Edmond de Goncourt

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Edmond de Goncourt, retratado por Jean-François Raffaëlli (1850-1924). Pintura exposta no Museo das Belas Artes de Nancy.

Edmond Huot de Goncourt, nado en Nancy o 26 de maio de 1822 e finado en Champrosay (Essonne) o 16 de xullo de 1896 (na mansión de Alphonse Daudet[1]), foi un escritor francés.

Foi o fundador da Academia Goncourt que falla cada ano o premio homónimo. Unha parte da súa obra foi escrita en colaboración co seu irmán, Jules de Goncourt. As obras de ambos os dous encádranse dentro da corrente do naturalismo.

Obra[editar | editar a fonte]

En colaboración con Jules de Goncourt[editar | editar a fonte]

  • Histoire de la société française pendant la Révolution (1854)
  • Histoire de Marie-Antoinette (1858)
  • Charles Demailly (1860)
  • Sœur Philomène (1861)
  • Renée Mauperin (1864)
  • Germinie Lacerteux (1865)
  • Idées et sensations (1866)
  • Manette Salomon (1867)
  • Madame Gervaisais (1869)

Como único autor[editar | editar a fonte]

  • La Fille Élisa (1877)
  • Les Frères Zemganno (1879)
  • La Maison d'un Artiste (tomo 1) (1881)
  • La Maison d'un Artiste (tomo 2) (1881)
  • La Faustin (1882)
  • Chérie (1884)

Monografías[editar | editar a fonte]

  • Outamaro, le peintre des maisons vertes (1891)
  • Hokusai (1896)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Rexistro do estado civil de Draveil 1892-1896 p. 207.