Cidade de San Mariño - Città di San Marino
| Mapa | |
|---|---|
 |
|
| Información | |
| País | .gif){kind=small} San Mariño |
| Castello | Castello de San Mariño |
| Superficie | 7,09 km2 |
| Poboación | 4.367 (VI-2008) |
| Densidade | 617 hab/km² |
| Alcalde | Alessandro Barulli |
 |
|
A Cidade de San Mariño, dita tamén simplemente San Mariño (en italiano Città di San Marino) é a capital da República de San Mariño, situada sobre o monte Titano, na Península Italiana. No ano 2006 contaba con 4.426 habitantes.
Índice |
Características xerais [editar]
É a terceira poboación do país, tras Borgo Maggiore e Dogana. Subdivisión de Serravalle) e tamén a cabeza do castello homónimo, cunha extensión de 7,09 km², que comprende aínda algunhas divisións como Murata.
Xeografia [editar]
A Cidade de San Mariño está sita a 675 m sobre o nivel do mar, sobre o monte Titano, cuxa cima se acha a 749 m. As súas coordenadas xeográficas son 43º 56' N e 12º 26' L. O territorio do seu concello (castello) confina con os castelli de Acquaviva, Borgo Maggiore, Fiorentino e Chiesanuova e máis con o concello (comune) italiano de San Leo.
Freguesías (curazie) [editar]
Historia [editar]
A lenda atribúe a fundación da Cidade de San Mariño en 301 a San Mariño. Logo de obter estatuto municipal no ano 1295, ampliou o seu territorio até chegar aos actuais confíns no 1463, despois de combater contra os Malatesta.
A ver [editar]
- O Palazzo Pubblico, de estilo neogótico, foi reconstruído sobre os alicerces do orixinario "Parva Domus Communis", polo arquitecto Francesco Azzurri, en (1894).
- A Basílica de San Mariño.
- A Igrexa de San Francesco.
- A Pinacoteca-Museo, anexo á igrexa anterior, do século XIV.
- A Igrexa de San Pietro.
- O Museo do Estado.
- A Ara dei Volontari.
- O Teatro Titano, do XVIII.
- Poden visitarse tamén dúas das tres torres no monte Titano.
Patrimonio Mundial da Humanidade [editar]
Desde 2008 o centro histórico foi inscrito pola UNESCO na lista do Patrimonio da Humanidade, formando parella con o Monte Titano.[1] O motivo exposto polo comité fala do "testemuño de continuidade dunha república libre desde o Medioevo".[2] En pormenor foron inscritos no patrimonio: torres, murallas, portas e bastións, unha basílica neoclásica do ottocento, algúns conventos do XIV e XVI, o Teatro Titano do século XVIII e máis o Palazzo Pubblico do século XIX.[2]
Personalidades ligadas a San Mariño [editar]
- Giuliano Gozi, político.
Transportes e infraestruturas [editar]
A cidade conta cun funicular que a comunica con Borgo Maggiore. A estrada principal è a SS 72, de 4 carrís en case todo o seu percorrido, e que a une directamente con Rimini.
Desde 1932 a 1944 funcionou o Ferrocarril Rimini-San Marino, completamente financiada pola Italia fascista de Benito Mussolini, logo dun acordo en 1927. Foi destruída o 26 de xuño de 1944, tras os bombardeos realizados pola Desert Air Force, durante a Segonda Guerra Mundial. Foi desmontada entre 1958 e 1960.
Galería fotográfica [editar]
-
Palazzo Pubblico de San Mariño
-
Lo Stradone, a rúa principal da Cidade
-
A torre Guaita
-
A Fortaleza
Véxase tamén [editar]
Notas [editar]
Collegamenti esterni [editar]
- (en inglés) (en italiano) Castello de San Mariño
- (en inglés) (en francés) (en italiano) Web da oficina turística de San Mariño
