A Cañiza

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 42°12′46.12″N 8°16′23.88″W / 42.2128111°N 8.2733000°W / 42.2128111; -8.2733000

A Cañiza
Bandeira de A Cañiza---Escudo de A Cañiza
Concello da Cañiza.JPG

Casa do Concello.
Situacion A Cañiza.PNG
Situación
Xentilicio[1] cañicense
Xeografía
Provincia Provincia de Pontevedra
Comarca Comarca da Paradanta
Poboación 6.461 hab. (2011)
Área 108,1 km²
Densidade 59,77 hab./km²
Entidades de poboación 9 parroquias
Política (2011)
Alcalde Miguel Domínguez Alfonso
Concelleiros BNG: 0
PPdeG: 7
PSdeG-PSOE: 5
Outros: ACCA 1
Eleccións municipais na Cañiza
Uso do galego[2] (2011)
Galegofalantes 63,36%
Na rede
http://www.caniza.org
info@caniza.org

A Cañiza é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca da Paradanta. Segundo o IGE no 2012 tiña 5.511 habitantes (6.719 en 2003). No ano 2004 había 108 estranxeiros no concello.

O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «cañicense».

Poboación[editar | editar a fonte]

Censo Total (Habitantes) 5.511
Menores de 15 anos 655 (11.88 %)
Entre 15 e 64 anos 3.271 (59.35 %)
Maiores de 65 anos 1.585 (28.76 %)
Evolución da poboación de A Cañiza (desde 1900 ata 2013)
 1900  1930  1950  1981  2004  2009  2011  2012  2013
  7.923   7.655   8.186   7.810   6.782   6.583  6.461  {{{8}}}  {{{9}}}
Fontes: INE e IGE

(Os criterios de rexistro censual variaron entre 1900 e 2004, e os datos do INE e do IGE poden non coincidir.)

Xeografía[editar | editar a fonte]

Limita ao norte cos concellos de Covelo e Melón (este da provincia de Ourense), ao sur con Crecente, Arbo e As Neves, e ao oeste con Salvaterra de Miño, Mondariz e Covelo.

O seu relevo é accidentado, pois está situado entre unha zona de monte baixo da serra do Faro de Avión (situada ao nordeste) e o val do río Deva (ao sur). A maior altitude acádase no Alto da Cruz (1.095 m).

A súa rede hidrográfica está formada polos ríos Uma (afluente do Tea), Ribadil e Deva (afluentes do Miño).

Climatoloxicamente está situada en transición entre o clima oceánico e o mediterráneo, segundo a zona.

Historia[editar | editar a fonte]

Na zona habitou a tribo dos oestrimnios, que foron expulsados polos celtas. Da cultura megalítica quedan diversos restos, como os complexos rupestres de Laxiña das Cruces, Coto da Regueira do Valiño e Casiñas dos Mouros, os complexos megalíticos con gravados de Tomada de Estremadoiro e Coto da Vella, e os complexos megalíticos de Guntín, Aráns, Casiñas dos Mouros e A Cañiza.

Durante a Idade do Ferro o lugar estivo posiblemente habitado polos grovios. Daquela época quedan o castro de Grades, o castro de Monte Coto do Castro, o castro de Coto das Cavadas e o castro de Barreiros.

Logo da romanización as terras do concello foron enmarcadas no conventus Bracarensis. Na Idade Antiga, tralo I Concilio de Braga, as terras quedaron adscritas á diocese de Tui. O mosteiro da Franqueira posiblemente teña a súa orixe nunha ermida do século VI, da época de Martiño de Dumio.

No século IX, durante o reinado de Afonso II de Asturias, as terras do castelo de Sobroso, ao que pertencía o val de Achas, foron incluídas no reino de Galicia.

En 1056 Fernando I dá un privilexio do mosteiro da Franqueira, as súas terras e moradores ao abade Alvito e os monxes beneditinos. En 1147 Afonso VII outorga ao abade Odoario e aos monxes o dereito de coto. En 1293 a orde do Císter constrúe a igrexa de Santa María. Paio de Soutomaior, señor de Salvaterra, doou as terras dos cotos da Franqueira, O Cebreiro, Uma, Sendín e Pintelos, doazón que confirmaron Xoán I e Henrique III. O mosteiro desapareceu como tal en 1835, trala desamortización de Mendizábal.

A vila da Cañiza aparece documentada por primeira vez en 1583. As primeiras edificacións foron canastros (que nesta zona reciben o nome de canizos) feitas polos veciños de Valeixe para atender os cultivos da zona. Logo de construírse a capela do Doce Nome de Xesús, en 1790 o bispo de Tui, Domingo Fernández Angulo, erixiu A Cañiza como parroquia adxunta á de Valeixe, separándose definitivamente en 1815.

Na Cañiza editáronse os periódicos Nueva Cañiza (1927-1933) e La Cañiza (1932-1934).

Cultura[editar | editar a fonte]

Símbolos[editar | editar a fonte]

O escudo heráldico oficial do concello da Cañiza foi aprobado mediante decreto en 2007, e ten o seguinte brasonamento:

De prata, un carballo sobre terreiro de sinople, follado e froitado de nove landras de goles; bordura xadrezada de goles e prata.[3]

Ademáis, na mesma data aprobouse tamén a bandeira do concello, pano de verde cunha franxa vertical de branco no terzo do centro e, nesta, un carballo de verde follado e froitado de nove landras de vermello.[4]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Galería de imaxes da Cañiza.

Parroquias[editar | editar a fonte]

Galicia | Provincia de Pontevedra | Parroquias da Cañiza

As Achas (San Sebastián) | A Cañiza (Santa Teresa) | O Couto (San Bartolomeu) | A Franqueira (Santa María) | Luneda (Santa María) | Oroso (Santa María) | Parada das Achas (Santiago) | Petán (San Xián) | Valeixe (Santa Cristina)


Lugares da Cañiza[editar | editar a fonte]

Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Cañiza vexa: Lugares da Cañiza.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: A Cañiza Modificar a ligazón no Wikidata

Bibliografía[editar | editar a fonte]


Concellos da Comarca da Paradanta Comarca da Paradanta
Arbo
Arbo
A Cañiza
A Cañiza
Covelo
Covelo
Crecente
Crecente