Arco longo inglés

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Reconstrución dun arco longo inglés.

O arco longo inglés (longbow), tamén chamado arco longo galés, era un poderoso tipo de arco longo (de gran tamaño, para o tiro con arco) con preto de 2metros de altura, usado polos ingleses e galeses durante a Idade Media, tanto para a caza como para a guerra. Os arcos longos foron particularmente eficaces contra os franceses na Batalla de Azincourt durante a Guerra dos Cen Anos.

Descrición[editar | editar a fonte]

Existen diversas descricións do arco longo medieval. Non quedan arcos longos anteriores ó século XV e nada máis que 130 dende o Renacemento. As descricións da súa lonxitude abarcan dende os 1,2 a 2,11 m e estaban feitos de teixo normalmente, aínda que o fresno e outras madeiras tamén foran utilizados. As estimacións para a tensión que podían soportar estes arcos varían considerablemente. As estimacións feitas con exemplares do Mary Rose lograban unha tensión de 72 a 82 kg (706 a 804 N). Nun arco longo moderno é de 27 kg ou menos, ademais de que hoxe en día non hai arqueiros de tiro longo capaces de usar con precisión arcos cunha tensión de 82 kg.

No referente á lonxitude do arco, no hai un consenso. Na Europa continental era como regra xeral calquera arco máis longo de 1,2 m. A Royal Antiquaries Society (de Gran Bretaña) propón entre 1,5 e 1,83 m de lonxitude. Richard Bartelot, da Royal Artillery Institution, expresa que o arco estaba feito de teixo, con 1,83 m de longo, cunha frecha de 914 mm. Gaston Phoebus en 1388 escribiu que un arco longo debe ter 1,78 m de altura entre os puntos de unión das cordas”.

O alcance desta arma medieval é descoñecido, con estimacións dende os 165 a 228 m. Os arcos longos modernos teñen un alcance efectivo de ata 180 m. Unha réplica dun arco longo do Mary Rose podía disparar unha frecha de 53,6 g a 328 m e unha de 95,9 g a unha distancia de 249,9 m.