Antonio Fernández Morales
Antonio Fernández Morales, nado en Astorga en 1817 e finado en Cacabelos en 1896, foi un militar e escritor berciano en lingua galega.
Índice |
[editar] Traxectoria
Naceu en Astorga, pero foi criado en Cacabelos, estudou no seminario de Astorga e posteriormente nun colexio militar de Valladolid. Fixo amizade co filólogo Mariano Cubí i Soler en 1847, e baixo a súa influencia comezou a escribir en galego, en 1860 publicou en El Esla o seu primeiro poema en galego, O fiandón da aldea.
En 1861 publicou Ensaios poéticos en dialecto berciano[1] o segundo libro escrito en galego no rexurdimento despois d' A Gaita Gallega de Xoán Manuel Pintos. Foi prologado por Cubí, e está composto por 8.000 versos distribuídos en 15 poemas en galego e 1 bilingüe castelán-galego. En 1868 participou na sublevación que derrocou a Isabel II, ascendido a xeneral foi gobernador militar de Toledo en 1870, foi tamén deputado do distrito de Vilafranca do Bierzo polo Partido Radical (1872-1873). En 1876 publicou Ensayos poéticos, en castelán.
[editar] Notas
- ↑ O seu título completo é Ensayos poéticos en dialecto berciano por el comandante de infanteria e inspector provincial de estadística, D. Antonio Fernández Morales, con una introducción sobre lenguas, dialectos, subdialectos y jergas en general, y el origen del berciano, lengua y dialectos castellanos y gallegos en particular, por D. Mariano Cubí y Soler, autor de varias obras filológicas, fundados de dos colegios literarios, y propagador de la frenología en España.
