Agustí Bartra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Agustí Bartra i Lleonart, nado en Barcelona o 8 de novembro de 1908 e finado en Terrassa en 1982, foi un escritor e profesor universitario catalán. Cultivou a poesía, novela, teatro e tradución en lingua catalá.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu en Barcelona, descendente dunha familia labrega, e pasou parte da súa infancia en Sabadell. Ao regresar a Barcelona coa súa familia, entrou a traballar no sector téxtil. En 1934 gañou un concurso de contos sociais, e pouco despois comezou a colaborar en Amic e Meridià[1].

Participou na guerra civil española co bando republicano, e exíliase a comezos de 1939. Estivo nos campos de refuxiados de Sant Cebrià, Argelers e Agde, antes de chegar a Roissy-en Brie (París), onde coñece a escritora Anna Murià, tamén exiliada, coa que casou e tivo dous fillos. En 1940 embarcan cara á República Dominicana, e despois marchan a Cuba e México, onde fixan o seu domicilio e funda a revista Lletres (1944-1947). Tivo longas estancias nos EUA, especialmente entre 1949-1950, 1960 e 1963, sendo nomenado en 1969 catedrático de poesia hispanoamericana na Universidade de Maryland.

En 1970 regresa a Cataluña, establecéndose en Terrassa. En 1973 foi galardonado co Premio Carles Riba de poesía pola súa obra Els himnes, e en 1981 a Generalitat de Catalunya concedeulle a coa Creu de Sant Jordi. En 1982 recibiu o Premio da Crítica de poesía catalá por Haikús d'Arinsal.

Obra[editar | editar a fonte]

Entre a súa obra destaca a novela Crist de 200.000 braços (Cristo de 200.000 brazos, 1968) onde relata a aventura colectiva nos campos de concentración, e o libro de poemas Ecce homo (1968), onde reflicte a cosmoloxía particular do autor, os catro elementos clásicos: terra, lume, aire e auga.

Tradicionalmente, a poesía de Bartra foi relacionada coa do notable autor norteamericano Walt Whitman. Non obstante, tamén cabe destacar a influencia que os poetas románticos alemáns como Novalis, Hölderlin e Rilke, exerceron sobre el.

  • L'oasi perdut (1937)
  • Cant corporal (1938)
  • Xabola (1942)
  • L'estel sobre el mur (1942)
  • Oda a Catalunya des dels tròpics (1944)
  • L'arbre de foc (1946)
  • Màrsias i Adila (1948)
  • Rèquiem (1948)
  • Oda Atlàntica (1951)
  • Una antologia de la lírica nord-americana (1951)
  • Odissea (1953)
  • L'evangeli del vent (1956)
  • Quetzalcòatl (1960)
  • Deméter (1961)
  • Ecce homo (1964)
  • Crist de 200.000 braços (1968)
  • La lluna mor amb aigua (1968)
  • Dodo (1970)
  • Obra poètica completa (1971)
  • Poemes del retorn (1972)
  • Els himnes (1974)
  • El gos geomètric (1979)
  • Haikús d'Arinsal (1981)

e a triloxía de Soleia:

  • Rapsòdia de Garí (1972)
  • Rapsòdia d'Arnau (1974)
  • Rapsòdia d'Ahab (1976)

Notas[editar | editar a fonte]