Dejan Savićević

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Dejan Savićević
Nome completo: Dejan Savićević
Alcume: Dejo, Il Genio, Genije
Data de nacemento: 15 de setembro de 1966
Lugar de nacemento: Titogrado, Iugoslavia, hoxe Montenegro
Data de falecemento:
Lugar de falecemento: ,
Nacionalidade: IugoslavoSerbio
Club actual: Retirado
Posición: Mediapunta, Extremo esquerdo
Altura: metros
Partidos internacionais: 55 (coa Iugoslavia)
Goles: 29 (selección)
Ano do debut: 1988
Club do debut: Budućnost
Ano do retiro: 2001
Club do retiro: Rapid de Viena

Dejan Savićević (Serbio Cirílico: Дејан Савићевић) nado o 15 de setembro de 1966 en Titogrado (Na RFS de Iugoslavia e actual Montenegro), foi un futbolista serbio que xogaba na demarcación de extremo esquerdo.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Comezou a súa carreira futbolística cando tiña 15 anos nos equipos xuvenís do OFK Titograd. Xogou na primeira división iugoslava no Budućnost e gañou a súa primeira copa coa selección nacional no 1988 contra a Selección de fútbol de Turquía. Inmediatamente foi cedido ó equipo máis importante de Iugoslavia, o Estrela Vermella de Belgrado. Co Red Star conseguiu tres títulos nacionais consecutivos no 1990, 1991 e 1992, dous copas nacionais en 1990 e 1992 así coma unha Copa da UEFA e unha Copa Intercontinental, ámbalas dúas no 1991. Nese mesmo ano compartiu segundo premio na votación para o Balón de Ouro.

O seu férreo control e a súa visión convenceron ó AC Milan para fichalo e cubri-la vacante deixada por van Basten e lle deron a oportunidade de demostra-las súas habilidades cara a unha audiencia máis numerosa. Na súa primeira tempada xogando para os rossoneri xogou 10 encontros e arquivou catro goles. Na seguinte converteuse nun xogador regular levando ó Milán a unha Liga e unha Copa de Europa e foi nomeado coma O Xenio (Il Genio) por Berlusconi, daquela o presidente do club. A súa actuación na final da Copa de Europa constituíu o seu mellor momento no fútbol e foi aclamado coma unha das mellores actuacións individuais vistas na competición. Creou un gol aberto e arquivou unha media volea espectacular de 35 iardas nunha vitoria que rematou cun 4-0. Pese a indiferenza de cara ó equipo na seguinte tempada, Savićević levou ó Milan ata a terceira final da Copa de Europa pero non xogou debido á unha lesión, aínda que Savicevic insistira en que el estaba recuperado. O Milan, na falta da súa creatividade, perdeu nunha final irregular contra o Ajax por 1-0. Co Milan gañou sete trofeos, incluíndo tres scudettos, dous Copas de Europa e unha Supercopa de Europa, mais foi moi criticado polos medios italianos por non esforzarse nos encontros contra os equipos modestos e as súas intervencións irregulares, aínda que no seu día foi un dos mellores xogadores do mundo.

Logo de retirarse, Savićević adestrou á Selección de fútbol de Iugoslavia e máis tarde á Selección de fútbol de Serbia e Montenegro. Retirouse no 2003 despois de perder 2-1 contra a Selección de fútbol de Azerbaijan no partido de clasificación para a Eurocopa de 2004.