Con saias e a rachar

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Con saias e a rachar
Título orixinal Some Like It Hot
[[Ficheiro:|200px| ]]
Ficha técnica
Director Billy Wilder
Produtor Billy Wilder
Guión Billy Wilder, I.A.L. Diamond (adaptación), Robert Thoeren, Michael Logan (libreto orixinal)
Baseado en {{{baseado}}}
Intérpretes Marilyn Monroe
Tony Curtis
Jack Lemmon
George Raft
Pat O'Brien
Joe E. Brown
Nehemiah Persoff
Música Adolph Deutsch
Fotografía Charles Lang
Montaxe
Estudio {{{estudio}}}
Distribuidor United Artists
Ano 1959
Duración 120 minutos
País Estados Unidos
Xénero Comedia
Orzamento
Recadación {{{recadación}}}
Filme anterior
Filme seguinte
Ficha en IMDb

Con saias e a rachar (orixinalmente en inglés Some Like It Hot) é unha comedia de 1959 de Billy Wilder protagonizada por Marilyn Monroe, Tony Curtis, Jack Lemmon, George Raft, Pat O'Brien, Joe E. Brown e Nehemiah Persoff. A película foi adaptada por Billy Wilder e I.A.L. Diamond partindo dunha historia de Robert Thoeren e Michael Logan. Logan escribira a historia (sen gánsteres) para unha película alemá, Fanfaren der Liebe (dirixida por Kurt Hoffmann en 1951), así que a película de Wilder é considerada por algúns como un remake. Foi lanzada o 29 de marzo de 1959, distribuída por United Artists (comprada en 1981 por MGM) e custou pouco máis de 2'8 millóns de dólares.

Sinopse[editar | editar a fonte]

Aviso: Esta sección pode revelar detalles da trama e/ou do argumento.

Dous músicos, Joe e Jerry, presencian a Masacre de San Valentín en Chicago en 1929, feita pola Mafia. Son perseguidos polos gánsteres, que queren desfacerse destas incómodas testemuñas e ao non ter diñeiro e para fuxir de Chicago, disfrázanse de mulleres e ingresan nunha banda de mozas, pasando a chamarse Josephine e Daphne. A banda diríxese a Florida. Joe e Jerry namóranse da cantante e intérprete de ukelele, Sugar, e compiten por chamar a súa atención, á vez que loitan por que non se descubra que son homes. En Florida, o millonario Osgood namórase de Daphne/Jerry, mentres Joe adopta unha dobre personalidade masculina/feminina e vístese imitando a Cary Grant, finxe ser millonario para conquistar a Sugar. A Mafia chega a Miami finalmente e descobre ás testemuñas.

Os detalles da trama e/ou do argumento rematan aquí.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • Durante a rodaxe, dise que Marilyn Monroe tivo serios problemas para recordar o seu texto. Había que ir colocando o seu texto por distintos lugares do estudo.
  • Di a lenda que Tony Curtis dixo que "bicar a Marilyn Monroe é como bicar a Hitler". En 2001, negou que tal dixera.
  • A película contén "homenaxes" a diversas películas de gánsteres dos anos 1930 e unha serie de "ironías" acerca da vida e cultura estadounidense en 1929: divorcios de famosos, a seguridade da bolsa (ese mesmo ano derrúbase) e a morte de Valentino.

Premios[editar | editar a fonte]

Gañou un Oscar por Mellor vestiario en branco e negro (Orry-Kelly) e foi nomeada para Mellor actor (Jack Lemmon), Mellor dirección de arte-set branco e negro, Mellor fotografía en branco e negro, Mellor director e mellor guión.

A película foi aclamada mundialmente como unha das mellores comedias xamais feitas (n.º 1 na Lista das grandes comedias da American Filme Institute e 14.º na Lista das 100 mellores películas americanas). A película foi considerada de "significado cultural" pola Biblioteca do Congreso de Washington e seleccionada para a súa preservación na National Filme Registry.

Frases famosas[editar | editar a fonte]

  • Jerry (como Daphne): Xa o fixeches! / Joe (como Josephine): Fixen que?? / Jerry (como Daphne): Arrincaches un dos meus peitos!
  • Sugar: Verdadeiros diamantes! ¡Deben valer o seu peso en ouro!
  • Jerry (como Daphne): Non me comprendes Osgood! Aaah... ¡Son un home!" / Osgood: "Bo, ninguén é perfecto.
  • Sugar: É a historia da miña vida, sempre me toca o lado sucio da paleta.
  • Sugar: Como? Non importa onde vaia, sempre haberá unha estación Shell en cada esquina.