Diogo Boitaca

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Diogo Boitaca, nado contra o 1460 e finado en 1529, foi un arquitecto e enxeñeiro portugués. O seu nome aparece con diversas variantes na documentación da época: Diogo Boytac, Diogo de Boytaca, Diogo Boitaca e Diogo de Boitaca.

Biografía[editar | editar a fonte]

Probabelmente oriundo de Francia, data de 1492 a primeira referencia a actividades súas en Portugal. Nesa altura estaba a traballar en Setúbal onde edificou igrexa e convento de Xesús.

Chamado polo rei D. Manuel I (1495-1521), foi para Lisboa, tendo sido o primeiro arquitecto do Mosteiro dos Jerónimos, iniciado en 1502, debéndoselle as trazas iniciais e parte das obras, que logo seguirían outros. Foi agraciado polo soberano con o título de "Mestre das Obras do Reino".

No mesmo ano de 1502, comezou a trazar os planos da Torre de Belem, sen dúbida a obra máis emblemática do estilo manuelino. O proxecto orixinario contaba con outras dependencias que non foron edificadas. Dirixíu as obras até 1516. O seu colaborador Joâo de Castilho continuounas e mudou algúns detalles.

Construíu a sé da Guarda, renovou a igrexa da Santa Cruz, en Coímbra.

Torre de Belem, Lisboa

No 1510 partíu para o Norte de África, onde foi armado cabaleiro en Arzila, pola súa participación nos combates da toma da cidade fronte os mouros. En 1514, dou as trazas para a construción da fortaleza portuguesa en Mâmora (actual Mehedia), perto de Rabat, que logo foi reconquistada polos marroquinos.

No 1509, trasladouse para Batalla, onde alzou os piares das Capelas Imperfeitas. Dous anos despois, en 1511, trasladouse para Coímbra, onde construíu o matadoiro, reparou a ponte da Santa Clara sobre o Mondego, e máis trazou obras de canalización dese río.

En 1516 volveu a traballar no mosteiro da Batalla, onde permaneceu até 1529, ano probábel da súa morte.

Valoración[editar | editar a fonte]

É unha das figuras de referencia do estilo manuelino. No conxunto da súa obra deixou ben vincado o seu trazo, con abundância de alcachofras, cardos e outros froitos, para alén dos cabos de mariñeiro tallados na pedra.