Clinton Davisson

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nobel prize medal.svg
Clinton Joseph Davisson (esquerda) xunto a Lester Halbert Germer (dereita).

Clinton Joseph Davisson, nado en Bloomington (Illinois) o 22 de outubro de 1881 e finado en Charlottesville o 1 de febreiro de 1958, foi un físico estadounidense, gañador do Premio Nobel de Física en 1937 xunto a George Paget Thomson.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

En 1902 graduouse na escola secundaria de Bloomington, e entrou, grazas a unha bolsa na Universidade de Chicago. Grazas á recomendación de Robert A. Millikan, en 1905 Davisson foi contratado na Universidade de Princeton como profesor de física. En 1908 obtivo o seu Bachelor of Sciences no cal traballou principalmente durante os veráns, xa que durante o resto do ano traballaba en Princetown. Mentres traballaba como mestre nesa mesma universidade, fixo a súa tese doutoral con Owen Richardson. En 1911 obtivo o seu doutorado en física pola universidade de Princeton; o mesmo ano no que casou con Charlotte, irmá de Richardson coa que tivo catro fillos.

É coñecido polas investigacións que levou a cabo nos campos da electricidade, o magnetismo e a enerxía radiante.

De 1916 a 1946 traballou no departamento técnico de Telephone Bell Laboratories. En 1927, en colaboración con Lester Halbert Germer, descubriu a difracción dos electróns polos corpos cristalinos, o que serviu para confirmar experimentalmente as teorías da mecánica ondulatoria.

Por estes traballos foi galardoado en 1937 co premio Nobel de Física, compartido con George Paget Thomson.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]