 1901, p. 300–09
  115. Young (1971), p. 264

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Edward Elgar Modificar a ligazón no Wikidata
Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Edward Elgar

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Michael Kennedy - Portrait of Elgar 3a. ed. (Oxford: Clarendon Press, 1987) (en inglés)
  • Jerrold Northrop Moore - Edward Elgar: a creative life (Oxford: OUP, 1984) (en inglés)
  • William H. Reed - Elgar as I knew him (Oxford: OUP, 1989) (en inglés)
  • Percy Young - Alice Elgar: enigma of a Victorian lady (London: Dobson, 1978) (en inglés)
  • Percy Young - Elgar OM: a study of a musician 2a ed. (London: Purnell, 1973) (en inglés)

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Predecesor:
Hans Richter
Director principal, London Symphony Orchestra
19111912
Sucesor:
Arthur Nikisch