Anxiotensina II

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A anxiotensina II é unha hormona que forma parte do sistema renina-anxiotensina. É unha hormona aforradora de sodio, cuxa produción aumenta cando a tensión arterial é baixa ou o volume extracelular é reducido. O incremento da anxiotensina II permite manter a presión en rangos de normalidade.

Orixe[editar | editar a fonte]

A anxiotensina II procede da anxiotensina I, por perda de dous residuos do extremo C-terminal por acción da enzima conversora de anxiotenxina, que se realiza en numerosos órganos, sendo de grande relevancia o pulmón. Non obstante, a anxiotensina II carece de efectos constrictores a nivel pulmonar.

Funcións[editar | editar a fonte]

Esta hormona ten tres papeis básicos:

  • Incrementa a produción de aldosterona, o que á súa vez favorece unha maior reabsorción de sodio.
  • Contrae as arteriolas eferentes renais, polo que modula a dinámica capilar peritubular, aumentando o sodio e a auga. A contracción arteriolar reduce a tensión hidrostática capilar peritubular, aumentando a reabsorción, especialmente no túbulo proximal. A propia contracción reduce o fluxo sanguíneo, aumentando a fracción de filtración no glomérulo renal e tamén a concentración de proteínas e a presión coloidosmótica nos capilares peritubulares. Todos estes cambios, de xeito global aumentan a reabsorción de sodio e auga.
  • A anxiotensina II estimula a reabsorción de sodio no túbulo proximal, na asa de Henle, no túbulo distal e no túbulo colector. Incide sobre a bomba ATPasa sodio-potasio na membrana basocelular da célula epitelial renal. Ademais, incrementa o intercambio de sodio por hidróxeno na membrana luminal, sobre todo no túbulo proximal. Despois, a anxiotensina II estimula o transporte de sodio a través das superficies luminais e basolaterais da membrana epitelial.

Todos estes efectos, inciden nunha maior reabsorción de sodio e polo tanto, incrementa a tensión arterial.

Diana farmacolóxica[editar | editar a fonte]

Artigo principal: ARA-II.

Os fármacos ARA-II caracterízase pola inhibición do receptor da anxiotensina II. Son ampliamente empregados na hipertensión arterial, debido a que ao contrario que os IECA non producen tos.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]