Barómetro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Barómetro aneroide ou de Vidi

Un barómetro é un instrumento que serve para medir a presión atmosférica, é dicir, o peso da columna de aire por unidade de superficie exercida pola atmosfera. A forma máis habitual é observar a altura dunha columna de líquido cuxo peso compense o da atmosfera.

Tipos[editar | editar a fonte]

  • Barómetro de mercurio: é o máis coñecido, inventado por Torricelli en 1643. Está formado por un tubo de vidro duns 850 mm de altura, pechado polo extremo superior e aberto polo inferior. O tubo énchese de mercurio, invertese e colócase o extremo aberto nunca cubeta chea do mesmo líquido.

O nivel de mercurio no tubo baixa ata a altura duns 760 mm por riba no nivel na cubeta (altura barométrica) e deixa un baleiro case perfecto na parte superior do tubo (cámara barométrica). As variacións da presión atmosférica fan que o líquido do tubo suba ou baixe lixeiramente entre 737 e 775 mm.

  • Barómetro metálico: tamén denominado barómetro aneroide ou de Vidi, que está constituído por unha caixa metálica na cal se fixo o baleiro parcial. A tapa superior leva un resorte que equilibra a presión media atmosférica, mentres que a tapa da caixa é unha membrana dunha aleaxe metálica e elástica de forma ondulada que se deforma con facilidade, e elévase ou descende en función da variación de presión.

Estes movementos modifican a posición dunha agulla que percorre unha escala circular graduada en milímetros de presión por comparación cos barómetros de mercurio. Os barómetros aneroides son máis precisos e teñen un mecanismo de fol elástico.