Afonso I, Duque de Bragança

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

D. Afonso I de Bragança, nado talvez en Veiras (Alentejo) en 1377 e finado en 1461, foi o 8.º conde de Barcelos, 2.º conde de Neiva e o 1.º Duque de Bragança. Foi fillo natural do rei D. Xoán I e de Inés Pires.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

O primitivo estado e patrimonio dos Bragança formouse con bens e terras que dotou á filla o condestábel D. Nuno Álvares Pereira (1360-1431) 7.° Conde de Barcelos. Foi o fundador da casa de Bragança. O señorío e o Ducado de Bragança solicitounos ao rexente D. Pedro, con motivo de breve reconciliación entre ambos, que llo concedeu no ano 1442. Os descendentes foron Duques de Guimarães o 23 de novembro de 1470 e de Barcelos o 5 de agosto de 1562.

Durante o reinado de D. Duarte tivo excelentes relacións co seu medio irmán, pero non o conseguiu demover da tráxica expedición a Tánxer. Despois da morte de Duarte e durante a rexencia da súa viúva dona Leonor e don Pedro, irmán do falecido rei, non foron boas as relacións entre Afonso e Pedro. En 1442 este obtivo do rexente o señorío e Ducado de Bragança. Era o terceiro Ducado de Portugal (os dous primeiros foron creados por Xoán I para os seus dous fillos: o de Coimbra a D. Pedro e o de Viseu para D. Henrique)

Casamento e descendencia[editar | editar a fonte]

Casou en Leiria en 8 de novembro de 1401 con D. Brites ou D. Beatriz Pereira de Alvim (1380-1412) condesa de Barcelos e condesa de Arraiolos, filla única do condestábel D. Nuno Álvares Pereira e D. Leonor Alvim, morta en 1 de novembro de 1401, a herdeira da casa máis opulenta do reino. Dese casamento, tivo tres fillos:

En 1420, casou con Constanza de Noreña, filla de Afonso de Gijón e Noreña, fillo de Henrique II de Castela, pero non tivo fillos.

O seu neto en sexta xeración, Xoán II de Bragança, seria despois o rei Xoán IV de Portugal.