Economía de Italia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Economía de Italia
Moeda Euro
Organizacións comerciais de que fai parte OMC, Unión Europea, OCDE
Datos estatísticos[1]
PIB 1 847 mil millóns (2011)
Posición do PIB 11ª no mundo[2]
Crecemento do PIB 0,4% (2011)
PIB per cápita $ 30.500 (2011)
PIB por sector agricultura 2%, industria 24.7%, comercio e servizos 73,3% (2011)
Inflación 2,9% (2011)
Poboación abaixo da limiar de pobreza dato non dispoñíbel
Total da forza de traballo 25.080.000 (2011)
Forza de traballo por sector agricultura 3,9%, industria 28,3%, comercio e servizos 67,8% (2011)
Desemprego 8,4% (2011)
Industrias turismo, máquinas, ferro e aceiro, produtos químicos, procesamento de alimentos, téxtiles, vehículos a motor, roupas, calzados, cerámica
Parcerías comerciais[1]
Exportacións 524,9 mil millóns (2011)
Produtos de exportación produtos de enxeñería, téxtiles e roupas, máquinas industriais, vehículos a motor, equipamentos de transporte, produtos químicos, alimentos, bebidas e tabaco, minerais e metais non-ferrosos
Principais mercados Alemaña 13,3%, Francia 11,8%, Estados Unidos 5,9%, España 5,4%, Suíza 5,4%, Reino Unido 4,7% (2011)
Importacións 549,6 mil millóns (2011)
Principais produtos importados produtos de enxeñería, produtos químicos, equipamentos de transporte, produtos de enerxía, minerai e metais non-ferrosos, tecidos e roupas, alimentos, bebidas e tabaco
Finanzas públicas[1]
Débeda externa 2 684 mil millóns (2011)
Receitas 1 025 mil millóns (2011)
Despesas 1 111 mil millóns (2011)

Italia ten unha economía industrial diversificada que pode ser dividida en dúas zonas: o norte, máis industrializado e desenvolvido, dominado por empresas privadas e onde sitúase o principal centro financeiro do país, Milán; e o sur, menos desenvolvido e agrícola, dependente de subsidios estatais, e cun desemprego máis alto,[1] aproximadamente 20%. Por comparación cos veciños da Europa Occidental, ten un gran número de Pequenas e Medianas Empresas PMEs. O rendimento total e per-capita da economía italiana é máis ou menos igual ao de Francia ou do Reino Unido. A maior parte das materias primas necesarias para a industria e máis do 75% da enerxía son importadas.

Mapa de Italia.

Durante a última década, a Italia seguiu unha política fiscal apartada a fin de cumprir os criterios da Unión Económica e Monetaria e beneficiouse de taxas de xuros e de inflación máis baixas, levando á adhesión ao Euro desde o inicio, en 1999.

A performance económica de Italia veuse atrasando en relación aos seus parceiros da UE, e o actual goberno pon en práctica numerosas reformas de curto prazo destinadas a aumentar a competitividade e o crecemento a longo prazo da economía.

A pesar diso, ten andado devagar na implementación de reformas estruturais consideradas necesarias polos economistas neoliberais, como a diminuición dos impostos, a flexibilización das leis que rexen o mercado de traballo e a reforma do sistema de pensións por causa do abrandamento económico en curso e da oposición dos sindicatos.

Notas[editar | editar a fonte]