Dativo

O caso dativo aplícase a substantivos e pronomes. Este caso marca normalmente o complemento indirecto, polo que serve para expresar a persoa ou cousa que recibe o dano ou proveito da acción verbal. Así que responde ás preguntas: «a quen?» ou «para quen?», formuladas ao verbo. Por exemplo: o neno escribe unha carta ao seu pai. Pero ademais existen outros usos como o de posesión, por exemplo en latín vulgar e, en menor medida, o latín clásico.

O seu nome vén do latín datiuus, do verbo dare, 'dar'.

O uso do dativo era común entre as primeiras linguas indoeuropeas e continúa usando en numerosas linguas como as eslavas, as bálticas e as xermánicas, entre outras. Ademais, hai linguas non indoeuropeas que tamén empregan este caso con formas similares. Por exemplo as linguas fino-húngaras, o navaho e o xaponés.

Algunhas das linguas enque se emprega ou se utilizou o dativo son:

• polaco por exemplo: "dobrej szafie" - "a bo armario".
• checo.
• feroés.
• alemán.
• grego clásico (e en ocasións grego moderno).
• húngaro.
• islandés.
• latín.
• letón.
• lituano.
• Inglés antigo.
• romanés.
• ruso.
• sánscrito.
• serbocroata.
• eslovaco.
• esloveno.
• yiddish.

Enlaces exteriores

• Acusativo e dativo, dinámica sincrónica do latín ao castelán (Nivel avanzado). Texto de María José Botarche Cossío. Publicado pola Revista Española de Lingüística.

• Dativo e datividade (nivel avanzado). Artigo escrito por Karmele Rotaetxe Amusategui e publicado na Revista Española de Lingüística.

Caso gramatical das linguas aglutinantes e flexivas (por orde alfabética)

ablativo, acusativo, comitativo, dativo, ergativo (ergatividade), inesivo, nominativo, vocativo, xenitivo; véxase tamén: temporal