Declaración dos Dereitos da Muller e da Cidadá

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Representación da Declaración dos dereitos do home e do cidadán de 1789.

A Declaración dos dereitos da muller e da cidadá constitúe o primeiro documento que se refire á igualdade xurídica e legal das mulleres en relación aos homes.

Orixes[editar | editar a fonte]

A evolución do concepto dos dereitos humanos fora acorde coas épocas e os acontecementos. En 1776 foi recollido por primeira vez na Declaración dos Dereitos de Virxinia (EUA), e en 1789 na Declaración dos Dereitos do Home e do Cidadán, froito da Revolución Francesa. En ningún destos documentos se considerou ás mulleres, pois como se di na propia declaración:

"o home pretende beneficiarse da revolución, e reclamar os seus dereitos á igualdade, e nada mais)"[1]

Valor da declaración[editar | editar a fonte]

A Declaración dos dereitos da muller e a cidadá, tachada de mera copia adaptada ao tema das mulleres, constitúe por si mesma un alegado brillante e radical en favor das reivindicacións femininas e unha proclama auténtica da universalización dos dereitos humanos.

Olympe denunciaba que a revolución esquecía as mulleres no seu proxecto de igualdade e liberdade. Defendía que a: "muller nace libre e debe permanecer igual ao home en dereitos" e que "a Lei debe ser a expresión da vontade xeral; tódalas Cidadás e os Cidadáns deben contribuír, persoalmente ou por medio dos seus representantes, á súa formación".

Así mesmo, Olympe de Gouges reclamaba un trato igualitario cara as mulleres en tódolos ámbitos da vida tanto públicos como privados: dereito ao voto e á propiedade privada, poder participar na educación e no exército, e exercer cargos públicos chegando incluso a pedir a igualdade de poder na familia e na Igrexa.

Porén, parece que Olympe de Gouges non cría que mulleres e homes fosen iguais. Ao contrario que a maioría das teóricas da igualdade, pensaba que había dúas naturezas distintas para homes e para mulleres, e que a das mulleres era superior. Esa convicción das dúas naturezas é palpable no texto que precede á declaración.

Porén, a formulación feminista non era compartida polos homes que dirixían a revolución, incluso entre os máis radicais de eles. Foi tachada de traidora á revolución por opoñerse á pena de morte contra o rei Luís XVI e a súa familia, converténdose nun obxectivo do terror xacobino ao manifestarse contra Robespierre e Marat e a represión xacobina. Foi guillotinada en 1793.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "L'homme seul s'est fagoté un principe de cette exception. Bizarre, aveugle, boursouflé de sciences et dégénéré, dans ce siècle de lumières et de sagacité, dans l'ignorance la plus crasse, il veut commander en despote sur un sexe qui a reçu toutes les facultés intellectuelles; il prétend jouir de la Révolution, et réclamer ses droits à l'égalité, pour ne rien dire de plus." Prólogo á Declaración dos dereitos da muller e cidadá

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • GUÉRIN, D. La lucha de clases en el apogeo de la Revolución Francesa, 1793-1795. Madrid, 1974, Alianza Editorial

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Galifontes
A Galifontes posúe escritos orixinais acerca de: Declaración dos Dereitos da Muller e da Cidadá