Aeroporto de Sevilla

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
{{{nome}}}
IATA: SVQ – ICAO: LEZL
Sumario

O Aeroporto de Sevilla, (IATA: SVQ, OACI: LEZL) tamén coñecido como Aeroporto de Sevilla-San Pablo, é un aeroporto español xestionado por AENA e situado a dez quilómetros ao noreste de Sevilla. A súa última reforma afrontouna en 1992 con motivo da Exposición Universal, construíndose un novo edificio terminal deseñado polo arquitecto Rafael Moneo, ampliándose a plataforma de estacionamento de aeronaves e executándose un novo acceso desde a estrada nacional N-IV; ao sur da pista edifícase unha nova torre de control.

Historia[editar | editar a fonte]

En 1914, aterriza no improvisado aeródromo de Tablada, habilitado o ano anterior para un festival aéreo, o primeiro avión que une a península e Marrocos, tralo que o Concello de Sevilla cede alí unha parcela de 240.000 metros cadrados ao Servizo de Aeronáutica Militar para a construción dun aeródromo. As obras de acondicionamiento inícianse en 1915 e, ese mesmo ano, empeza a ser utilizado para a formación de pilotos e observadores.

En 1919, lévanse a cabo os primeiros voos comerciais que unen Sevilla e Madrid. Ao ano seguinte, establécese a liña aérea postal entre Sevilla e Larache e, en 1921, a primeira comercial española Sevilla-Larache. En 1923, inaugúranse diversas instalacións: hangares, talleres e locais e apróbase a construción en Tablada dun aeroporto municipal nun extremo do campo de voos do aeródromo militar, cunhas dimensións de 750 por 500 metros.

En abril de 1927, a compañía Unión Aérea Española establece a liña aérea Madrid-Sevilla-Lisboa. En febreiro de 1929, apróbase o proxecto do aeroporto de Sevilla e, en marzo, o aeródromo de Tablada ábrese á navegación e ao tráfico aéreo, determinándose que habería de deixar de prestar devandito servizo axiña que estivese construído o aeroporto proxectado.

En 1929, realízase o primeiro voo Madrid-Sevilla e, en 1930, prolóngase ata Canarias. En febreiro de 1931, a liña Berlín-Barcelona chega ata Sevilla. En decembro de 1933, a compañía LAPE inaugura a liña Sevilla-Canarias.

Durante a Guerra Civil, Sevilla é punto de chegada das tropas africanas, mentres que Iberia presta servizos de transporte aéreo coas liñas Tetuán-Sevilla-Vitoria, Sevilla-Salamanca e Sevilla-Larache-Las Palmas.

En setembro de 1945, inícianse as obras do aeroporto transoceánico de Sevilla, construíndose as pistas 05-23, 02-20, e 09-27. Un ano despois, clasifícase como aduaneiro e se asfaltan as pistas 05-23 e 02-20. En 1948, instálase un gonio e complétase o balizamento, pasando a denominarse as pistas 04-22, 18-36 e 09-27. En 1956, amplíase a pista 09-27, pasando a 18-36 a ser unha rúa de rodaxe.

En 1957, realízanse as obras do edificio terminal, así como as da torre de control. O aeroporto de Sevilla inclúese no Acordo Hispano Americano para instalar nel unha base de aprovisionamento. As instalacións desenvólvense nas proximidades do limiar 04, polo que esta pista queda fóra de servizo.

En 1965 instálase un ILS. Entre 1971 e 1975, remodélase o área terminal, amplíase o estacionamiento, constrúese un novo edificio terminal e se urbaniza e acondicionan novos accesos.

En 1989, con vistas á Exposición Universal de 1992, amplíase a plataforma, constrúese un novo acceso desde a estrada nacional N-IV, así como un novo edificio terminal e unha nova torre de control ao sur da pista. O 31 de xullo inaugúranse as novas instalacións.

Tras 1992, co tren de alta velocidade AVE entre Madrid e Sevilla funcionando a pleno rendemento, o aeroporto sufriu unha lixeira crise, cun estancamento no número de pasaxeiros e un crecemento moi inferior ao resto de aeroportos andaluces.

Actualmente xa superou a crise coa liberalización do mercado aéreo e a incursión das aerolíneas de baixo custo e van superándose ano tras ano o número de voos, destinos e pasaxeiros.

Características[editar | editar a fonte]

Zona de saídas no aeroporto de Sevilla
Finger nº2 do aeroporto

Deseñouse un edificio enraizado na cultura sevillana e, para iso, serviuse de tres compoñentes tradicionais: a Mezquita, o Palacio e os laranxos. Unha horta de laranxos recibe ao viaxeiro no aeroporto, para logo entrar nunha estancia de cor azul por efecto de tézalas vidriadas e coroada por unha arquería sustentada polas bóvedas.

O aeroporto de Sevilla conta con:

  • 50 mostradores de facturación.
  • Portas de embarque 1-13 K1-K4.
  • 8 pasarelas (fingers), das cales, 6 son con acceso directo á aeronave e 2 con acceso á plataforma para a posterior chegada peonil ata o avión. O resto de puntos de embarque son remotos.
  • 6 hipódromos de recolleita de equipaxe.

O aeroporto de Sevilla serve a un tráfico maioritariamente nacional, aínda que ano tras ano o internacional vai adquirindo relevancia, actualmente a balanza está 70% nacional-30% internacional.

A principal ruta do aeroporto de Sevilla é a que une a cidade con Barcelona. 4 compañías e unha media de 15 voos diarios nunha ruta na que se transportaron 1,2 millóns de pasaxeiros en 2007. Séguelle Madrid-Barajas con preto de 500.000 pasaxeiros transportados en 2007 e unha media de 7 voos diarios, sendo Iberia a única compañía que realiza este voo.

Os seguintes destinos máis destacados son París, València, Palma, Londres e Tenerife.

Sevilla é unha das bases da compañía aérea Vueling, xunto a Barcelona, Madrid e París-Charles de Gaulle.

Pasaxeiros dos últimos 3 anos:

  • 2005: 3.522.134 pasaxeiros
  • 2006: 3.870.000 pasaxeiros
  • 2007: 4.507.000 pasaxeiros

O Aeroporto de San Pablo é o único que existe actualmente na cidade, trala pechadura da Base Aérea de Tablada tras quedar impedidos os voos desde ela pola construción do Ponte do V centenario.

Compañías aéreas e enlaces[editar | editar a fonte]

  • Actualizado o 7 de marzo de 2009

Voos regulares e chárter[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]