Antonio González y González

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Antonio González y González

Antonio González y González, nado en Valencia del Mombuey (Badaxoz) o 15 de xaneiro de 1792 e finado en Madrid o 30 de novembro de 1876, foi un político e avogado español. Foi lle concedido o título de marqués de Valdeterrazo.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Uniuse aos batallóns de voluntarios das universidades para loitar na Guerra da Independencia. Coa restauración absolutista en España (Fernando VII) e a derogación da Constitución española de 1812, exiliouse a América onde comezou unha relación con Baldomero Espartero que lle axudou a volver a península no ano 1834. Durante a minoría de idade de Isabel II foi elixido senador pola provincia de Huelva en 1837, e ininterrumpidamente dende 1834 a 1854, deputado, exercendo como un dos redactores da Constitución de 1837. Ministro de Xustiza en 1840, coa chegada de Espartero ao goberno foi nomeado Presidente do Consello de Ministros por dúas ocasións. Foi embaixador de España en Londres. En 1846 foi designado como senador vitalicio e Presidente da desta cámara en 1847. En 1876, pouco antes da súa morte, foi elixido senador pola provincia de Almería.

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Reinado de Isabel II de España

Segue a:
Evaristo Pérez de Castro Colomera
Antonio González y González
Precede a:
Valentín Ferraz
Presidente do Goberno de España
Reinado de Isabel II de España

Segue a:
Joaquín María Ferrer Echevarría
Antonio González y González
Precede a:
José Ramón Rodil Campillo
Presidente do Goberno de España