Agapito II, papa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Papas do século X
Antipapas

Pope Agapetus II.jpg

Agapito II, nado en Roma e finado en outubro de 955, foi o Papa n.º 129 da Igrexa católica de 946 a 955.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Foi elixido papa, ao igual có seu predecesor, por disposición do príncipe e senador romano Alberico II, que ao igual cá súa nai Marozia, someteu durante décadas aos pontífices á súa vontade.

Durante o seu pontificado, en 947 faleceu Hugo de Arlés cando xa abdicara como rei de Italia a favor do seu fillo Lotario. Este morreu no 950 envelenado por Berengario II de Ivrea, quen se fixo coroar rei de Italia xunto ao seu fillo Adalberto, e para afianzar a súa posición, quixo casar a este coa viúva de Lotario, Adelaida de Borgoña

Adelaida pediu auxilio ao rei xermano Otón I, que no 951 entrou en Italia, e en Pavía se fixo proclamar rei dos francos e os lombardos e casou con Adelaida. Ante isto, Berengario cedeu e aceptou rendirlle vasalaxe, polo que foi recoñecido como rei de Italia.

Con esta intervención, Otón I perseguía ser coroado emperador polo papa Agapito II, pero Alberico opúxose e obrigou ao Papa a enviar unha embaixada ao rei alemán na que lle comunicaba a súa negativa á coroación imperial.

Esta non foi a última proba de forza por parte de Alberico II, pois antes de morrer no 954, fixo xurar ao pobo romano e ao papa Agapito que ao falecer este sería elixido como pontífice o seu propio fillo Octaviano.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Agapito II, papa