Camillo Benso

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Camillo Benso di Cavour")
Camillo Benso, conde de Cavour

Camillo Benso, conde de Cavour, nado en Turín o 10 de agosto de 1810 e finado o 6 de xuño de 1861, foi un político e estadista da Italia anterior á unificación.

Biografía[editar | editar a fonte]

Fillo do marqués Michel Benso de Cavour e de Adèle de Sellon, dama de orixe suíza. Piemontés aristocrático de ideas liberais, durante a súa mocidade estudou na Academia Militar, chegando a ser oficial de Enxeñeiros. Pouco apegado á vida militar, deixou o exército e dedicouse a viaxar ao estranxeiro estudando o desenvolvemento económico dos países máis industrializados como Francia e Inglaterra, documentándose en tódalas innovacións relacionadas con calquera campo. Aos 22 anos foi nomeado alcalde de Grinzane, localidade na que a súa familia tiña terras. A localidade mudou de nome e pasou a chamarse Grinzane Cavour como agradecemento a Camillo Benso, que foi o seu alcalde durante 17 anos.

Os seus comezos en política[editar | editar a fonte]

En 1847 fixo a súa aparición na escena política como fundador, xunto a Cesar Balbo dun xornal liberal moderado, o Risorgimento. Foi elixido deputado ao Parlamento en xuño de 1848. Perdeu o seu escano nas eleccións de xaneiro de 1849, pero o recuperou en marzo do mesmo ano, e non o deixaría ata a súa morte.

En 1850, tras un apaixonado discurso a favor das leis Siccardi pasou a formar parte do goberno de Massimo d'Azeglio, como ministro de Agricultura, Comercio e Mariña; en 1851 completa o seu control da vida económica do País coa asunción das competencias da carteira de Finanzas. En 1852 preparou con Cristián Rattazzi, principal expoñente da esquerda liberal, unha coalición que o levou en novembro do mesmo ano á Presidencia do Consello de Ministros.

Reformas económicas[editar | editar a fonte]

Unha vez acadado este cargo, o conde de Cavour consagrouse ao fortalecemento económico e industrial do Reino de Sardeña, favorecendo a construción de ferrocarrís, estradas e iniciando a construción do túnel do Frejus. Revitalizou a agricultura coa introdución de novos cultivos, a realización de obras de mellora e a construción de canles de rega. Favoreceu a creación dunha industria siderúrxica e o fornecemento da téxtil. Reformou o exército a través do seu colaborador, o xeneral La Marmora, e ordenou a construción dun arsenal marítimo en La Spezia.

Política interna[editar | editar a fonte]

En política interna foi o artífice da orde monárquica constitucional, tódalas súas reformas estaban ditadas polo seu desexo de impedir calquera tipo de insurrección democrática ou republicana. Partidario acérrimo da afirmación de Charles de Montalembert, «Igrexa libre en Estado libre», preocupouse de redimensionar o poder da Igrexa, e promoveu a construción de fogares para a infancia, e mantivo unha loita tenaz contra os xesuítas, que tiñan o monopolio nas tarefas educativas.

Conseguiu que se aprobase unha lei que suprimía as ordes monásticas contemplativas e que abolía os privilexios da manomorta e do foro eclesiástico. Esta lei provocou un grande escándalo e tropezou coa oposición do rei, quen forzou a dimisión de Cavour, na chamada crise Calabiana (26 de abril de 1855). Tras uns días, con todo, o rei tivo que volver chamar a Cavour para o mesmo posto, pero o proxecto de lei tivo que ser abandonado en parte.

Política exterior e unificación de Italia[editar | editar a fonte]

Retrato de Cavour, obra de Francesco Hayez.

En política exterior foi un político hábil, aínda que ás veces estivo acompañado pola fortuna. O seu obxectivo era crear un estado forte no norte de Italia baixo a coroa da Casa de Savoia, pero descubriu que para acadar ese obxectivo, o Piemonte debía obter apoios das potencias europeas. En 1854 estoura a guerra de Crimea: Francia e Inglaterra, aliadas con Turquía, loitaban contra Rusia, que facía esforzos por espallar a súa hexemonía na península balcánica. Cavour ofreceu a axuda do Piemonte ás grandes potencias, enviando a Crimea un corpo de exército.

Non resultou sinxelo obter a autorización para a expedición por parte do Parlamento de Turín: non se entendía a razón pola que piemonteses debían morrer defendendo intereses turcos nunha zona na que o Piemonte non tiña ningún interese que defender. Pero ao participar na guerra no lado dos vencedores, o Piemonte foi admitido á mesa de negociacións como aliado de dúas grandes potencias: Francia e Inglaterra.

En 1856 asinouse a paz no Congreso de París, coa presenza do representante de Austria. Cavour non obtivo compensación algunha pola súa participación na guerra, pero conseguiu que unha das sesións fose adicada expresamente a discutir o problema italiano: puido así defender publicamente a idea de que a represión dos gobernos reaccionarios e a política do Imperio Austrohúngaro eran os auténticos responsables das inquietudes revolucionarias que se estaban formando en toda a península e que estas revoltas poderían constituír unha ameaza para todos os gobernos de Europa.

Así, Cavour chamou a atención de tódalas potencias europeas sobre a cuestión italiana; para ter éxito tería que conseguir interesar polo menos de xeito especial nalgunha delas. En 1858 entrevistouse con Napoleón III (favorable a intervir a favor dos italianos a pesares de escapar milagrosamente con vida ao atentado do patriota emiliano Felice Orsini) en Plombières para ratificar un tratado defensivo-ofensivo fronte aos Habsburgo. En 1859 estoura a guerra que enfronta por unha banda a Francia e ao Piemonte e por outro a Austria. A guerra permitiu a anexión de Lombardía, pero os franceses interromperon a guerra antes do previsto, asinando un armisticio con Austria no Tratado de Villafranca. Cavour, como protesta, dimitiu. Malia a oposición de Vítor Manuel II, en 1860 Cavour volveu ocupar o cargo de Presidente do Consello.

Cuns estratéxicos movementos políticos e coa axuda do goberno británico, conseguiu obter o recoñecemento dos plebiscitos que se celebraron en Toscana, nos ducados de Módena e Parma e nos Estados Pontificios para a anexión do Reino de Sardeña. Para continuar obtendo o apoio francés no seu proxecto, que xa era o de unificar a península italiana, cedeu a Francia a cidade de Niza e Actualmente ten 20.000 habitantes.Savoia. De xeito non explícito axudou a Garibaldi a organizar a expedición dos Mil, e logo, coa escusa de deter a ese perigoso revolucionario obtivo o permiso de Francia para ocupar os Estados Pontificios, agás a cidade de Roma.

Cando se uniron os exércitos, Garibaldi doou a Víctor Manuel II o sur de Italia, co que se chegou a unha reunificación parcial da península. O 17 de marzo de 1861 Víctor Manuel II foi proclamado Rei de Italia. Cavour adicouse a unha operación diplomática a grande escala para conseguir un acordo co Papa, pero antes de chegar á conclusión morreu, probablemente de malaria, no palacio da súa familia en Turín o 6 de xuño de 1861.

No transcurso do tempo dous barcos da mariña italiana levaron o nome de Cavour, en 1915 un barco de guerra, e en 2004 un portaavións.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]