Crack (droga)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

O crack, é o nome vulgar dun derivado da cocaína, en concreto os refugallos resultante de ferver clorhidrato de cocaína nunha solución de bicarbonato de sodio para que se evapore a auga.

O termo crack é unha onomatopea que suxire o ruído que fan as pedras desta droga ó quentarse (pola ebulición da auga que conteñen). Tamén recibe nomes vulgares entre os usuarios desta droga, como rocas, rochas, chulas, pedras, entre outros, ás veces erroneamente se confunde co bazuco ou o Paco (drcaoga)|Paco que é a costra que queda na ola onde preparan a cocaína.

O crack é un estimulante altamente adictivo e poderoso, en po. O crack converteuse nunha droga de abuso a mediados do decenio de 1980. Produce euforia inmediata, costa pouco producilo, e é facilmente accesible e asequible.

Produción[editar | editar a fonte]

O crack elabórase disolvendo a cocaína en po nunha mistura de auga e amoníaco ou bicarbonato de sodio. Férvese a mistura ata que se forma unha substancia sólida a partir do liquido, logo seca, e pártese en anacos (pedras) que se venden como crack de cocaína.

Historia[editar | editar a fonte]

Moitísimo antes da descuberta do crack, nos Estados Unidos os índios das montañas de Santa marta fumavam follas de coca moída com pedra calcárea.

  • En 1983, nas Bahamas, iniciáronse os estudos psiquiátricos sobre as alteracións comportamentais dos usuários do crack.
  • En 1983, un policía nova-iorquino escoitou por primeira vez a palabra que lembra o estado da cocaína durante a fritura-"crack.
  • En 1986, ela saiu no The New York Times e acendeuse a pedriña da percepción social. Chegara ao mercado unha das drogas mais violentas.
  • En 1988, foi introducido en Brasil.
  • En 1994, gaña espazo entre as drogas mais consumidas.
  • En 1985 o xornal New York Times menciona por primeira vez "unha nova forma de droga" chamada crack. Un fenómeno limitado a uns poucos barrios baixos da cidade en menos de doce zonas urbanas.

Consumo[editar | editar a fonte]

O crack dende os anos oitenta, fúmase nunha pipa de vidro, con cinza de cigarro, tamén nunha lata con buratos, nun goteiro de vidro, nun cigarro como primo (nome que se lle da a un tabaco mesturado coa cocaína) entre outros. Outro instrumento utilizado para o consumo de crack é un tubo metalico similar a unha antena de radio (en moitos casos é) a que se lle introduce unha sorte de alambrina que se utiliza para fuma-lo crack simulando unha pipa. Este método utilízase principalmente por adictos con moi poucos recursos, que se coñece como "fumar en tubo".

Efectos e Sintomatoloxía[editar | editar a fonte]

Ó fumalo, o alcaloide chega máis rápido ó cerebro, en maiores cantidades e presentando un efecto sinérxico cos outros químicos que se usaran para a elaboración das rocas.

O crack pode producir os seguintes síntomas:

  • Diminución da potencia sexual.
  • Cefalea.
  • Enfermidade de parkinson.
  • Hemorraxia cerebral.
  • Depresión.
  • Ansiedade.
  • Psicose similar a esquizofrenia.
  • Bipolaridade.
  • Paranoia.