Desdémona (lúa)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Desdémona
Desdémona
Imaxe do descubrimento de Desdémona
Descubrimento
Descuberta por Stephen P. Synnott / Voyager 2
Descuberta en 13 de xaneiro de 1986
Características orbitais
Radio orbital medio 62.658,364 ± 0,047 km[1]
Excentricidade 0,00013 ± 0,000070[1]
Período orbital 0,473649597 ± 0,000000014 d[1]
Inclinación 0,11252 ± 0,037° (respecto do ecuador de Urano)[1]
é satélite de Urano
Características físicas
Dimensións 90 × 54 × 54 km<[2]
Radio medio 32,0 ± 4 km[2][3][4]
Área superficial ~14,500 km²[5]
Volume ~164,000 km³[5]
Masa ~1,8 x 1017 kg[5]
Densidade media 1,3 g/cm3 (estimada)[3]
Gravidade superficial ~0,011 m/s2[5]
Velocidade de escape ~0,027 km/s[5]
Período de rotación sincrónica[2]
Oblicuidade da eclíptica cero[2]
Albedo 0,08 ± 0,01[6]
0.07[3][4]
Temperatura superficial ~64 K[5]

Desdémona é un satélite interior de Urano. Foi descuberta a partir de imaxes tomadas pola Voyager 2 o 13 de xaneiro de 1986, e déuselle a designación temporal de S/1986 U 6[7].Desdémona recibiría o seu nome da muller de Othello da obra de William Shakespeare, Othello. Tamén foi designada Urano X[8].

Desdémona pertence ó grupo de satélites Portia, o cal inclúe a Belinda, Bianca, Crésida, Portia, Xulieta, Cupido, Rosalinda e Perdita.[6] Estes satélites teñen características orbitais e propiedades fotométricas semellantes.[6] Por desgracia, a parte da súa órbita,[1] o seu radio de 32 kms[2] e ó seu albedo xeométrico de 0,08[6], pouco máis se sabe deste astro.

As imaxes da Voyager 2 amosan a Desdémona coma un obxecto alargado co seu eixo maior apuntado cara Urano. A taxa de relación entre os eixos de Desdémona é de 0,6 ± 0,3[2], o que lle outorga unha forma elipsoidal. A súa superficie é de cor gris.[2]

Desdémona podería colisionar cunha das lúas da súa veciñanza, Crésida ou Xulieta, dentro dos próximos 100 millóns de anos.[9]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Jacobson; R.A. (1998). "The Orbits of the Inner Uranian Satellites From Hubble Space Telescope and Voyager2 Observations". The Astronomical Journal 115: 1195–1199. DOI:10.1086/300263. http://adsabs.harvard.edu/abs/1998AJ....115.1195J.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Erich Karkoschka (2001). "Voyager's Eleventh Discovery of a Satellite of Uranus and Photometry and the First Size Measurements of Nine Satellites". Icarus 151: 69–77. DOI:10.1006/icar.2001.6597. http://adsabs.harvard.edu/abs/2001Icar..151...69K.
  3. 3,0 3,1 3,2 JPL (Solar System Dynamics) (24 de outubro do 2008). "Planetary Satellite Physical Parameters". http://ssd.jpl.nasa.gov/?sat_phys_par. Consultado o 12-12-2008.
  4. 4,0 4,1 Williams, Dr. David R. (23-11-2007). "Uranian Satellite Fact Sheet". NASA (National Space Science Data Center). http://nssdc.gsfc.nasa.gov/planetary/factsheet/uraniansatfact.html. Consultado o 12-12-2008.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Calculado en base a outros parámetros
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Erich Karkoschka (2001). "Comprehensive Photometry of the Rings and 16 Satellites of Uranus with the Hubble Space Telescope". Icarus 151: 51–68. DOI:10.1006/icar.2001.6596. http://adsabs.harvard.edu/abs/2001Icar..151...51K.
  7. Smith, B. A. (16-01-1986). "IAU Circular No. 4164". http://cfa-www.harvard.edu/iauc/04100/04164.html#Item1. Consultado o 06-08-2006.
  8. "Planet and Satellite Names and Discoverers". Gazetteer of Planetary Nomenclature. USGS Astrogeology. 21-07-2006. http://planetarynames.wr.usgs.gov/append7.html. Consultado o 06-08-2006.
  9. Duncan, Martin J.; Jack J. Lissauer (1997). "Orbital Stability of the Uranian Satellite System". Icarus 125 (1): 1–12. DOI:10.1006/icar.1996.5568.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]