Dennis Johnson

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Dennis Johnson
Posición Base
Dorsal 3, 24
Altura 1,93 m (6 ft 4 in)
Peso 83 kg (182 lb)
Nacemento 18 de setembro de 1954
Flag of California.svg Os Ánxeles, California
Morte 22 de febreiro de 2007 (52 anos)
Flag of Texas.svg Austin, Texas
Carreira
Tempadas 19761990
NBA Draft 1976 / Rolda: 2 / Elección: 29

Escollido por Seattle SuperSonics

Universidade Pepperdine
Equipo(s)
Estatísticas (NBA)
Puntos     15 535
Asistencias     5 499
Rebotes     4 249
Stats @ Basketball-Reference.com
Premios
Basketball Hall of Fame como xogador
Adestrador

Dennis Wayne Johnson, nado en San Pedro (Os Ánxeles, California) o 18 de setembro de 1954, coñecido como DJ, foi un xogador de baloncesto estadounidense que xogou durante 14 tempadas na NBA. Posteriormente foi adestrador de Los Angeles Clippers e dos Austin Toros, da NBDL. Faleceu en Austin, Texas, o 22 de febreiro de 2007, por mor dun infarto.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Tras pertencer ao equipo do Instituto Dominguez da súa California natal, onde apenas xogaba un par de minutos por partido debido á súa escasa estatura (1,78), non se expuxo xogar baloncesto universitario, aceptando diferentes traballos e xogando no verán cos seus irmáns ligas locais de baloncesto na rúa. Foi nunha desas ligas cando Jim White, adestrador do Harbor Junior College, fixouse nel. Era un extraordinario defensor, e crecera até o 1,91, pedíndolle que fose xogar no seu equipo.[1] Non defraudou, xa que fixo 18,3 puntos e 12 rebotes, levando ao seu equipo ao título estatal.[2] Pero eran frecuentes os seus problemas de indisciplina, discutindo a miúdo con White. Este comportamento foi habitual nos seus seguintes anos como xogador.[1]

Tras terminar a súa etapa no junior college, soamente dúas universidades fixáronse nel ofrecéndolle unha bolsa, Azusa Pacific e a Universidade de Pepperdine, decantándose por esta última. Na súa única tempada na NCAA proedió 15,7 puntos, 5,8 rebotes e 3,3 asistencias por partido,[3] tras a cal se declarou elixible para o Draft da NBA, aínda que era escéptico á hora de valorar as súas posibilidades de que algún equipo o elixise.[2]

Profesional[editar | editar a fonte]

Seattle SuperSonics (1976-1980)[editar | editar a fonte]

Foi seleccionado no Draft da NBA por Seattle SuperSonics en 1976, no posto 29 da segunda rolda, o cal non presaxiaba os éxitos que máis tarde conseguiu. O seu aspecto de afro-americano rubio, rapidamente fíxolle ser recoñecido polo público. Asinou un contrato de 4 anos polo cal cobraría 45.000 dólares o primeiro ano, aumentando a retribución até cobrar 90.000 o último.[4] Na súa tempada de novato saía desde o banco para dar minutos ao experimentado tándem que formaban Slick Watts e Fred Brown nas posicións máis afastadas do aro, facendo 9,2 puntos e 1,5 asistencias por partido.[3] Con todo, os Sonics fixeron unha tempada mediocre, cun balance de 40 vitorias e 42 derrotas, e non se clasificaron para os playoffs.[5] Isto carrexou que o seu adestrador, Bill Russell non fose renovado.[2] Ao ano seguinte este adestrador foi substituído por Bob Hopkins, o cal perdeu 17 dos primeiros 22 partidos, polo cal foi inmediatamente despedido, sendo substituído polo membro do Basketball Hall of Fame Lenny Wilkens, o cal deu a Johnson o posto de titular xunto ao veterano Gus Johnson.[2] Rapidamente adaptouse á súa nova situación no equipo, mellorando as súas estatísticas para facer 12,7 puntos e 2,8 asistencias por partido.[3] O máis destacable deste período foi que Wilkens fíxolle xogar de escolta, impresionando polos seus potentes mates, e desenvolvendo un xogo máis físico en contraste co seu anterior papel no equipo, moito máis cerebral.[4]

Tras un impresionante final de tempada regular, os Sonics acabaron cun balance de 47 vitorias e 35 derrotas, conseguindo entrar nos playoffs. Tras eliminar aos Lakers, os vixentes campións Portland Trail Blazers e os Denver Nuggets, estiveron a piques de gañar o anel tras adiantarse nas Finais por 3-2 ante Washington Bullets. Con todo, a eliminatoria chegou ao sétimo partido, caendo ao lado dos da capital, en parte debido á mala actuación de Johnson, que fallou os 14 lanzamentos que tentou.[4] Máis tarde recoñeceu que simplemente se bloqueou, e propúxose non volver repetir unha actuación así, o cal lle serviu como experiencia para mellorar como xogador.[1]

Ao ano seguinte, Johnson e os Sonics tomaríanse o desquite. Na tempada 1978-79, Dennis Johnson reivindicouse como un dos mellores bases da liga, facendo 15,9 puntos e 3,5 asistencias por partido, sendo elixido no Mellor Quinteto Defensivo do Ano, e conseguindo a primeira do seu cinco presencias nun All-Star Game.[3] Os Sonics gañaron a División Pacífico cun bo balance vitorias/derrotas de 52-30,[5] e nos playoffs volveron chegar ás Finais, onde de novo esperábanlles os Bullets. Tras perder o primeiro partido, os Sonics encadearon 4 vitorias consecutivas para facerse co anel de campión, axudados por un inspirado Johnson, que fixo 23 puntos 6 rebotes e 6 asistencias nas series, ademais de colocar 14 tapóns. Anotou 32 puntos no cuarto partido, que se resolveu na prórroga, e foi finalmente nomeado MVP das Finais da NBA.[2]

Con todo, todo torceuse na tempada seguinte. A pesar doutra gran fase regular, facendo 19,0 puntos e 4,1 asistencias, sendo votado para xogar o All Star, e sendo elixido no mellor quinteto defensivo e no segundo mellor da liga, os Sonics perderon na final da Conferencia Oeste nos playoffs de 1980 ante uns Lakers liderados por Magic Johnson e Kareem Abdul-Jabbar. Dennis Johnson recoñeceu que foi unha das maiores desilusións da súa carreira.[1] Ademais, os enfrontamentos co seu adestrador, Wilkens, fixeron que fose traspasado a Phoenix Suns a cambio de Paul Westphal e varias eleccións do draft. Como mostra da importancia de Johnson no seu equipo, na tempada seguinte os Sonics perderon 23 partidos máis que na anterior.[4]

Phoenix Suns (1980-1983)[editar | editar a fonte]

En Phoenix, rapidamente consolidouse como un xogador de calidade. En tres anos como "Sun", fixo 17,3 puntos por partido, e converteuse nun defensa máis aguerrido, chegando a ser dúas veces All Star, sendo votado no tres anos para o mellor quinteto defensivo da liga e facendo a súa única aparición no Mellor quinteto da NBA, na tempada 1980-81.[3] En todo ese período Johnson xogou como escolta, chegando a ser o máximo anotador do seu equipo, en contra do que ocorría nos Sonics, onde era a segunda ou terceira opción.[4]

Nese tres anos, os Suns tiveron dúas tempadas destacadas, alcanzando en ambas as Semifinais da Conferencia Oeste, antes de caer en primeira rolda na terceira e última tempada de Johnson en Arizona.[6] Isto reflectía a situación en deterioración de Johnson en Phoenix. Do mesmo xeito que lle pasou en Seattle, os enfrontamentos co seu adestrador John MacLeod eran frecuentes, sendo finalmente traspasado a Boston Celtics a cambio de Rick Robey e eleccións no draft. Con todo, como ocorreu en Seattle, os Suns empeoraron a súa marca en 12 partidos á tempada seguinte.[1]

Boston Celtics (1983-1990)[editar | editar a fonte]

Antes da tempada 1983-84, os Celtics caeran ao primeiro de vez nos playoffs, e case sempre contra Philadelphia 76ers, que contaban co potente base Andrew Toney, que causaba infinidade de problemas aos homes altos de Boston. Para solucionar o problema, o "general manager" dos Celtics Red Auerbach decidiu contratar ao perenne membro do mellor quinteto defensivo da liga, Dennis Johnson.[1] Este uniuse a unha escuadra liderada por Larry Bird, a esperanza branca, o aleiro membro do Basketball Hall of Fame, que compuña un trío de homes altos de luxo xunto a Kevin McHale e Robert Parish, nunha combinación que para moitos expertos é considerada como o mellor frontcourt[7] de toda a historia da NBA.[8] Johnson describiu a súa chegada ao equipo como un soño feito realidade, e gozou da tutela do lendario Auerbach, historia vivente segundo as palabras de Johnson.[1]

Cos Celtics, Johnson cambiou o seu estilo de xogo por terceira vez na súa carreira: despois de ser coñecido como unha base tirador especialista en terminar as súas xogadas cun mate cos Sonics, e dun anotador dende todas as posicións nos Suns, no equipo verde reconverteuse nunha base nato, que distribuía o xogo aos seus solventes compañeiros. Na súa primeira tempada en Boston fixo 13,2 puntos e 4,2 asistencias, e foi elixido de novo no mellor quinteto defensivo.[3] Os Celtics alcanzaron as Finais, onde se atoparon cos Lakers, os seus grandes rivais desde os anos 60. Os Celtics gañaron 4-3, e Johnson gañou crédito co seu excelente defensa sobre o base anxelino Magic Johnson, un dos mellores da historia,[9] limitándoo a anotar tan só 17 puntos por partido, moi por baixo da súa marca,[1] e sendo en parte responsable dos grandes erros que cometeu o xogador angelino nos partidos 2º, 4º e 7º. Como consecuencia diso, os afeccionados dos Celtics comezaron a denominar ao base dos Lakers Tragic Johnson, cada vez que se enfrontaban en liga.[10]

Na seguinte tempada, a 1984-85, Johnson continuou coa súa boa defensa, gañándose un posto no segundo mellor quinteto defensivo da liga, e facendo 16,9 puntos e 7,3 asistencias por partido.[3] Os Celtics chegaron de novo ás Finais, onde de novo atopáronse cos Lakers. O momento máxico de Dennis Johnson chegou no cuarto partido. Co marcador empatado a 105, o seu compañeiro Larry Bird tiña o balón nos últimos segundos. Estaba dobremente defendido por Kareem Abdul-Jabbar e Magic Johnson, cando sacou o balón que chegou a Dennis Johnson, que lanzou unha canastra sobre a bucina dende cinco metros que significou a vitoria do partido.[4] Con todo, os Lakers tomáronse o desquite gañando no sexto e definitivo partido, e conseguindo o seu veterano xogador Abdul-Jabbar o título de MVP das Finais da NBA.

En 1986 os Celtics, axudados de novo por Johnson, que foi elixido de novo no segundo mellor quinteto defensivo da liga, e que fixo 17,8 puntos e 6,7 asistencias por partido,[3] alcanzaron de novo a final, onde lles esperaban os Houston Rockets cos seus temibles pivotes Ralph Sampson e Hakeem Olajuwon, as Twin Towers (torres xemelgas). Liderados por Larry Bird, Boston fíxose de novo co campionato gañando 4-2, o terceiro de Dennis Johnson.[11]

Boston foi incapaz de repetir o título en 1987, a pesar de sobrevivir nos playoffs a varias dramáticas vitorias. Nas semifinais da Conferencia Leste a eliminatoria estaba empatada a tres vitorias ante Milwaukee Bucks. No sétimo e decisivo encontro, Johnson protagonizou unha espectacular xogada a falta de 1:30 do final: pelexou por un balón que se escapaba pola liña de fondo e, tras atrapalo no aire, lanzouno antes de caer ao chan contra o corpo do pivote dos Bucks Jack Sikma, conseguindo que o balón saíse e a posesión fose para os Celtics. Estes mantiveron o control da pelota, gañando finalmente a serie por 4-3.[12] Con todo, nas Finais os Celtics sucumbirían ante os Lakers por 2-4, principalmente porque a estrela do equipo californiano, Magic Johnson, ao cabo MVP das Finais, resultou imparable.[10]

Na seguinte tempada, a 1988, un xa veterano Johnson fixo 12,6 puntos e 7,8 asistencias,[3] pero o seu equipo, que acusaba xa a idade das súas estrelas, non puido con Detroit Pistons nas Finais da Conferencia Leste.[11] As dúas seguintes campañas foron decepcionantes para os Celtics. Na tempada 1988-89 acabaron a liga regular cun mediocre balance de 42-40, sendo eliminados na primeira rolda dos playoffs novamente polos Pistons.[13] A seguinte foi a última tempada de Johnson como xogador. Con 35 anos cumpridos, tivo que deixar paso na posición de titular ao novo John Bagley, pero cando este se dislocou o ombreiro ao pouco de comezar a tempada, recuperou o seu status dos últimos anos, aparentemente rexuvenecido e denominado con agarimo "o noso home pegamento" polo seu adestrador Jimmy Rodgers.[14] Ese ano foi titular en 65 dos 75 partidos que disputou, facendo 7,1 puntos e 6,5 asistencias,[3] pero de novo os veteranos Celtics caeron en primeira rolda de playoffs.[11]

Dennis Johnson retirouse antes do comezo da tempada 1990-91, sendo o undécimo xogador da NBA en conseguir máis de 15.000 puntos e 5.000 asistencias. Na súa cerimonia de despedida, o seu gran rival Magic Johnson envioulle unha telegrama referíndose a el como "o máis grande defensor do backcourt[15] de tódolos tempos".[14] Ademais, o seu colega Larry Bird denominouno "o mellor compañeiro que xamais tiven".[2]

Carreira como adestrador[editar | editar a fonte]

Tras retirarse, dedicouse a desempeñar o labor de observador para os Celtics, en 1993.[2] Ese mesmo ano foi nomeado adestrador asistente do mesmo equipo, posto que mantivo até 1997. Tras varios anos afastado do baloncesto, fichou como adestrador de Los Angeles Clippers en 2002, substituíndo ao deposto Alvin Gentry,[14] pero foi despedido tras dirixir 24 partidos.[16] Traballou posteriormente de novo como observador, esta vez de Portland Trail Blazers, antes de facerse cargo como adestrador dos Austin Toros na Liga de Desenvolvemento da NBA en 2005, posto que ocupou até o seu falecemento dous anos máis tarde.[14]

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Dennis Johnson estaba casado con Donna, a súa esposa durante 31 anos, e tiñan 3 fillos, Dwayne, Denise e Daniel.[17] Era facilmente reconocible pola súa inusual aparencia, xa que a pesar de ser afroamericano, tiña pencas e era rubio.[18] Lembrado como alborotador no comezo da súa carreira,[4] tamén na súa vida privada sufriu por esa agresividade. O 21 de outubro de 1997 foi arrestado e posteriormente acusado por un incidente doméstico no que presuntamente agarrou un coitelo e púxoo na garganta da súa muller, ameazando tamén aos seus fillos.[19] A pesar diso, o matrimonio sobreviviu ao incidente.[20]

Falecemento[editar | editar a fonte]

O 22 de febreiro de 2007, ao finalizar un adestramento do seu equipo, os Austin Toros no Austin Convention Center, sufriu un infarto de miocardio.[21] Foi trasladado a un hospital próximo, mais os médicos non puideron máis nada que certificar a súa morte, deixando muller e tres fillos.[14] O seu falecemento conmocionou ao mundo da NBA, e foron moitas as mostras de afecto recibidas. Entre outros, o seu compañeiro nos Celtics Danny Ainge, que se referiu a el como "o xogador máis infravalorado de todos os tempos (...) e unha das mellores adquisicións dos Celtics", ou o seu rival nas canchas, Bill Laimbeer, que o denominou "un gran xogador nun gran club".[14]

Logros persoais[editar | editar a fonte]

O número 3, retirado por Boston Celtics.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]