Antonio Hernández Gil

Antonio Hernández Gil, nado en Puebla de Alcocer o 29 de marzo de 1915 e falecido o 26 de maio de 1994 en Madrid, foi un xurista e político español.

Traxectoria

Licenciouse en dereito pola Universidade de Salamanca, e doutorouse na de Madrid en 1934 con premio extraordinario. O mesmo ano conseguiu a cátedra de dereito civil na Universidade de Granada, onde exerceu a docencia ata 1954, cando se trasladou á Universidade Complutense de Madrid. En 1975 foi escollido presidente da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e dous anos máis tarde dá o salto á política ao ser designado senador en 1977 polo rei Xoán Carlos I. Ademais, compatibilizou o cargo de senador co de Presidente das Cortes e do Consello do Reino, ambos os dous designados polo monarca.

En 1979, ao sancionar o rei a Constitución, foi substituído dos seus cargos, pero en 1982 regresa á presidencia do daquela denominado Consello de Estado. En 1985 é elixido maxistrado do Tribunal Supremo e do novo Consello Xeral do Poder Xudicial. Un ano despois, en 1986, ETA atentou contra a súa vida, pero saíu ileso.

Obra

• Naturaleza jurídica de la obligación alternativa (1942)
• La solidaridad en las obligaciones (1946)
• El futuro del derecho civil (1958)
• Metodología de la ciencia del derecho (1973)
• El abogado y el razonamiento jurídico (1975)
• La posesión (1980)
• El cambio político español y la Constitución (1981).

Galardóns

• Gran Cruz de San Raimundo de Peñafort
• Orde do Mérito Civil