Ariane 2

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ariane 2
Función Lanzador espacial de capacidade media
Fabricante Arianespace
Tamaño
Altura 48,7 m[1][2]
Diámetro 3,80 m[1][2]
Masa 217.000 kg[1]
Etapas 3[1][2]
Capacidade
Carga útil a LEO N/A
Carga a
GEO
2175 kg[1][3][2]
Foguetes asociados
Familia Ariane[1]
Derivados Ariane 3, Ariane 4
Historia de lanzamentos
Estado Retirado[1][2][3]
Sitios de lanzamento Centro Espacial de Kourou[1]
Total de lanzamentos 6[1][4][2]
Éxitos 5[1][4]
Fallos 1[1][4]
Voo inaugural 31 de maio de 1986[1][2][4]
Último voo 2 de abril de 1989[1][2][4]
Primeira Etapa - L144[4]
Lonxitude 18,4 m[1]
Diámetro 3,80 m[1]
Masa baleiro 13.750 kg[1]
Masa cheo 160.030 kg[1]
Motores 4 Viking 5[2][3]
Pulo 2771,940 kN[1]
Impulso específico 281 s[1]
Tempo de combustión 145 s[1]
Propelente N2O4/UDMH[1]
Segunda Etapa - L33[3][2]
Lonxitude 11,50 m[1]
Diámetro 2,60 m[1]
Masa baleiro 3625 kg[1]
Masa cheo 37.130 kg[1]
Motores 1 Viking 4[1][3][2]
Pulo 720,965 kN[1]
Impulso específico 296 s[1]
Tempo de combustión 132 s[1]
Propelente N2O4/UDMH[1]
Terceira Etapa - H10[3][2]
Lonxitude 11,53 m[2]
Diámetro 2,66 m[1]
Masa baleiro 1457 kg[1]
Masa cheo 9687 kg[1]
Motores 1 HM7-B[1][4][2]
Pulo 61,674 kN[1]
Impulso específico 443 s[1]
Tempo de combustión 563 s[1]
Propelente LOX/LH2[1]


Ariane 2 foi o nome do segundo modelo da familia de foguetes Ariane.[1]

Características[editar | editar a fonte]

Tra-lo fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse Ariane.[2][5] O seguinte paso tra-los éxitos do Ariane 1 foi mellorar o modelo básico, para o que se creou un novo modelo, que pasaría a denominarse Ariane 2, mellorando o empuxe dos motores Viking 4 e Viking 5 da primeira e segunda etapa, sustituindo o propelente UDMH por UH25, o alongamento da terceira etapa en 1,3 metros e sustituindo o motor por un HM7-B.[2]

Historial de lanzamentos[editar | editar a fonte]

Voo[4][1][2] Data[4][1][2] Rampa de lanzamento[4][1][2] Carga[4][1][2] Resultado[4][1][2] Notas
V-18 31 de maio de 1986 ELA-1 Intelsat-5A 14 Fallo Primeiro voo.
V-20 21 de novembro de 1987 ELA-2 TVSAT 1 Éxito
V-23 17 de maio de 1988 ELA-1 Intelsat 5A F-13 Éxito
V-26 28 de outubro de 1988 ELA-1 TDF-1 Éxito
V-28 27 de xaneiro de 1989 ELA-1 Intelsat 5A F-15 Éxito
V-30 2 de abril de 1989 ELA-1 TELE-X Éxito Último voo

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]