Alfred Nobel

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Alfred Nobel

Alfred Bernhard Nobel, nado en Estocolmo o 21 de outubro de 1833 e finado en San Remo o 10 de decembro de 1896, foi un inventor e químico sueco, famoso principalmente polos premios que levan o seu nome.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Naceu nunha familia de enxeñeiros; aos 9 anos de idade a súa familia trasladouse a Rusia. Nese país el e os seus irmáns recibiron unha esmerada educación en ciencias naturais e humanidades. Pasou gran parte da súa mocidade en San Petersburgo, onde o seu pai instalou unha fábrica de armamento que crebou en 1859. Regresou a Suecia en 1863, completando alí as investigacións que iniciara no campo dos explosivos: en 1863 conseguiu controlar mediante un detonador as explosións da nitroglicerina, inventada polo italiano Ascanio Sobrero

En 1865 perfeccionou o sistema cun detonador de mercurio; e en 1867 conseguiu a dinamita, un explosivo plástico resultante de absorber a nitroglicerina nun material sólido poroso, co que se reducían os riscos de accidente (as explosións accidentais da nitroglicerina, nunha das cales morrera o seu propio irmán Emil, espertaran fortes críticas contra Nobel e as súas fábricas).

Patentes[editar | editar a fonte]

Aínda produciu outras invencións no terreo dos explosivos, como a gelignita (1875) ou a balistita (1887). Nobel patentou todos os seus inventos e fundou compañías para fabricalos e comercializalos desde 1865 (primeiro en Estocolmo e Hamburgo, logo tamén en Nova York e San Francisco). Os seus produtos foron de enorme importancia para a construción, a minería e a enxeñería, pero tamén para a industria militar (para a cal foran expresamente deseñados algúns deles, como a balistita ou pólvora sen fume); con eles puxo os cimentos dunha fortuna, que acrecentou co investimento en pozos de petróleo no Cáucaso.

Por todo iso, Nobel acumulou unha enorme riqueza, pero tamén un certo complexo de culpa polo mal e a destrución que os seus inventos puidesen causar á Humanidade nos campos de batalla. A combinación de ambas as razóns levoulle a legar a súa fortuna a unha fundación -a Fundación Nobel, creada en 1900- co encargo de outorgar unha serie de premios anuais ás persoas que máis fixesen en beneficio da Humanidade nos terreos da Física, a Química, o Medicamento, a Literatura e a Paz.

Dos seus máis de 350 patentes, o seu invento máis famoso é a dinamita, que resolvía o problema da inestabilidade da nitroglicerina, e que, a partir dese momento, evitou as mortes que se producían pola manipulación da nitroglicerina, ao facer esta máis estable por riba de granulado de ladrillo. Non hai que esquecer que posiblemente, o gran incentivo para este invento foi a morte do seu irmán no laboratorio onde artesanalmente fabricaban a nitroglicerina, cabe dicir que a dinamita puido terse creado por accidente ao mesturarse cunha arxila nun carro de transporte.

Pasamento[editar | editar a fonte]

No seu testamento asinado o 27 de novembro de 1895 no Club Sueco-Noruegués de París, Nobel establece coa súa fortuna un fondo desde onde se premiarían aos mellores expoñentes na Literatura, Medicina, Física, Química e a Paz.

Estaba no seu fogar en San Remo, Italia cando un ataque cardíaco causoulle a morte.

Calcúlase que a súa fortuna no momento da súa morte era de 33.000.000 de coroas, das que deixou á súa familia apenas 100.000 coroas. O resto foi a un fondo para o Premio Nobel.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Alfred Nobel