Alamáns

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Área ocupada polos alamáns e escenarios das principais batallas contra os romanos entre os séculos III e VI.

Os alamáns (en alemán Alemannen) eran un conxunto de tribos xermanas suevas establecidas no bordo sur medio e inferior do río Elba, ao longo do río Meno onde foron mencionados por primeira vez por Dión Casio en 213.

Segundo Asinio Cuadrato, o seu nome, que significa "todos os homes", indica que eran o agrupamento de varias tribos: hermunduros (hermións), iutungos, bucinobantes, lentienses, semmones, cuados e teutóns.

Os alamáns estiveron continuamente en conflito co Imperio Romano. Inicialmente situados ao norte da provincia de Recia, foron contidos polos romanos ata a metade do século III, tras dous séculos de enfrontamentos. Logran desprazarse aos poucos cara ao oeste para instalárense definitivamente sobre territorio que comprende unha parte das actuais Vorarlberg, Suíza, Baden-Württemberg e Alsacia.

Cronoloxía[editar | editar a fonte]

  • 213, primeira aparición dos alamáns en Xermania superior.
  • 253, os francos e alamáns invaden a Galia.
  • 277, o emperador Probo libera a Galia e fai retroceder aos alamáns máis aló do río Rin.
  • 352, os alamáns e francos derrotan ao exército romano, toman corenta cidades e instálanse entre o Mosela e o Rin.
  • 378, os alamáns invaden a actual Alsacia.
  • 496, os francos derrotan aos alamáns no Neckar.
  • 512, fin da guerra entre os francos e os alamáns.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]