Célula de Merkel

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Esquema da pel humana. As células de Merkel humanas (punto amarelo) están agrupadas baixo as enrugas epidérmicas.

As células de Merkel ou células de Merkel-Ranvier son un tipo de célula intraepitelial con forma oval e función receptora, que se encontra na pel dos vertebrados e establece contactos sinápticos con nervios aferentes somatosensoriais. Están asociadas coa sensibilidade táctil máis fina especializadas en discriminar formas e texturas dos obxectos. En certos casos poden volverse malignas e orixinar un tumor de pel chamado carcinoma das células de Merkel.

Hai evidencias de que derivan da crista neural.[1] Pero experimentos máis recentes en mamíferos indican que en realidade teñen unha orixe epitelial.[2]

Estas células reciben o seu nome en honor ao anatomista e histopatólogo alemán Friederich Sigmund Merkel (1845-1919).


Localización[editar | editar a fonte]

As células de Merkel atópanse na pel e nalgunhas partes das mucosas de todos os vertebrados. Na pel dos mamíferos, son células de aspecto claro situadas na capa ou estrato basal da epiderme (no fondo das enrugas dos condutos sudoríparos), de aproximadamente 10 µm de diámetro. Tamén aparecen nas invaxinacións epidérmicas da superficie plantar do pé.[3] O máis común é que estean asociadas con terminacións nerviosas sensitivas, e que nese caso reciban o nome de terminacións nerviosas de Merkel (tamén chamadas complexo célula de Merkel-neurita). Están asociadas con fibras nerviosas somatosensoriais de adaptación lenta (SA1).

Características[editar | editar a fonte]

Presentan un núcleo profundamente invaxinado, que ás veces contén nas micrografías unha inclusión formada por filamentos rectos paralelos. No citoplasma hai feixes de filamentos na zona perinuclear e periferia. Ás veces teñen uns poucos melanosomas cheos de melanina que lles foron transferidos desde os melanocitos. No seu citoplasma presentan gránulos, que son vesículas de núcleo denso de 80 nm de diámetro. Poden ter desmosomas que as unen a queratinocitos e están asociadas con axóns amielínicos, os cales forman terminacións alargadas aplicadas á súa superficie. Posúen unha forma discoidal na súa parte basal [4].

Funcións[editar | editar a fonte]

As funcións que foron propostas para as células de Merkel son a mecanorreceptora e a neuroendócrina. Friedrich S. Merkel denominounas en alemán Tastzellen ou "células táctiles" pero esta función proposta foi moi controvertida e moi difícil de probar. Porén, experimentos con ratos knockout demostraron recentemente que as células de Merkel son esenciais na codificación especializada por medio da cal os nervios aferentes resolven os detalles espaciais finos da sensación táctil.[5] As células de Merkel son ás veces consideradas células APUD (Amine Precursor Uptake Decarboxylase, que segregan pequenos polipéptidos hormonais), porque conteñen gránulos de núcleo denso, que poderían ter tamén unha función neuroendocrina.

Orixe[editar | editar a fonte]

A orixe das células de Merkel leva sendo debatida desde hai 20 anos. Probas obtidas en experimentos de enxertos de pel en aves indicaban que procedían da crista neural, pero experimentos con mamíferos evidenciaron unha orixe epidérmica. [6][7]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. K. I. Baumann, Zdenek Halata, I. Moll (2003). The Merkel cell: structure-development-function- cancerogenesis. Springer. pp. 99–. ISBN 9783540003748. http://books.google.com/books?id=Cotbt-4_8jwC&pg=PA99. Consultado o 2 May 2010.
  2. Morrison, Kristin; George R. Miesegaes, Ellen A. Lumpkin, Stephen M. Maricich. (2009). "Mammalian Merkel cells are descended from the epidermal lineage.". Developmental Biology 336. DOI:10.1016/j.ydbio.2009.09.032. PMC 2783667. PMID 19782676. //www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=2783667.
  3. Halata, Z; Grim, M; Bauman, KI (2003). "Friedrich Sigmund Merkel and his "Merkel cell", morphology, development, and physiology: review and new results". The Anatomical Record Part A: Discoveries in Molecular, Cellular, and Evolutionary Biology 1) (271): 225–39. DOI:10.1002/ar.a.10029. PMID 12552639. http://www3.interscience.wiley.com/cgi-bin/fulltext/102527525/PDFSTART.
  4. D. W. Fawcett. Tratado de Histología. Editorial Interamericana-Mc. Graw Hill. 11ª edición. Páxina 561. ISBN 84-7605-361-4
  5. Maricich SM, Wellnitz SA, Nelson AM, Lesniak DR, Gerling GJ, Lumpkin EA, Zoghbi HY. (2009). "Merkel Cells are Essential for Light Touch Responses". Science 324 (5934): 1580–82. DOI:10.1126/science.1172890. PMC 2743005. PMID 19541997. //www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=2743005.
  6. Morrison KM, Miesegaes GR, Lumpkin EA, Maricich SM. (September 25, 2009). "Mammalian Merkel cells are descended from the epidermal lineage". Dev Biol 336 (1): 76–83. DOI:10.1016/j.ydbio.2009.09.032. PMC 2783667. PMID 19782676. //www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=2783667.
  7. Van Keymeulen A, Mascre G, Youseff KK, Harel I, Michaux C, De Geest N, Szpalski C, Achouri Y, Bloch W, Hassan BA, Blanpain C. (2009). "Epidermal progenitors give rise to Merkel cells during embryonic development and adult homeostasis". J Cell Biol 1 (187): 91–100. DOI:10.1083/jcb.200907080. PMC 2762088. PMID 19786578. //www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=2762088.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]