Descontinuidade de Lehmann

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Esquema do interior da Terra.
C: Descontinuidade de Lehmann.
5: Núcleo externo.
6: Núcleo interno.

A discontinuidad de Lehmann é o límite entre o núcleo externo, fluído, e o núcleo interno, sólido, da Terra.

Foi descuberto en 1936 pola sismóloga danesa Inge Lehmann.[1]

Está situada a unha profundidade media de 5 155 km, dato que non se estableceu con precisión até o principio da década de 1960.[2]

A esa profundidade prodúcese un abrupto incremento das velocidades das ondas P e S, nunha banda de aproximidamente 220±30 km. Obsérvase debaixo dos continentes, pero xeralmente non por debaixo dos océanos.[3] Para explicar esta descontinuidade propuxéronse varias teorías.[4]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. William Lowrie (1997): Fundamentals of Geophysics. Cambridge University Press. páx. 158. ISBN 0521467284. [1]
  2. Tarbuck, E. J. & Lutgens, F. K. 2005. Ciencias de la Tierra, 8ª edición. Pearson Educación S. A., Madrid. ISBN 84-205-4400-0
  3. Stixrude, Lars e Carolina Lithgow-Bertolloni (2005): "Mineralogy and elasticity of the oceanic upper mantle: Origin of the low-velocity zone" in J. Geophys. Res. 110. [2]
  4. Shunʼichirō Karato (2008): Deformation of earth materials: an introduction to the rheology of solid earth. Cambridge University Press. ISBN 0521844045

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]