Economía da Malaisia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Economía de Malasia
Moeda Ringgit
Organizacións comerciais de que fai parte OMC, ASEAN, APEC, IOR-ARC
Datos estatísticos[1]
PIB 506,7 mil millóns (2012)
Posición do PIB 30ª no mundo[2]
Crecemento do PIB 5,6% (2012)
PIB per cápita 17 200 (2012)
PIB por sector agricultura 11,4%, industria 40,2%, servizos 48,3% (2012)
Inflación 1,7% (2012)
Poboación abaixo da limiar de pobreza 3,8% (2012)
Total da forza de traballo 12.900.000 (2012)
Forza de traballo por sector agricultura 11,1%, industria 36% servizos 53%
Desemprego 3% (2012)
Industrias Península malaia: caucho e procesamento de aceite de palma, petróleo e gas natural, manufatura leve, fármacos, tecnoloxía médica, electrónicos e semicondutores, procesamento de madeira. Sabah: extración de madeira, produción de petróleo e gas. Sarawak: procesamento agrícola, produción de petróleo e gas, extración de madeira.
Parcerías comerciais[1]
Exportacións 247 mil millóns (2012)
Produtos de exportación semicondutores e equipamentos electrónicos, aceite de palma, petróleo e gas natural liqüefeito, madeira e derivados, caucho, têxteis, produtos químicos, painéis solares
Principais mercados Singapur 13,6%, República Popular China 12,6%, Xapón 11,8%, Estados Unidos 8,7%, Tailandia 5,4%, Hong Kong 4,3%, India 4,2%, Australia 4,1% (2012)
Importacións 181,6 mil millóns (2012)
Principais produtos importados electrónicos, máquinas, derivados de petróleo, plástico, vehículos, produtos de ferro e aceiro, produtos químicos
Finanzas públicas[1]
Débeda externa 99,93 mil millóns (2012)
Receitas 67,31 mil millóns (2012)
Despesas 80,89 mil millóns (2012)

A economía da Malaisia transformouse, entre 1971 e o final da década de 1990 de un produtor de materias primas nunha economía emerxente multi-sectorial. O crecemento debeuse case exclusivamente ás exportacións – particularmente de produtos electrónicos[1].

Os recursos principais do país son:

Despois de chegar ó poder, o primeiro ministro Abdullah Ahmad Badawi intentou levar a economía máis aló das cadeas produtivas que agregaban valor aos produtos primarios, atraendo investimentos en sectores de alta tecnoloxía, tecnoloxía médica e produción de medicamentos[1].

Notas[editar | editar a fonte]