Descontinuidade de Lehmann
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
C: Descontinuidade de Lehmann.
5: Núcleo externo.
6: Núcleo interno.
A discontinuidad de Lehmann é o límite entre o núcleo externo, fluído, e o núcleo interno, sólido, da Terra.
Foi descuberto en 1936 pola sismóloga danesa Inge Lehmann.[1]
Está situada a unha profundidade media de 5 155 km, dato que non se estableceu con precisión até o principio da década de 1960.[2]
A esa profundidade prodúcese un abrupto incremento das velocidades das ondas P e S, nunha banda de aproximidamente 220±30 km. Obsérvase debaixo dos continentes, pero xeralmente non por debaixo dos océanos.[3] Para explicar esta descontinuidade propuxéronse varias teorías.[4]
Índice |
Notas[editar]
- ↑ William Lowrie (1997): Fundamentals of Geophysics. Cambridge University Press. páx. 158. ISBN 0521467284. [1]
- ↑ Tarbuck, E. J. & Lutgens, F. K. 2005. Ciencias de la Tierra, 8ª edición. Pearson Educación S. A., Madrid. ISBN 84-205-4400-0
- ↑ Stixrude, Lars e Carolina Lithgow-Bertolloni (2005): "Mineralogy and elasticity of the oceanic upper mantle: Origin of the low-velocity zone" in J. Geophys. Res. 110. [2]
- ↑ Shunʼichirō Karato (2008): Deformation of earth materials: an introduction to the rheology of solid earth. Cambridge University Press. ISBN 0521844045
Véxase tamén[editar]
Bibliografía[editar]
- P. Caloi (1967). "The "20° Discontinuity"". Advances in geophysics, Volume 12. H. E. Landsberg, J. Van Mieghem. ISBN 0120188120. http://books.google.com/books?id=_z2uoqkaHAIC&pg=PA167.
Outros artigos[editar]
- Descontinuidade
- Descontinuidade de Conrad
- Descontinuidade de Mohorovičić
- Descontinuidade de Gutenberg
- Estrutura interna da Terra
Ligazóns externas[editar]
- Inge Lehmann, UCLA. (en inglés) Consultada o 17/3/2012.
- Career highlights of Inge Lehmann from UCLA. (en inglés) Consultada o 17/3/2012.
