Baddeleyita
| Baddeleyita | |
|---|---|
 |
|
| Fórmula química: | ZrO2 |
| Clase: | Óxidos |
| Subclase: | |
| Sistema cristalino: | Monoclínico |
| Cor: | Incoloro, amarelo, marrón escuro |
| Brillo: | De vítreo a resinoso |
| Dureza: | 6,5 ( escala de Mohs ) |
| Fractura: | Concoide |
| Exfoliación: | Perfecta |
| Raia: | Branca |
| Densidade: | 5,5-6 g/cm3 |
A baddeleyita é un raro mineral de óxido de circonio (ZrO2) ou circonia. Atópase en diversos cristais monoclínicos prismáticos. Pode ser transparente ou translúcido, cun alto índice de refracción, e un rango de cores que van desde o incolor até o amarelo, o verde e o marrón escuro. É un material refractario, cun punto de fusión de 2700 °C. O hafnio, moi similar ao circonio, é unha impureza e preséntase sempre polo menos en pequenas porcentaxes de 0,1 %.
A baddeleyita foi descrita por primeira vez en 1892 en Ratnapura, Sri Lanka, por Joseph Baddeley.[1] Logo tamén foi descrita en Minas Gerais e Jacupiranga, São Paulo, Brasil, como noutros lugares do mundo.
É atopada frecuentemente como grans detríticos en gravas. A súa principal aparición é en vetas a altas temperaturas e é un mineral accesorio da sienita, da diabasa, do gabro, da anortosita, da carbonatita, da kimberlita e de intrusións de lamproíta. Tamén se ten atopado en tectitas, meteoritos e no basalto lunar. Minerais asociados son a ilmenita, a zirkelita, o apatito, a magnetita e a perovskita, na mina de Jacupiranga, Brasil; e a fluorita, a nefelina, o pirocloro e a allanita en Monte Somma, Italia.[1]
Debido á súa natureza refractaria, como á súa estabilidade baixo certas condicións, os grans de baddeleyita, xunto co circón, úsase na datación radiométrica ao uranio-chumbo.
Índice |
[editar] Notas
- ↑ 1,0 1,1 Baddeleyita no Handbook of Mineralogy
- ↑ Drabińska, A., Physical Review B, Grodecki, K., Strupiński, W., Bożek, R., Korona, K. P., Wysmołek, A., Stępniewski, R., Baranowski, J. M.. "Growth kinetics of epitaxial graphene on SiC substrates", páx. 245410.
